payatot man ay pogi rin

Unang Post para sa 2011

2011-11-23T16:52:00.003+08:00

Mahigit 2 years na pala ang huli kong post sa blog na to. Actually, 8 hours lang pala kase may bago akong post sa baba, ayun o. Pero yung huling post na talaga namang binigyan ko ng effort para magawa, e mahigit 2 years na.

Bilang isang bloggistang nagbabalik matapos ang mahabang panahon, i think kailangan kong magexplain kung bakit (at kahit na wala namang humihingi ng eksplanasyon). Bakit ba? Blog ko to e. Yun yata yung mga panahon na umalis ako sa trabaho at nagpaka-bum ng 9 months. Well, isang medyong busy na bum. Nandoon na yung sumubok akong magbusiness. Na nalugi rin naman dahil hindi pala lahat ng tao e mahilig sa squidballs, kwek kwek at kikiam. Ito rin yung mga panahon na nakilala ko ang Panginoon... (o gulat ka no? wag mo muna pindutin ang back button kase di naman ako magpe-preach. sa susunod nang mga posts hehe).

After 9 months, bumalik ako sa Abu Dhabi at namalagi doon ng isang taon bilang isang manggagawa sa hukbong sandatahan ng mga arabo. Naks, military. Sana naging active blogger ako habang nandun ako kase samut saring mga kwento ang naipon ko - may nakakatawa, nakakaiyak, nakakamatay, at meron ding nakakakiliti ng singit. Doon ko naranasan mapalayas ng bahay ng dalawang beses dahil sa mga landlord na balasubas. Doon din ako natutong mag-operate ng washing machine. Ng magisa. lol. Doon din nabunot ang kahuli-hulihan kong wisdom tooth.

So balik ako ngayon sa Pinas. Bum ulet since April. At ngayong January e baka umalis na naman so maiiwan ko na naman ang blog na to. May counter ulit ako sa taas kung ilang days ulet bago ako umalis. Sana maextend. Medyo madami na naman akong mga bago at kakaibang karanasan kaya magiging active na naman yata ako sa pagba-blog. At syempre hindi kumpleto ang aking post kung hindi ako magiiwan ng isang pa-cute na larawan.

Welcome back to me at maligayang pagbabasa :)

testing lang

2011-11-23T09:19:00.001+08:00

aah... buhay pa pala ang blog na to.

Alipin sa Araw ng Kalayaan

2009-06-12T12:55:00.007+08:00

It's kinda ironic that im posting this vid on Independence Day. Nagkataon lang na nagvivideoke ako at Holiday ngayon. Enjoy / Abhor

Alipin by Shamrock

Di ko man maamin
Ikaw ay mahalaga sa akin
Di ko man maisip
Sa pagtulog ikaw ang panaginip
Malabo man ang aking pag-iisip
Sana'y pakinggan mo ang sigaw nitong damdamin

[Chorus:]
Ako'y alipin mo kahit hindi batid
Aaminin ko minsan ako'y manhid
Sana at iyong nariring
Sayong yakap ako'y nasasabik...

Ayoko sa iba
Sayoako ay hindi magsasawa
Ano man ang iyong sabihin
Umasa ka ito ay diringgin
Madalas man na parang aso't pusa
Giliw sa piling mo ako ay masaya

[Chorus:]
Ako'y alipin mo kahit hindi batid
Aaminin ko minsan ako'y manhid
Sana at iyong nariring
Sayong yakap ako'y nasasabik...

[Coda:]
Pilit mang abutin ang mga tala
Basta't sa akin wag kang mawawala

Ako'y alipin mo kahit hindi batid
Aaminin ko minsan ako'y manhid
Sana ay iyong naririnig
Sayong yakap ako'y nasasabik
Pagkat ikaw lang ang nais makatabi
Malamig man o mainit ang gabi
Nais ko sana iparating na ikaw lamang
Ang siyang aking iibigin

---------------------

Bonus Video: Wherever you will go by The Calling

(medyo bitin lang yung dulo. naghibernate ang windows eh. tinamad na akong mag-edit hehehe)

*tatay ko nga pala yung nasa background. wala kasi kaming aircon kaya ganyan. hinihintay nya akong matapos sa tv para makanood na sya sa cartoon network.

LAIYA

2009-06-02T11:56:00.008+08:00

Hindi ko syempre palalampasin ang bakasyon na to na hindi nagbe-beach. mejo lumalaki na rin ang tyan ko na parang butete pero oks lang, pakapalan na lang ng mukha to =) ang panget pala pag payatot tapos malaki ang tyan. hayoof na beer kase yan o atsaka bakit kase ang sarap kumain at nakakainis mag-exercise.

dito nga pala nag-stay (daw) ang entourage ni ryan at judai. yung isa sa mga tinuluyan naming "hotels" (kuno) sa laiya. ayan o may hawak na naman akong beer. kunsintidor din kase si erpats. ito yung taramindu na katabi ng balai.

dito naman e mejo senti kunyari ako. i bet lahat ng nagpupunta ng beach may ganitong pose. kung sino man ang may bagong idea kung pano magpose sa picture sa beach, pakikontak lang ang inyong abang lingkod.

eto naman yung isa naming pinag-stay-an. mejo mahal pero mas mahal yung katabi namin. imagine-in mo, 20K per night? tama ba yun.

syempre may pakayak-kayak pa kaming nalalaman habang si erpat naman e sumabit ata sa bangka. buti na lang may vest sya kaya lumutang pa rin

so gabi na, at dahil wala kaming magawa nung isang sister ko kase nagtotong-it si nanay, tatay at ate, ang pa-picture na lang kami. shets pa-cute na to.

eto ang mga sugarol, huling huli sa surveillance cam. inumaga na sa katotong-it. anytime susugod ang vigilanteng si tulfo

sa wakas, uwian na rin. laiya is slightly overrated but still a nice alternative to galera or boracay.

Ang Bahay ni Lola na may Furfle na Gate

2009-05-30T10:14:00.004+08:00

Dahil sa tapos na kong manood ng checks video ni hayden kho at aling dionisia habang chi mahal ay nakaupo cha chupa, sinamahan ko ang isang kaibigan na maghanap ng bagong tirahan.

Gusto nya kase sa bandang SM lang, so limited lang kami sa Pag-asa, Bago Bantay at Project 6. Sa aming paglilibot-libot, tangan-tangan ang buynsell tuesday edition, marami kaming paupahan na nakita - mga karatulang "room 4 rent (ladies only)" , apartment 4 sale/rent" , "bawal ehi, potol teti" , at kung anu-ano pa. May mga unbelievably mahal na paupahan, kahit na may pangakong tetano na pabaon sa oras na madampi ang balat mo sa kalawanging gate, at mayron din namang mga mura. Yun nga lang may kasama ka sa bahay na kuya na naligo sa hydrogen peroxide at may mga mala-kalamay na tingin na talaga namang pagkalagkit-lagkit. water-water talaga.

So habang binabaybay namin ang kahabaan ng kalsada ng bago bantay, may isang pwersang hindi maipaliwanag na nagdala sa amin sa harap ng isang furfle na gate may karatulang "room4rent". actually, apartment ang hinahanap namin pero may kung anong hiwaga ang furfle na gate at kami ay huminto sa tapat nito.

"tao po! tao po!" ang malakas kong tawag sabay doorbell.

"brod, wala yatang tao," sabi ng barkada ko.

"tao po! tao po! " muli kong sambit habang kinakalampag ang furfle na gate.

mukhang wala ngang tao kung kaya't nabaling ang aming atensyon sa isa pang "room4rent" na sign sa kabila ng kalsada. Ngunit di rin namin nagustuhan ang bungad ng gate, dahil sa amoy pa lang at mga nagkalat na parang digested hotdog at pinkish na likido na dinidilaan ng pusa, minarapat naming bumalik na lang sa sasakyan na nakahimpil sa harap ng furfle na gate.

Sa aming pagkagulat, may isang ulo ng matandang babae ang ngayon na'y nakasungaw sa kanina'y nakapinid na furfle na gate. Kanyang sinisipat-sipat ang dilaw na kotse na nakaparada sa harap ng kanyang bahay.

"Nay, kayo po ba ang may-ari ng bahay? Mag-i-inquire po kami tungkol sa 'room4rent' na karatula sa gate nyo"

"Ah ganun ba? Dito tayo sa loob mag-usap"

Dagliang kumulimlim ang langit at umihip ang isang banayad ngunit malamig na hangin sa aming likuran habang inaakay si lola na aming napag-alamang 84 yrs na at nag-iisa lamang na nakatira doon sa malaking bahay.

Ma-tsika si lola kahit matanda na. Aniya, matagal na raw syang walang kasama sa bahay at gusto nya talagang magkaron ng kasama kayat tuwang tuwa sya ng aming ipahiwatig na gusto na nga ng kasama ko na upahan ang kwarto.

Ibinigay ni lola sa amin ang susi sa itaas na silid ngunit sya'y hindi na sumunod gawa ng kanyang kahinaan dulot ng katandaan. Maganda ang silid, malawak, may tatlong aparador, tokoador na may salamin, mga bintana sa magkabilang pader at isang kamang nagsusumiksik sa sa isang sulok ng kwarto. Malinis subalit mukhang matagal nang walang tumira sa silid na yon maliban sa isang pares ng sapatos na pambabae na nakalgay sa aparador sa likjod ng pintuan.

Agda kaming bumaba at sinabing kukunin na ang kwarto. Kunsabagay, wala namang ibang nakatira doon maliban kay lola at malayang gamitin ng sinumang uupa ang kusina na may pagkalaki-laking antigong salamin, banyo, sala na may chandelier, garden at isang malawak na garahe.

"kukunin ko na po!" sabi ng barkada ko.

"Alam mo iho," pakli ng matanda, "gusto kita dahil ikaw ay magalang, at syempre gwapo at matangkad. kapag pangit, pangit din ang ugali"

Nag-alangan kami sa sinabi ni lola at napangiwi ng bahagya. maya-maya pa ay marahang lumapit si lola sa amin... ang sumunod na pangyayari ay syang nakapgpatinding ng aming balahibo...

tumingin sa akin si lola na para bang may kakaibang ningning sa kanyang mga mata habang ang kanyang isang kamay naman ay nakahawak sa braso ng aking kaibigan. Pigil ang aking hininga sa bawat kilos na gawin ng matanda...

Sa isang mabilis na kumpas ng kamay ay muling nagdilim ang langit at humugong ang hangin kung kaya't nabulabog ang pusa sa paanan ng matanda... at sila ay nagwika ng...

"Kunin nyo na ang kwarto! Ako'y matanda na at wala akong kasama! Lumipat na kayo! Ngayon na!"

Sabay sunggab sa yagbols ng barkada ko!

Syet. Manyak si Lola! hehehe.

DOS EKIS

2009-05-23T12:23:00.006+08:00

Nope. it's not about Rica Peralejo's extra-plasticized mammaries. Nor am i gonna do a full feature on the song, Careless Whisper and the tacky dance moves that scandalously go along with it. Its about my two exes and why i have decided to see them, let alone have dinner/lunch with them this weekend.

First up. First Ex. Now i dont see anything wrong with it. We've been friends for as long as i could remember. Ever since the "break-up" that never actually happened, weve been seeing each other everytime i come home to Pinas. Walang malisya. Safe and Clean. Much like evian for a facial wash. We'll be having dinner tonight.

Next. The last Ex. The one i dreadfully called Hunni. Now im having second-thoughts on this one. I knew World War III broke out sometime last year but it's only me, Hunni, and the "other party" knew of its existence. I recently have been a confidante and self-proclaimed advisor to their somewhat "interesting and complicated" relationship and even counseled them while i was on a honeymoon last week. Weird huh? And if that isn't weird enough, id be meeting the person i once thought as the devil incarnate and (god forbid) together spend a lazy Sunday afternoon, sipping on tropical slushes with miniature umbrellas, while casually regaling each other with stories which we kept from each other during our "lets-not-talk-ever-again-coz-you-broke-my-heart" period.

Im in a romantic dilemma right now. and dont get me wrong. Trysts part deux are far off my mind, hiding together in the boondocks with Al Qaeda. My current situation seems to be on a parallel course with my ex's present state of fate which further strengthens my need to connect with an old flame, in the most un-romantic manner, of course. I love my present gf. the problems is, my efforts are not reciprocated the way i expect it to. if anyone would ask what my dating status is, id readily say... Im taken... for granted.

So im having dinner with the first ex tonight, and lunch tomorrow with my last ex. I just wish i wont be having dinner with three ex's next time. i just need to process in a gastronomic way.

Pogingpayatot is back from the dead

2009-05-21T22:54:00.006+08:00

YES! Sa wakas nakabalik na naman ako sa blogging world. Mga ilang linggo din akong nawala. AT sa loob ng ilang linggo na yan, madaming nabago sa buhay ko.

Unang-una: nasa PINAS na naman ako! woohoo! ang saya-saya! Kahit na napakahaba ng byahe papunta sa Manila at kahit gaano ka-trapik at polluted ito ay hinding-hindi ko ito ipagpapalit sa ibang bansa. naks. nationalistic.

Sunod: I lost 20 pounds in 3mos. Mantakin mo yun? sa payatot kong ito e may ilo-lose pa pala akong bigat. Alam nyo yung mga nakapaskil sa jeep, tricycle o poste ng station ng MRT na "GAIN/LOSE WEIGHT - CALL 09171234567" ? Well, hindi ako tumawag dun. May sikreto akong malufeeet kung pano ko ito nagawa. Tapos i gained 6pounds in 2days naman, Last week yun. O di ba, parang yo-yo lang yung timbang ko.

Pangatlo: Eto medyo nakaka-yihii na kwento. May lablayp ulet si pogingpayatot! Alam nyo ba yung Kalesa/PAsig River date ko last vacation ko na feeling ko e naunsyami? Well, may Mara Clara Ikalawang Aklat pala yun! so mejo happy na naman ako ngayong bakasyon. Napapadalas ang aking pag-eescabeche at pakikipag-lugawan este ligawan.

Ika-apat: nabusy ako sa aking pagiging karerista. teykalukatdispiktyur

actually, naligaw lang ako. si tatay drayber ng ferrari. si nanay, asawa ng drayber. si utol, promo girl. at ako naman, nagba-bike. ayan o, honda. ampon lang kase kaya inde kasama sa team ferrari. atsaka, kwentong barbero ko lang to.

At ikalima: I miss my fans. LOL. ROTFL. LMAO. LOLO. LOLA. ATE. KOYA. nakaka-miss din ang mga tambay dito sa site ako. aylabyu. nung nasa ibang bansa ko parang may pamilya din ako dahil sa readers ng blog na to. nandyan na yung mga makukulit humirit at magcomment. pati na rin yung mga lakwatsero't lakwatsera sa mga blog (blog-hoppers) at pati na rin yung mga espiya ni fuma-ley-ar at mahilig lang tumingin-tingin at mag-usyoso sa buhay ng may buhay.

SO habol pa naman ako sa month of may. Quota na. Goal ko kase makapag-post kahit isang entry lang per month. hay. sarap bumalik sa blog.

BATIBOT: sa likod ng tuwa ay mayroong luha

2009-04-06T22:30:00.010+08:00

BATIBOT: salitang may tatlong pantig na binubuo ng apat na katinig at tatlong patinig.

isang inonesenteng programa na naglalayong mag-aliw at magbahagi ng karunungan sa mga kabataang pilipino noong dekada 80. (10am sa channel 9 na may replay sa channel 4 tuwing 3pm)

subalit sa kabila ng mga halakhak, hagikhik at tawanan ng mga karakter sa programang ito ay may di maikakailang malungkot na kwento sa likod ng bawat nagsisiganap.

Si Kuya Bojie: isang mama na tila napagkatian ng normal na kabataan. inaaliw ang sarili sa pagkukuwento tungkol sa mga higante at mga bulateng nagsasalita o di kaya ay nalulunod sa mga istorya ng mga planetang gawa sa matamis na bao.

Si Ate Sienna: kapansin-pansin ang kanyang mga malagkit na sulyap kay Kuya Bodjie na kailnma'y hindi nasuklian ng tunay na pagmamahal. Ang kanyang dating una't na buhok ay naging kulot sa pagkasawi at ang huli kong balita ay humuhuni ng mga katagang "Ako ay kapitbahay, kapitbahay nyo, pero bakit hindi nyo ako dinadalaw? huhuhu"

Si Ningning at Gingging: natutong mamuhay ng walang pagkalinga ng mga magulang. bagamat naglipana nung 1980's ang mga kalbong kumukuha ng mga batang hindi natutulog sa tanghali, ay hindi nagpadaig ang magkapatid na ito sa kanilang takot. Bagkus, ay pinagibayo ni Ningning ang kanyang pagiging nanay/ate kay Gingging.

Si Kiko Matsing: Hindi natin siya masisisi kung bakit madalas syang nagtatago sa likuran ng isang tabla. Ayaw man niyang ipaalam, ngunit mga giliw kong mambabasa. Si Kiko matsing ay isang lumpo! Ni hindi nga niya makuhang makapunta sa liwasang bayan upang makabili ng mga damit. At ang tangi na lamang niyang pananggalang sa init at lamig ay ang makapal niyang balahibo.

Si Pong Pagong: Ulila na rin ngunit madalas ay napapagkamalang palaboy sa kalsada. Isa si Pong na biktima ng kahirapan. Maliit pa lamang siya ay natutuhan na nyang pasanin ang daigdig sa kanyang balikat (bahay sa kanyang likod). Payak lang ang kanyang kasiyahan - ang makakain ng kangkong. Subalit sa bawat kagat ng mga dahon nito ay pagsusumamo sa Maykapal na sana... sana balang araw ay magkaroon siya ng ilong upang maamoy at malasahan ang kanyang kinakain.

Ilan lamang sila sa mga karakter na nagpasaya sa atin noong ating kabataan. Ang birhen na si Manang Bola, ang adik na si Kuya Dwight, ang palaging baradong ilong na si Kapitan Basa, at marami pang iba. Subalit wag kalilimutan na sila ay tao lamang (yung iba puppet at mascot), normal, natutuwa, natatakot, nasasaktan, at lumuluha.

Ay em soooooooo booooored

2009-04-03T19:28:00.005+08:00

Philippines 2000!

Boredom kills.

Top Ten ni Payatot

2009-03-26T00:23:00.005+08:00

Ang mga sumusunod ay pawang kathang-payatot lamang at hindi dapat seryosohin. Wala lang, trip ko lang sumulat ng mga kasabihan na aking na-formulate based on experiences at mga obserbasyon. Narito ang ilan:

1. Ang matamis ang dila, inubos ang asukal sa kusina –kadalasan, ang mga mahilig mangako ay sanay na sa ganyang style. Praktisado kumbaga.

2. Mag-imagine at magtikol para sa sariling kapakanan –pagtitikol ng kaisipan kumbaga, antawag dyan sa inggles, intellectual masturbation. I-exercise paminsan-minsan ang utak. Wag manging tanga.

3. Ang mga bagay na di ginagamit, lumiliit. –evolution kaya ang maysala rito? Ehem, inde yun ang tinutukoy ko. In time, lahat ng bagay ay sisikip kapag hindi ginagamit. Yun ang tinutukoy ko, kung ano man yun.

4. Ang letrang pinakamahirap kalimutan ay ang letrang X –ehem ehem ehem, pahingi ng formula44. sino ang tututol? Hehehe

5. Sosyal man ang facebook, jojologin din ng mga taga-friendster. –walang permanente sa mundong ito. Lahat ay nababago, at magbabago.

6. Hindi nakukuha sa pagsisimba ang pinto sa langit –ito ay nakukuha sa tabi-tabi at may kasama pang massage! Do good. Period. No erase. No liquid paper. Disturbing lose one turn.

7. Lahat tayo ay pantay-pantay pag-upo ng inidoro. -Si Britney Spears ka man o si Pope. Lahat ay pantay-pantay sapagkat tayo ay tao lamang at may kinikimkim na galit sa loob ng tiyan.

8. Walang maitim na siko, sa taong mahal mo. –Parang isang masamang tao na namatay at nagiging “mabait na anak, asawa, kapatid, at kaibigan –walang kaaway” kapag na-interview sa tv ang nanay. Lahat ay nabubulag ng pag-ibig.

9. Mas maingay ang pipi kaysa tsismosang may sore throat –lahat tayo ay may hangganan. Hindi tayo si superman. Hindi lahat ng oras ay naroon tayo sa tuktok. Minsan nasa punong aratiles lang at nagduduyan-duyan.

10. Delayed man daw ang ticket at magaling, makakauwi rin! - YEY FOR YANAH!

Balingkinitang Pag-ibig (SEXY LOVE)

2009-03-20T02:19:00.004+08:00

sabi nila, ang ofw na malungkot, walang videoke sa bahay.
walang dayoff, walang bakasyon, walang breakfast :(

*dumaan nga pala ako sa blog ni yeine at nakita ko to. hehehe.

Gusto kita! Oo, ikaw!

2009-03-18T00:47:00.005+08:00

medyo matamlay ako this week dahil hindi ko na alam ang ibig sabihin ng pahinga o tulog. wala na rin akong konsepto ng weekend. ang hirap talagang maging ofw tapos wala pang dayoff!

pero mas mahirap pag walang inspirasyon heheh. ang korni ko talaga lalo na pagdating sa lab-lab na yan.

at dahil na rin tamad ako magsulat ngayon (or walang oras --- yung dear ate charonga isinulat ko habang nagtatravel from abudhabi to dubai), re-post ko itong sinulat ko a few years ago nung narealize kong minsan pala, hindi rin masaya ang maging single. senti tayo ngayon (for the nth time)

enjoy!

-----

note: whoever heeds this act of desperation is still subject to the scrutiny of peeps worse than simon of american idol.

i may be desperate but im still sane. and if you go for guys experiencing occasional sanity then you are a likely candidate.

this is an open letter to whoever wants to be with a guy whose nightly companion is a tall glass of enervon hp. it used to be 2 short glasses but im reformed.

if youre with me...

i wont be barraging your cell with messages that end with the word "me" as in "wer na u, dto na me." instead ill text u, "dto na me, wer na u."

ill treat u to dinner, especially if i have money. i hope you're on a fishball diet.

ill let you hold my hands while watching our favorite movie. but please, lick the cheese powder off your fingers and while youre at it, be nice enough to wipe it dry.

ill sing to you until you fall asleep. but i expect you to applaud after every song. you can even raise scoreboards if there is no videoke scoring machine available.

i wont force you to jiggy with me when youre not horny. but if im horny, thats another thing...

ill be a vegetarian if you think eggs are baby pets. ill even use coffeemate to make yema balls if you're lactose intolerant.

ill watch koreanovelas with you and pretend that i like them even if that means i have to buy you a shirt everytime we watch one coz i keep on barfing on you after commercial breaks.

ill let you call me names like munchkin, bunchkin, or pumpkin and other kin-kins. but please tell my why you dont want to call me anakin. am i not jedi enough? ive got pointy ears...

ill introduce you to my parents... and tell them you ran away from home and you have nowhere else to go so you can spend the night in my room. hehehe... and we'll make beautiful babies.

ill watch the sunset with you HHWWPSSP. and whisper to your ear, "ITALY!" alam mo yun, wag ka na magmaang-maangan pa, I T-rust A-nd L-ove Y-ou. eto malupet, JAPAN! J-ust A-lways P-ray A-t N-ight. then you'll whisper back, "PHILIPPINES!

ill wake you up each morning with a soft and gentle kiss. if im not available, id be glad to lend you my dog.

and lastly, im gonna use big words to widen your vocabulary... words like sphincter, pubococcygeus and gonorrhea. but theres this one big word that ive been longing to share with you... its Commitment.

---

kailangan ko ng syotita. yung pwede ako tulungan maglinis ng kwarto ko.

Dear Ate Charo

2009-03-14T01:42:00.004+08:00

Dear Ate Charo,

Ang aking kwento ay di na bago sa mga nakakapanood ng iyong palatuntunan. Bagamat gasgas na at nagpeklat na ang mga langib ng aking istorya ay sumulat pa rin ako sa inyo upang humingi ng payo. Alam kong alam ko rin ang sagot sa mga katanungan ko ngunit mas mainam na ito ay marinig mula sa iyo dahil lubos ang aking tiwala sa nagmumura mong nunal na sa aking pakiwari ay ang pinagmumulan ng iyong angking kakayahan na magpayo.

Hindi ako marunong manligaw, Ate Charo. Ang alam ko lang ay nagkaka-gelpren ako ng di ko namamalayan. Nung bagong tuli nga ako at nagbakasyon sa aming probinsya sa Laguna noong tag-init, ay hindi ko lubos akalain na ang paninda ng aking pinsan na snowball ang syang magdudulot sa akin ng aking kauna-unahang pag-ibig.

Isang araw, habang nagduduyan kami at pinagmamasdan ang namamaga at mapupula niyang labi habang dumadampi sa baso ng kinaskas na yelo, ay di ko inaasahan na sasagutin nya ng buong tamis na may halong arnibal ang tanong na “wudjubi my gelpren?”

Ngunit ate charo, simula lang pala yun ng kawil-kawil na kamalasan ko sa pag-ibig. Sa probinsya sya nag-aral at ako naman ay sa Maynila. Hindi pa uso noon ang text at ang tanging paraan lamang namin ng komunikasyon ay sa pamamagitan ng mga makukulay at nakakahilo sa bango na stationery na iniaabot namin sa aking tiyahin na paroo’t parito mula Laguna hanggang Maynila. Ako naman ay sumasagot sa pamamagitan ng papemelroti o di kaya ay sa pinagbalutan ng pandesal kapag walang-wala talaga. Pareho lang naman e.

Kasabay ng paglipas ng taon ay ang pagdausdos din pababa ng aming libog sa isa’t isa. Sa madaling salita, hindi naging matagumpay ang aming long distance relationship.

May isa pa akong ~~nabola~~ ~~nakasiping~~ nakarelasyon na nauwi rin sa isang bigong pangarap. February 14 noon at galing ako ng ibayong dagat. Akin sana syang sosorpresahin ng isang surprise valentine gift – isang house and lot (parang wowowee lang no). Lingid sa aking kaalaman ay ako pala ang masusurprise sa halip na sya. Nakahanap na sya ng panibagong syosyotain, aamuy-amuyin pag gabi at ipaglalaba ng karsunsilyo na may downy. Bigo na naman ako Ate Charo. Ipina-raffle ko na lamang ang bahay at lupa sa programang Chibugan Na sa Channel 9.

Nitong huli kong bakasyon naman ay may ~~naturnok~~ nakita akong muli na akala ko’y sya na ngang pag-aalayan ko ng matamis kong punla. Ngunit wala pang isang linggo buhat ng ako ay lumisan sa Pilipinas ay nagpasya syang wag na lamang naming ipagpatuloy ang aming naunsyaming sayaw na lambada. Hirap daw sya sa sitwasyon na magkalayo kami.

Naisip ko naman na may punto sya at marami pa siguro syang makaka-eyeball este makikilalang lalaki na di hamak na mas pogi sakin (although I know it’s impossible) at yung di sya iiwan tulad ng ginagawa ko every 3mos. Ang isa pa, halos siyam na taon ang agwat ng aming edad kung kaya’t napaka-alangan ko na para sa kanya. Kumbaga, parang isa akong College student na may syotang Grade 2 na sa tuwing magde-date ay ibibili ko sya ng Kiddie meal na may kasamang de-susing plastic na laruan na Made in china.

Kaya Ate Charo, ito ang aking tanong: Bakit masarap papakin ang bigas sa palengke? Ay mali. Hindi pala yan. Ipagpatuloy ko pa nga ba ang kahibangan ko at ligawan syang muli o humanap na lamang ako ng nakakaintindi sa aking sitwasyon na paalis-alis ng bansa?

P.S.

Sana katulad ng mga palabas nyo sa TV ay gawan mo din ng magandang title ang aking munting kwento bago mag-commercial at i-ere ang credits.

Ok kaya ito:

(sabay kakanta si Dulce sa background…”kung nais mong matanto, buksan ang aking puso. At tanging larawan mo ang doo’y nakatago”)

Aha! Dyan mo pala tinago ang picture frame ko! Magnanakaw!

Panty ba ang hanap mo?

2009-03-12T23:53:00.005+08:00

Nakakatuwa. as in para akong humitit ng lion-tiger katol tuwing aking babasahin kung paano napunta ang mga tao dito sa site ko. Unang-una, salamat sa mga bloggers na nakipag-ex-link at kahit papaano ay naambunan ako ng nangingintab sa virgin coconut oil na kasikatan nila.

Pero di rin matatawaran ang ngiti na idinudulot sa akin sa tuwing mababasa ko ang iba pang sources ng pagkaligaw ng mga tao sa munting espasyo na ito sa maluwag na sapot ng mundo (world wide web, weeeh ang korni).

Galing sila sa mga search engine tulad ng YAHOO at GOOGLE!

Hindi ko ma-explain. Kasing bigat ng magnitude ng pagka-mangha ko o pagtataka sa pagiging concert queen ni Pops Fernandez o di kaya ay kung pano naglalabing-labing ang mga manok.

Narito ang ilan sa mga SEARCHES na syang dahilan kung bakit may napupunta sa Pogingpayatot.blogspot.com na ikinagulat o ikana-tumbling ko kahit di ako marunong tumambling:

SEARCH NO. 1: "inamoy ang panty ni mommy"

holy kamote na di naman pala kamote dahil ito ay ube! bakit mo aamuyin ang panty ni mommy? Kahit siguro mabango ang panty ni mommy dahil ito ay laba sa downy ay di mo ito pagtatangkaang amuyin. Hindi pa ba sapat na doon ka tumira ng siyam na buwan at pakislot-kislot na lumabas sa isang pansamantalang namamagang buwa?

SEARCH NO. 2: "lampel cojuangco at sexy starlets"

ah eto. makabuluhan naman ang "sinearch" ng batang ito. malamang ay para ito sa isang science project sa isang prestihiyosong paaralan. marahil ay naging kaiga-igaya ang title ng aking blog at mukhang mapagkukunan ng magandang research material. naks. scholastic!

SEARCH NO. 3: "madame auring sexy"

isa pa to! pareho tayo ng taste iho! bukod kang pinagpala sa lalaking lahat at pinagpala na rin ang iyong sinearch na si madame auring. i am assuming na lalake ang nag-search nito. alam kong di maaatim na isearch ito ng mga kababaihan dahil sa nakaka-insecure naman talaga ang alindog at 10.001 PH na asim ni madame auring.

you go girl! (anak ng teteng, di makaintindi) Im serious! GO!!!

SEARCH NO. 4: "ooh-lala pogi"

ooh-lala na-flatter naman ako dun. ooh-lala. marahil ay nadisappoint ang nagsearch nito at wala siyang nakitang ka-ooh-lala-ooh-lala dito sa site na to. ngunit marahil ay nalibang na rin kapag manaka-nakang makakabasa ng mga katagang "naghuhumindig, nakahandusay, kuntil, mamamsa-masa, at ejaculation" ooh-lala!

SEARCH NO. 5: "paano makipag-date"

abay ewan ko rin. paano nga ba. ang alam ko lang di magkikibuan sa loob ng sasakyan, babaybayin ang ang mga kalyeng may malalaking gate na bukas at pagkatapos ay magkikibuan ng magkikibuan paakyat ng hagdan. gets mo? di ko gets.

Aaah. ilan lang yan sa mga natatandaan ko na mga ni-search sa yahoo at google kung kayat napadpad sila sa aking site sa pag-aakalang kapupulutan nila ng aral ang aking mga entries. next time na may makita ako ulet na makapagpakislot sa natutulog kong kulubot na balat, ilalagay ko sa part II ng entry na to.

Walang basagan ng trip!

2009-03-08T21:18:00.004+08:00

I KNOW! this song is Lovin' you by Minnie Ripperton. Yes, by a girl, a woman. But who sez it cant be done by a guy? well, you know what? I just did. hehehe.

Anyway, i stumbled upon this vid from herbalmix on youtube and got me all worked up to do a cover of this song. I hope you'll like it. It's ok if you don't.

For all the hopeless romantics out there, sing this song to someone you really care about (that's what the vid on youtube said).

Have a nice day everyone.

Monthsary, Disyerto, Francis M at ang day-off

2009-03-06T14:14:00.005+08:00

medyo mahaba-haba itong mahiwagang bedyu ko ngayon kaya kuha ka muna ng popcorn o kaya initin mo yung tirang taba ng adobo kagabi tapos ipalaman mo sa pandesal para may kinukutkot ka habang nanonood.

onga pala. it's a sad day today dahil sa pumanaw na yung isa sa mga idol ko nung bata ako. I've searched youtube and found a video from francis magalona, the freeman himself, and another favorite rapper of mine, Gloc 9. It's entitled, Lando. Hope you like this vid. Rest In Peace, Kiko.

Kape sa umaga at mga kuro-kuro ni Fadli at Hil

2009-02-27T13:06:00.005+08:00

Biyernes ngayon. Sa pilipinas last day of work ngayong linggo para sa karamihan. Pero dito sa Gitnang Silangan, ito ang pinaka-Sunday meaning walang pasok. Kaya naman anlakas ng loob kong magpuyat kagabi sa kakapanood ng mga kajologan sa youtube.

fast forward...

Habang nagwewetdreams ako kaninang umaga ay tila may mga tinig akong naulinigan sa sala na nagpapalitan ng kuro-kuro sa mga bagay na hindi ko masyadong maintindihan. Dumerecho muna ako sa kusina upang magtimpla ng 3-in-1 at sabay upo sa harap ng laptop at magsimulang magbasa ng balita.

Nang bigla kong marinig ang mga katagang... causa prima, thomas aquinas, agnosticism at kung anu-ano pa na nagpasakit ng aking patilya. Nagbabasa kase si Fadli, ang indonesian kong roommate ng isang manuskrito tungkol sa mga pilosopiya sa likod mga paniniwala ng mga tao sa mundo (alangan naman sa moon, e catholic sila dun)

so yun nga. ito namang isa ko pang flatmate, si hil, ay isang ex-opus dei kaya't sa tingin ko ay marami din syang alam tungkol sa bagay na yan (sya yung nagbanggit kay thomas aquinas na ang alam ko lang eh section yun nung grade school o di kaya ay eskwelahan sa metro manila... tao pala sya!)

sa isip isip ko "tumigil kayo at ako'y nagkakape" pero at the back of my mind, dun sa may bandang pader, it's actually refreshing to have an intellectual conversation paminsan-minsan. Kunsabagay, hindi na naman talaga bago sa pandinig ko ang mga kuro-kurong nag-uugat sa mga usapang maihahaintulad sa konseptong 1+1=3.

Naalala ko pa noon nang gsisingin ako ni Jill ng madaling araw, nung college, para sabihing, "Hello... gising ka pa ba? (oo, kanina inde)... Uhm... Ano ang konsepto ng... wala? "

Huh? oo, ang weird no? pero inabutan na kami ng tilaok ng nanay ko pero hindi pa rin namin naresolba kung nag-eexist nga ang nothing-ness.

Medyo may alam din naman ako tungkol sa religion. Basahin nyo to: Rosaryo

At ilang beses na rin akong na-involve sa pagiging mabait na alagad ng Panginoon nang dahil sa love, crush at kung anu-ano pang kahibangan. Nandyan na yung sumali ako sa christian group ng nililigawan ko nung college para lang mapalapit sa kanya. Napag-pray over din ako nung isa pa over the fone at may paiyak-iyak pa kaming nalalaman dahil nilukuban daw kami ng espiritu. Hala... at eto pa ang recent boo-boo ko. Naimibitahn akong sa isang gathering sa greenhills music museum para sa isang christian fellowship. May pagka-eng-eng din ako pero hinintay ko na lang sya sa labas habang nagkakantahan sila sa loob. Bakit kamo? Natatakot kase akong masunog ang balat ko at ma-expose ang aking unexfoliated skin. HIndi kase ako relihiyosong tao pero para sa mga mahal ko, nagagawa kong maging religious kahit isang araw lang.

pati celfone ko may tatak ng holy-holy:

So tapos na Fadli at si Hil sa kanilang semi-intellectual conversation na sinasabat-sabatan ko paminsan-minsan para hindi naman magmukhang puro utot lang ang laman ng utak ko. May nakakasingit din naman na peanut bits sa yema sa pagitan ng mga tenga ko.

Ano kaya gagawin ko for the rest of the day? Hmmm... SWIMMING!!!

Mirror, mirror on the wall... WHO DA MANNNN?!!

2009-02-25T02:30:00.009+08:00

Isang sa mga importanteng bagay na natutunan ko bilang isang o-ep-dabel-yu ay dapat marunong kang lumaban sa lungkot. Hindi pagod o kaya bulyaw ng bisor sa trabaho ang ikinabuburyong ng mga tao sa ibayong dagat. Number 1 diyan ang lungkot. May kasabihan nga tayo..."Ang OFW na malungkot, pag lapag ng eroplano sa pinas, pumapalakpak"

Hehehe ano daw?

Isa sa mga paraan ko para libangin ang aking sarili ay ang magtingin tingin ng mga lumang litrato... tulad dun sa heavy punk metal na awiting "larawang kupas". Sa ilang taon kong pagiging pangunahing export ng ating bansa, nakakalap ako ng ilang pektyur na nagpangiti sa akin ngayong gabi.

Sinong mag-aakala na ang poging-pogi at ubod ng lakas ng sex appeal na bloggistang ito ay mayroong ganito kadilim na litrato? (pasensya na idol robert at pareng al)

Wala rin masyadong libangan sa disyerto kundi ang mag-gym o di kaya ay kumain.

At ang pinakamasaklap, malayo ka sa iyong minamahal...

Kaya sa susunod na ikaw ay malolongkot... baket hinde mo konen ang tilipono, at ipokpok sa olo mo. pero pwede ka rin magreminisce sa iyong mga litrato at isipin na "aw shucks, ang hirap palang kumita ng pera."

D. It is written

2009-02-21T02:10:00.004+08:00

what a day. what a day.

Nagsimula ang araw ko sa pagpunas ng muta mula sa aking puyat na mga mata sabay pahid nito sa ulunan ng aking kama. Aba 730am na pala. yes!!! wala akong pasok today.

At ano pa nga ba ang mapaglilibangan ng isang hamak na poging ofw dito sa disyerto? youtube na to! kayat habang tinutusok ko ng tinidor ang niluto kong sunny side up, sabay pulandit ng naglalawang dilaw ng itlog, ay sabay din ng pagpindot ng aking daliri (na may bakas pa ng muta) sa keyboard at ni-type ang mga katagang nagmahal ako ng dagtang lason sa may patlang katabi ng katagang search.

bwahahaha. panalo to. bakit ba walang pang recording contract ang grupong ito? ah basta. ang alam ko pinatawa ako ng video na to. pero mas lalong sumaya ang araw ko dahil sa isa pang kajologan na ito: freestyle battle (gone bad)

so habang nag-oorgasm ako sa katatawa ay hindi ko namalayang tumutunog pala ang cellphone ko. ah syet na malagket. nakalimutan kong kikitain ko pala ang pinsan ko sa may mall malapit sa amin para ibigay sa kanya nag maong na short at keychain na padala ng aking auntie sa kanya. how sweet. so dahil perstaym nya pumunta sa Ibn Battuta Mall (baho ng name no) ay nagsilbi na rin akong tour guide sa kanya.

"To your left is Giordano and to your right is one mabahong arabo"

Matapos namin magmall-tour (naks), ay kumain kami sa kepsi. yung finger lickin good na fastfood. (ayoko sabihin pangalan. ano to? libreng advertisement?)

After that, hinatid ko na sya sa bus stop at bumalik na ako sa aking apartment para ituloy ang naunsyami kong pag-oorgasm. Wow andaming online sa aking YM. so chat chat chat sa aking prenli prens from pilipens sabay check din ng preynster at pesbuk para magaprub ng marami pang prenli prens. Ano na lang ang kahihinatnan ng aking social life kung walang preynster at pesbuk?

bandang alas-kwatro ng hapon ay napagkaisahan namin ng aking mga kasambahay na magswimming sa pool. huwaw. its beri beri cold outside pero sige pa rin. ang ganda kaya ng pool. may bubong pa na gawa sa sawali. makatindig-utong kong nilusong ang tubig at hinintay na lang mapagod ang mga kasama para makabalik na sa apartment.

at di pa kami nakuntento sa aming pagba-bonding, dumerecho pa kami nina fadli at hil sa mall para manood ng sine! wow perstaym ko atang manood ng sine outside of pinas. akalain mo yan. sa tinagal tagal kong maglabas-masok sa bansa ng mga banyaga e ngayon lang ako makakanood sa mga sinehan nila? slumdog millionaire cinema no 19. yes 19. andaming sinehan sa mall.

and what can i say about the movie? ANG KORNI! EN I LAB ET!

so that's how i spent my beautiful friday. bukas wala ang mga boss. hmmm pwede kaya akong ma-late?

eto ang kinakain ko ngayon habang sinusulat ang entry na ito:

Ampupu!

2009-02-18T01:35:00.008+08:00

"It's really painful to say goodbye to someone that you don't want to let go but its even more painful to ask someone to stay if they never wanted to stay."

I was seriously considering about quitting my job, pay the effin' 6-digit bond (or was it 7?), go to baguio or ilo-ilo, find a new job, get a house, get a new dog (my 11-yr old dog, Homer, died a few days ago), and build a new life. I was.

I know this post is seriously begging for sympathy responses but in the spirit of being consistent with my blog's tell-all-however-dumb-the-story-is format, im am writing this piece of crud.

One of the many difficulties of having a job like mine is that i can never maintain a decent relationship. either they get bored as i am most of the time away from home or they fall out of love. Whenever I go back home, i never unpack. Coz i know that any minute i might get a call from my boss and be sent to places no one will find (ask Mandy Moore) or where the sun don't shine.

Lately i have found myself again in the same situation i was in exactly a year ago. I mustve been cursed by an uninvited and pissed fairy godparent hence the un-happy Valentines im getting. Last year, as the plane from Bahrain was taxing down the Ninoy Aquino runway, I got a text message from my hunni's (shiver) boyfriend. Whapaaak! It was Feb 14.

Rewind a few more years... I found myself in Jollibee, Boni Area, having lunch with my matronic (but very much single) Grade 10 professor with only a fake rose in between us while the girl I was courting then was (for reasons i am not privy to til now) angry with me.

Shave off some more years... the first time i ever gave a V-Day card (plus chocolates) to a girl... i was in second grade then... was my first time to get rejected. No wonder i'm so used to it. I got a head start.

And now, I was supposed to fly back to work Feb 13th -Friday the 13th - one day shy of V-day (some Higher Being's way of finding humor in some mortal's misery). But being the Higher being that he/she/it is, he/she/it thought it is too much of a luxury to spend 1 month on vacation so I was called back to work a week earlier.

*this is the point in my blog where i would let out one big SIGH*

so, right now, im still in limbo. But being the pessimist that i am, i assume everything would go downhill from here.

Life is sweet... and bitter sometimes.

At para naman gumaan ang pakiramdam nyo e mag-iiwan ako ng isang pektyur. Di ko gagayahin si Helen Vela na nag-iiwan ng kanta pagkatapos ng kwento. Theme song kumbaga. So eto, theme pektyur:

Maynila... sa mata ng nagmo-moment

2009-02-12T01:37:00.016+08:00

sa hirap ng buhay ngayon, bawat singkong duling o pisong kirat ay mahalaga. pero hindi ibig sabihin nyan e titigil ka na ring gumastos at mag-enjoy. oo, may ibang paraan para magenjoy nang hindi ka gagastos. e pano kung gusto mong makipag-date?

nung bakasyon ko jan sa pinas e di ko akalaing makakapagdate ako ng minimum gastos. at san kamo ako nakipag-date? edi san pa. edi sa mausok at matrapik na lugar ng Maynila!

Eto ang itinerary namin:

Day 1: Intramuros. Abay masaya din naman palang maglakad sa loob ng lumang gusali. Habang nakiki-blend in kami sa mga koreanong aliw na aliw sa mga gumuhong pader ng kulungan ni rizal, eh sumisimple akong chumachancing habang nire-retrace ang footsteps ni rizal patungo sa kanyang kamatayan.

Day 1 parin: At dahil sa nag HHWW-PSSP (alam nyo yan) kami sa ilalim ng init ng araw,
tagaktak-pawis kaming tumulak papuntang binondo upang mananghalian. huwaw. siomai (to siomai lab poryu) at hopya (hopya lab mi tu). Di kami kumain sa tabi ng estero o di kaya sa eng bee tin. sa halip ay dun sa restaurant ng intsik na madaming kumakaing intsik. ano pa nga ba?

Day 1 pa rin talaga: at eto na ang highlight ng araw namin. alam nyo ba kung saan masarap makipag "moments" ? huwag kang magugulat. heto na... heto na... waaaaah! sa ilog pasig! sa maniwala ka't hindi, mas maganda ang ferry service natin (pati ang ilog pasig) kaysa chao phraya river ng bangkok. sumakay kami sa escolta station, malapit sa lawton-binondo bridge. huwaw talaga, habang holding hands kami at tumatalsik talsik ang manamis namis na tubig ng ilog sa aming mga tuyong labi ay ninamnam kong mabuti ang chance ko ng pagmo-moment. yiheee. halos 1 hr din ang biyahe. libre sightseeing: malacanang, mga bridges at mga tao sa taguig na parang nun lang nakakita ng tao. wow anlayo ng narating namin.

---

Day 2: balak sana naming mag-corregidor pero 8-10 am lang pala ang ferry papunta dun so nagpunta na lang kami sa... National Museum. Wow semi-educational ito at dinaig pa namin ang mga kinder sa pagfi-field trip. Mejo naawa lang ako sa spoliarium dahil mga monoblocks lang ang upuan para mapagmasdan mabuti ang obra ni juan luna. 2 buildings ang national museum. kailangang tumawid ng kalsada para pumunta dun sa isa. pero 1-time lang ang bayad.

Day 2 pa rin syempre: Masarap din (ng konte) ang dinuguan sa Tropical Hut hamburger. At alam mo kung paano kami pumunta dun? Pagkalabas namin ng national museum(s) at matapos kumain ng langka-flavored taho ay sumakay kami ng calesa! naks turistang-turista ang dating. Medyo mahal nga lang ag 1-horse power na sasakyang ito. 150 peso per tao. pero sulit naman dahil magkatabi kaming yumuyugyog kasabay ng takatakatok ni kabayo. yiheee ulit!

At para tapusin nag Day 2: Star City! Wala kaming pinalagpas na ride. Syempre dinala ko sya dun sa mga nakakatakot na ride para pwede kong yakapin kapag nahihilo na sya. At hindi syempre mawawala ang horror house. Ang sarap yakapin ang takot na tao. At mas masarap din magholding hands sa loob ng nagyeyelong sculptures. Masrap hawakan ang mainit na palad kapag nilalamig ka ng todo. Sobrang saya. Pati nga yung mga isdang kumakain ng dead skin cells ay pinatulan din namin.

Trivia: yung mga isang kumakain ng dead skin cells sa paa ay ginagawang bagoong na sawsawan pag namatay. kaya nga maaalat di ba? hehe joke.

Haaay... inlab ngayon si pogingpayatot. Kaya lang simula nung bumalik ako dito sa dubai, e naging malungkot ulit. Parang di na nya ko masyadong labs (sigh) Pero di bale. Babalik ako ng manila. At this time. Dadalhin kita sa Luneta! Magpapaka-Dudung at Inday tayo!!! Ay lab yu ... Manila! wheeeee!

Bye Manila (ulet)

2009-02-09T11:08:00.006+08:00

haaay... buhay nga naman. aalis na naman. buti na lang at may babalikan.

(isang malakas na yihee naman jan)

Si Manang, ang Buddha at si Poging Payatot

2009-01-30T22:21:00.014+08:00

matagal tagal din na wala akong bagong post. maraming rason kung bakit medyo matumal ang bentahan ng droga dito sa site ko. but i have a perfectly valid excuse kung bakit ako nawala (as if naman hinahanap nyo ako)... I went to Thailand!

(Papasok si Buddha habang may umaandar na fog machine)

Dahil pakiramdam ko e kinawawa ko nang husto ang sarili ko last year eh naisipan kong magcelebrate ng kung hei fat choy (hindi happy birthday, sa august pa yun) at pasayahin naman ang sarili ko sa pamamagitan ng paggasta ng salapi. bwahahahaha.

PAL ang sinakyan ko papuntang thailand, hindi Cebu Pacific dahil mas mura ang pamasahe (oo, tama nabasa mo) sa PAL. I didnt avail of CP's zero fare promo kase sa february pa yun eh atat na akong pasayahin ang sarili ko. First time ko din sa centennial terminal kaya excited ako.

Dahil mag-isa lang akong magtatravel eh naging friendly ako sa lahat ng mga taong nakasalamuha ko. Una, si ate na katabi ko sa eroplano. Akala ko e DH pero wag ka. Kakabili lang nya ng P6.0M condo sa makati. Lesson learned: hindi lahat ng mukhang DH ay totoong DH.

Pagbaba ng eroplano sa suvarnabhumi airport, nagmadali akong tumungo sa immigration para magpatatak ng passport. aba, at may pakodak-kodak pa silang nalalaman. na-impress ako dun.

Simula sa puntong ito, ang mga sumusunod na mababasa ay parang magiging Do's and Dont's sa Bangkok. Parang travel guide ika nga na nagpupumilit na maging isang legitimate blog entry. Kaya eto na... ayan na... bulaga!

Tip #1: Ang taxi fare mula airport papuntang bangkok ay aabot lamang ng 300-350 Baht. Wag magpalinlang sa mga official taxi-limousines kuno na aabot ng 1300Baht na pwedeng tawaran ng 900Baht. Wag maging tanga, kasalanan yun. Mas mabigat pa yan sa "Thou shall not commit adultery".

Tip #2: Oo nga pala, dapat tip#1 ito pero sige tip#2 na rin. Mag-book ng tirahan bago pumunta dito. Dito ako nakakuha ng mga hotel na tinuluyan ko: www.booking.com I personally recommend Bhiman Inn. I-google mo. wag maging tamad.

Tip #3: Matutong maglakad. Pero ok din naman ang sumakay ng tuktuk (parang tricycle na nagpakasal sa jeep at ito ang naging bunga ng kanilang pagmamahalan). Yung nasakyan ko, inilibot ako sa mga temples at mga buddha at hindi sya nagpabayad. Yun pala nakakakuha sya ng libreng gas coupons pag may dinala syang turista sa mga lugar na yun. Wais sya no? Ako din wais.

Tip #4: Floating Market. Wag bumili doon ng mga souvenirs. Mas mainam bumili sa palengke na hindi floating. hehehe. May binili ako sa ordinaryong palangke na estatwa ni buddha na gawa sa kahoy. Originally priced na 1350 Baht. At dahil sa aking super powers level 5 na na-acquire ko sa kakapanood ng tawaran portion ng kuarta o kahon sa channel9 tuwing linggo (sa kagandahng loob ng promac), eh nabili ko ito ng 600 Baht. Ilabas ang iyong Inner-Ilokano.

Tip #5: Katulad ng Tip#4. Maging barat. Lahat ng bagay maliban sa entrance fee sa temple ay pwedeng tawaran. Hanggang 50% pwedeng tumawad. Basta magpa-cute at i-flex ang biceps kay manang.

Tip #6: Speaking of manangs. Alam nyo bang malapit pala ako sa mga manang? May mga tao kaseng lapitin ng bata, o kaya ng mga may-asawa, o kaya ng disgrasya, o kung mamalas-malasin ka naman e maligno. pero ako lapitin ng mga manang. Ano ang tip #6? Be friendly. Lalo na kung mag-isa ka lang maglalakbay tulad ko. Bawat kasabay sa tuktuk sa kalsada eh pinipilit kong makipagkaibigan. para naman makaiwas kahit papaano sa mga manang.

Tip #7: Matutong mabusog sa mga pagkain sa bangketa. Actually, masarap sya. At kahit sa kalsada lang, malinis naman. Imagine-in mo ang quiapo na walang basura. ganun ang downtown bangkok.

Tip #8: Pack light. Pack what? Pack light. Pack what ulet? Pack Y**! Ang kulit mo ah! Mainit sa bangkok. Maalinsangan kaya kung kaya mong maglakad ng hubad sa mundong ibabaw, gawin mo. Pero magsunscreen ka ha para iwas kanser. Mura naman ang mga damit sa palengke kaya i suggest magdala ng isang shorts, 2 t-shirt. at isang underwear. Gamitin ang side B nito kung kaya.

Tip #9: Iwasan ang pattaya. Ito lang yan: Manila Bay + Malate + Galera. Ayun. yun na yun. Mas maigi ring mag-beach sa mga kanugnog na probinsya kaysa Pattaya. Brown yung tubig. May white sand at malinaw na beach, 1hr by boat from pattaya pero pag nakapunta ka na ng galera o baracay, hindi sya ganun ka-special.

Tip #10: Pera. MAgdala ng extra money kase madaming pwedeng mabili dito pero magingat din dahil baka mapasobra ng gastos (tulad ko huhuhu)

Ayan sana ay naging helpful ito kahit papaano para sa mga nagbabalak pumunta ng thailand. Nag-stay ako ng 5 days at medyo napagastos ako ng kaunti pero sulit naman. Wag nyo din akong gayahin na nagpunta dun mag-isa unless mahilig din kayo sa adventure na may halong kaba. kung may tanong, raise your hand and wait for your name to be called. ok?

Amoy balikbayan

2009-01-18T21:53:00.006+08:00

paano ka magdescribe ng isang tao? payat o mataba? maputi o maitim? pandak o matangkad? maganda o pangit? karaniwan, ganyan tayo magdescribe ng tao di ba? pero alam nyo bang pwede rin tayong magdescibe sa pamamagitan ng amoy?

jan 16, 3:45pm nang maglanding ang sinasakyan kong eroplano sa paliparan ng naia. masaya akong umuwi noon, hindi dahil miss na miss ko na ang pilipinas (7weeks lang simula nung huli akong umuwi) kundi dahil 1 buwan ko ding hindi makikita ang boss ko na ipinaglihi sa devil's cake (na obviously eh hindi sa cake ipinaglihi).

pagdating ko ng bahay ay may nilutong pagkain si nanay. agad kong inilapag ang dala kong mga maleta sa may sala at tumungo sa may kumidor. matapos ang hapunan, nagpasya ang mag-anak na magkwentuhan kunyaru sa sala at kunyari ay miss na miss namin ang isat isa gayong less than 2 mos lang nung huli kaming nagkita. dumaan ako sa harap ng aking ate, na nakaupo sa may sofa nang bigla nyang sabihing: "huy, bat iba ang amoy mo? amoy relief goods ka."

"Ha?"

"Oo, amoy relief. yung parang ukay-ukay. oo yun nga."

holy syet, naligo naman ako. pero ganun na ba ako katagal sa ibang bansa at kahit ako e amoy imported (na bulok) na rin?

nung una ay hindi ako naniniwala sa aking ate at inisip na lang na "maybe it's all in the mind." ika nga ni ate sienna sa batibot, "ang takot ay nasa isip lamang" upang pakalmahin ang loob ni pong pagong. subalit kinabukasan, nang napadaan naman ako sa harap ng aking nakababatang kapatid ay nagwika sya ng: "ano ba yan, kuya. amoy relief goods ka."

Holy moses na nagwala sa mt sinai at binasag ang mga commandments ni papa God! mukhang totoo nga ang kumakalat na tsismis! si pogingpayatot ay amoy baul na imported! dahil sa kahindik-hindik na rebelasyong ito ay tinungo ko ang banyo sabay kuskos ng maigi sa aking katawan tulad ng mga nymphets sa pang-80s na pelikula na na-rape at pagkatapos ay magkukuskos sa banyo sabay sambit ng mga katagang: "ang dumi-dumi ko! ang dumi-dumi ko!" na halos magliyab ng ang balat sa diin ng pagkakakuskos.

hindi pa ako nakuntento at nagpabango pa ako na hindi ko naman talaga gawain. naniniwala kase akong ang taong mahilig magpabango ay isang taong likas na mabaho. at sa dahilang nabibilang na rin ako sa statistics ng mga taong kusang namamaho, nagshower ako ng pabango.

haay. sa wakas nawala na rin ang amoy ng mahiwagang baul ng red cross. bukas na bukas din, bibili ako! bibili ako ng damit! hindi sa ukay-ukay ha.

Tinamad akong magsulat

2009-01-12T04:13:00.006+08:00

Goodbye, dubai.

tropang lasheng: ang huling bumulagta, sya ang taya.

xmas videoke marathon: may mas pinoy pa ba dito?

naghihintay ng taxi sa harap ng waiting shed na may aircon.

when the cat is away, the mouse is alone.

dubai: naghihintay lang ng batang malikot para mabasag

Hello, Manila.

krismas gip

2008-12-27T03:03:00.003+08:00

I AM HAPPY TODAY.

Finally, after a week-long internal debate, i decided to buy myself a christmas present.

The chinese (sometimes russian) "business ladies" parading their over-fertilized veggies around my apartment, 10pm onwards, were some of the contenders vying for the attention of my shriveling wallet. But I am too kuripot to donate my money to orgiastic charity.

I was also fancying that Wii console + Wii Fit which could potentially enhance/worsen my swashbuckling caprices but then I thought that I dont have time to play even on my off days. Besides, ever since I learned how to swim (just a few months ago), the free use of the pool and the refreshing feeling it's chlorinated/pee-saturated water it provides has been my primary form of leisure and exercise.

Im not much into clothes either. So buying a new pair of jeans or shoes is definitely off of my list. I proudly wear my jeans 5 days in a row - an icky habit I acquired from my classmates back in Holland. Same goes for cellphones. I change phones every 3 years so i wont buy a new one til 2011.

So what did I get myself for Christmas? an overpriced auditory contraption! Yay! It's a Creative Aurvana Live! Headphone. Porn never sounded this good!

PASKO circa 80's

2008-12-22T23:46:00.005+08:00

tumatanda na ata ako...

malapit na kase ang pasko, pero bakit ganon? parang hindi na ako kinikilig pag nakakakita ako ng mga krismas decoration na gawa sa makikintab na palara. noon, pagsapit ng disyembre, halos di na ako mapaipot sa kakaisip kung ano ang makukuha kong regalo sa pasko. at pag bisperas na ng pasko, halos sumabog ang dibidib ko sa pinaghalong kaba at excitement na dulot ng amoy ng ispageti na niluluto ni nanay bago tumungo sa simbahan habang si tatay naman ay nanonood ng tv at hinihintay na lang kaming makarating mula sa misa.

matanda na nga siguro ako.

noon, kahit masugat ang mga daliri ko sa mga malulutong papel na green na may litrato ni randy santiago (emilio aguinaldo na dinrowingan ng shades at mahabang buhok) ay napakasaya ko pa rin. paramihan kami ng ate ko at kinabukasan ay ibibili na namin sa COD o pag minamalas ay sa jackman emporium, malapit sa munoz market.

At yaman din lang na nabnaggit ang COD, ang mall na yan ay isa sa mga pinakamemorable na bahagi ng aking christmas life. hapon pa lamang ay bibiyahe na ng edsa ang mag-anak namin at inaaliw ang mga sarili sa fiesta carnival habang hinihintay na magbukas ang krismas display ng COD. Hindi bale nang magka stiff neck sa katitingala sa mga mannequin na himalang nagkakaron ng buhay tuwing pasko basta lamang mapanood ang inihandang palabas ng naturang mall. at syempre pagkatapos nun ay kakain na kami! saan pa e di sa jalibi!

naalala ko pa nun na pipili kami kung ispageti o hamburger ang kakainin namin. basta isa lang. tapos pag may kasama pang ice cream, wow! parang milyonaryo ang tingin ko noon sa mga magulang ko dahil nakabili kami ng ice cream! at jalibi pa!

(minsan kumakain din kami sa tropical hut hamburger sa may congressional avenue. katabi ng mercury drug store)

ang naalala ko pa rin noon, kapag krismas, dapat may bago kaming damit. may isang beses na halos iyakan ko si nanay para bumili ng damit sa TOP 40. "rip-rok" ang nakasulat sa t-shirt na gusto kong isuot sa xmas party namin kinabukasan sa school.
at syempre pag xmas party, dapat may dala kang pagkain.

yung mayayaman samin, sila yung nagdadala ng sopdrinks o chicken. yung iba halos taun-taon, pansit ang dala nila. minsan din ilan silang nagdadala ng ispageti kaya bumabaha ng noodles sa classroom. ako naman, ang palagi kong dala, smidgets sa mister donut. isang box. 36 pcs. tig-iisa kaming magkakaklase. wala namang umaangal.

haaays. ang sarap maging bata ulet. tumitibok-tibok ang puso tuwing sasapit ang pasko. ngayon, parang national heroes day na lang ang tingin ko sa pasko. wala lang.

P.S. sa mga classmate ko dati na nagdadala ng pang-exchange gift: sabihin nyo sa mga nanay nyo, walang bata ang sumasaya pag nakakatanggap ng bimpo!!! kahit tatlo pa yan na ibat iba ang kulay!!!

***onga pala, kaya ganyan ang picture ko, e may pinuntahan akong website. basta, i-click nyo na lang picture ko tapos kayo na bahala kung gusto nyong ituloy ang pagba-browse.... awooooooo!!!

belat belat belat hey hey hey

2008-12-10T19:33:00.003+08:00

u can be my cinderella... ella ella ella
pahingi naman ng pera... pera pera pera
jan lang sa may kanto, mama... para para para

ahkentekittenimor

2008-12-10T14:45:00.004+08:00

waaaaah! puyat pa rin ako sa kakaulit-ulit na panonood ng mga re-runs ng huling laban ni manny pacquiao. sinabayan ko pa din ng rosaryo noon si mommy pacquiao.

alam ko tamad akong magblog lately pero bwakanangshet na malagket na magkakadikit, hayup ka manny! aylabyu!!! inde ko pwedeng palampasin to!

Blog-blog-an na naman

2008-11-24T02:20:00.003+08:00

sa lahat ng matiyagang tumunghay, matamang umantabay, at paminsan-minsay dumidighay, maraming salamat sa paglabas-masok nyo sa aking site hanggang ito'y mabuntis.

nagpakabisi kasi ng kaunti para sa aking pag-aaral, nagbakasyon ng isang linggo sa maynila at naaawang nanood kay rihanna sa concert nyang walang pumapalakpak at humihiyaw, at ngayon e narito na naman sa disyerto ng dubai.

sa wakas, makakapag-blog na naman :p

eto pala picture ko nung graduation: natutulog

My lame attempt on cheating

2008-11-02T05:54:00.004+08:00

I guess I'm at a point where I don't care whether I pass or fail an exam anymore. It's physically taxing and psychologically draining. I've been more than enthusiastic on the first few weeks of class, actually bordering on geekdomhood. But lately, exams have lost their orgiastic appeal to me. So while reviewing for Tides and Law exams a few weks ago, I stumbled upon an evil idea to employ modern technology to ace an exam without actually studying for it. cameraphone + notes = passing grade and guilt-plagued feeling of accomplishment.

Disclaimer: I do not promote this kind of behavior to anyone especially to impressionable kids who happen to be redirected to my blog site while actually googling for octogenarian porn or bonsai kittens.

after much deliberation and consultation with the angel and the devil, I decided not to cheat. Bad yun e. Still, I managed to get a 7.3 yipee!

Live Show at Madame Auring

2008-10-26T18:25:00.012+08:00

ayoko nang mgabrowse ng porn. isunusumpa ko, dahil dito hindi ako naligayahan sa mga nakita ko.

sabado, isang araw matapos ang pagsusulit sa iskul ay napagpasyahan ko at ng mga kaibigan kong galing dubai (na nag-aaral din sa kabilang dulo ng rotterdam) na magliwaliw na kalimitang ginagawa ni ate amily at kuya joseph (yaya namin at yayo ng kapitbahay namin noon) tuwing dayoff matapos nilang magsimba sa church of latter-day saints. ang sarap ng weekend.

as usual, salingkit na naman ako sa barkada nila dahil yung mga classmates ko ay puro dutch at british at medyo sawa na ata silang gumala sa mga tourist spots dito. buti na lang at may kasama na ako ngayong mga pilipino, dalawang pana (indiano) at isang espanol. hindi ko alam kung bakit ko dinala nung arwa na yun ang mga baryang iniipon ko sa baso sa tabi ng aking kama. balak ko pa namang ipaagaw ito sa susunod na reunion ng aming pamilya. nung unang uwi ko nga, nagsayawan ang mga matatanda sa saliw ng tugtuging boom-tarat-tarat para paglabanan ang premyong dollar na katumbas ng paglalakad ko sa stockpile ng buhangin ng tanghaling tapat sa bahrain sa kasagsagan ng summer. wowowee!

sa kasamaang palad kasi, hindi daw gumagana ang ticketing machine nya at kailangan naming gamitin ang automated ticketing booth. buti na lang at may dala akong coins. inabot kami ng isang oras bago ma-figure out kung pano gamitin ang booth dahil sa dutch ang mga nakasulat na instructions. eventually, tinanggap din ng makina ang aming mga barya. (aba ginoong barya, nakakapuno ka ng alkansya)

una kaming pumunta sa madurodam. isang lugar sa may scheveningen. sakay ka lang ng tren sa alexander, baba ka sa rotterdam centraal. punta ng den haag tapos transfer ka ng tram. nakuha mo? ayos lang. nagyayabang lang ako.

sa halagang 13.75 euros, katumbas ng 849.826 PhP as of 2008.10.26 10:44:19 UTC ayon sa www.xe.com , nagpunta kami sa equivalent ng nayong pilipino natin sa pinas. isa lang ang masasabi ko. wow. ang saya. i cant believe gumastos ako ng 849.826 PhP para makita kung gaano kaliit ang holland. as if naman inde pa obvious na maliit ang bansa nila eh kailangan pang gawan ng mas maliit na version.

matapos yun ay tumungo kami sa binnenhof. parang intramuros sya. ang kaibahan lang walang golf course sa loob. inde sya pinagkakakitaan at ang tanging nakikinabang lang sa tourist attraction na ito ay ang mamang nagtitinda sa labas ng hilaw na isda. kinakain ito ng buo at iniiwan lang ang tinik.

banadang hapon na, naisip namin, "hey, bakit hindi natin labagin ang bible?" pumunta kami sa amsterdam. huwaaaaw ang ganda. parang malate lang. mas malamig nga lang at walang jologs sa kalsada (maliban samin). unang bumulaga sa amin ay ang sexmuseum. 3 euros ang entrance fee. sa pagpasok pa lang ay bubulaga na ang mgga naglalakihang titi at nagbubukadkarang keps. may mga pictures nung 1800s ng mga sinaunang taong nagkakakang...kungan. muntik na kong ma-L nang bigla akong mapadpad sa pictures ng kambing, kabayo, baka, ahas, at... igat. ang tao nga naman, hindi pa nakuntento kay bantay.

after namin magsawang tumingin sa pictures ng mga sex nymphets noon na malamang ay patay na ngayon, dinala kami ng aming mga paa sa isang makulay na bahagi ng amsterdam. nagkikislapan ang mga ilaw at may tumutugtog with double base na "boomph-ts-tsak-tsuhk-boomph-ts-tsak-tsuhk". i cant believe it. nung una, nayong pilipino. tapos intramuros. and then malate, ngayon naman, sta rosa, laguna! enchanted kingdom!

eto yung sinakyan namin. inde ako sumuka dito. nilunok ko yung suka ko sa takot.

at syempre, hindi kumpleto ang amsterdam experience kapag hindi ka dumaan ng red light district. literally, may mga maliit na poste na may red light sa bukana ng kalsada. samu't saring babae ang makikita mong nagsasayaw sa bawat bintana - maalindog, mapintog at higit sa lahat malibog. ngunit di naman kami ganoon ka-adventurous kung kaya't pumasok na lang kami sa Cassa Rossa - Live Sex Show! Bawal ang camera kaya wala akong pictures. 45 euros ang entrance fee plus beer at 30 euros naman kung walang kasamang beer.

Maganda ang loob, parang sinehan talaga pero may stage sa harap. ibat ibang shows ang meron. may nagstriptease. may mga nagkangkungan na sabay sa background music ang bawat pag-indayog ng kanilang mga mahahapding kayamanan. at ang inde ko malilimutan, ang couple na tabachingching. its weird. sa lahat ng mga ito, ni isa ay di gaanong napakislot (ok bahagya) si dayunyor. bakit kanyo? hindi na pala bago sa paningin ko yon. oo ngat first time ko makakita ng live show pero wala pala syang kaibahan sa makikita mo sa internet. immune na si dayunyor sa ganyang pangitain. how sad.

ngayon hindi na ako magiisip kung paano ang magiging reaksyon ko kung makita ko si madame auring sa totoong buhay. alam kong matatakot ako pero napaghandaan ko na sya. papanoorin kita sa youtube!!!

kras

2008-10-25T03:56:00.002+08:00

crush. isang katagang una mong ma-eencounter pag grade 2 ka na. pero sa mga kabataan ngayon, prep pa lang alam na ang konsepto ng sex. mabalik tayo. crush. una mo itong nabasa sa ikatlo o ikaapat na pahina ng slumbook ng classmate mo. ito ang unang tanong bago mag-"what is love" and "what is your greatest ambition in life". Dedication sa next page. At ang isasagot mo ay "crush is paghanga." At ito i-eexpect ng nagpa-sign sa yo ng slumbook nya e ang pangalan nya ang ilalagay mo sa salungguhit na katapat ng "who is your crush?"

Kung bibilangin ko ang mga naging crush ko simula nung bata ako hanggang ngayon, ibig sabihin kailangan kong matuto mag-addition. huh? anlabo ah.

madami na ako naging crush. meron pang isang minuto lang, isang oras, isang araw o isang taon. pero inde pa ata ako nagka-crush na tumagal ng isang linggo (lang). parang alanganing haba ng panahon, hindi kasing ikli ng isang araw pero inde naman kasing haba ng isang buwan. parang nag-enroll ka lang sa isang short course tulad ng vulcanizing o xmas decors made from cardboard (reminiscent of negosiyete ni german moreno). maikli, naligayahn ka sandali tapos wala lang.

so yun, nagkaron ako ng crush for 1 week. *syet, how hayskul naman*

puyat

2008-10-21T04:47:00.003+08:00

madalas akong mapuyat lately. una, sa kakaaral. naks. nagtututong na ang kilay ko. pangalawa, dahil sa free online simpsons and family guy episodes. at pangatlo, sa pakikipag-ym sa mga taong gising sa kabilang panig ng mundo.

paborito ko ang matulog. kung papipiliin ako between sex and tulog, yung huli ang pipiliin ko. pero di ko naman pwedeng itigil ang pag-aaral. kamahal ng course sabay ibabagsak ko lang? sayang ang pera ko, binili ng lobo. sa pagkain sana, nabusog pa ako. yung cartoons naman, sorry pero addict na talaga ako dito. pati nga mga aso ko, named after the simpsons.. at yung pangatlo... ewan.

eto nagiging routine ko lately:

gising - kape - school - bahay - kape - review - kape - simpsons/family guy - chat - tulog.

ayoko nang mapuyat. pero i have to review. ayoko nang mapuyat. pero bisyo ko na ang cartoons. ayoko nang mapuyat. pero gusto ko ng kausap. bakit mas pinipili kong makipagkwentuhan about random topics sa halip na matulog?

---

sabi ng ym status ko, tulog na ko. pero bakit gising pa rin ako?

Helium + Boredom = Ultimate Fun!

2008-10-13T03:57:00.004+08:00

ang inyong natunghayan ay hango sa tunay na buhay at sadyang blurred upang pangalagaan ang reputasyon ng menor de edad na nasa video.

im yours daw ni jason mraz

Liham mula sa Europa

2008-10-05T01:33:00.002+08:00

nay, tay, ate, bunso, nawa'y nasa mabuti kayong kalagayan habang binabasa ang aking tala-lingguhan (inde araw-araw e). Kahit inde ako nakakain ng pandesal sa umaga at kanin sa araw-araw, malusog pa naman ako dahil sa naka-plastic na gatas na rasyon samin tuwing tanghalian. Masagana ba ang ani ng lansones ngayong taon? Sana'y walang maasim at kakaunti lamang ang lamog.

Balita ko'y nanganak na raw si Tisay. Bakit nyo ipinaampon yung mga anak nya? Di bale. Gagawa na lang sila ulit ni Homer o kaya ni Bart. Kumusta na ang galis ni Marge? Sana'y makuha sa sabong Dr. Kauffman. Kahit papano ay parang pamilya na rin ang turing ko sa kanila kahit na nakaklimutan ko silang bigyan ng pagkain tuwing mageexcursion kayo at ako ang taongbahay. Napamahal na rin sa akin ang mga asong yan.

Malapit na akong dumating. Sana naman ay makapagpiknik tayo sa ilog. Wag nyong kalimutang bumili ng singkamas. Wag sanang bumagyo sa bakasyon ko jan. Naalala ko noon nung nagpunta tayo sa dagat. Kahit nanginginig tayo sa kubo sa may tabing-dagat habang nananghalian ay di natin inalintana ang hagupit bagyo at nagswimming pa rin. Masaya yun kahit na diumanoy kinagat si inay ni Nemo, ang isdang clown. Kahit dumudugo ang binti ni nanay ay masaya pa rin tayo.

Mahigit isang buwan pa bago ako umuwi pero miss na miss ko na ang pilipinas. di pa ako nakakauwi dahil straight from dubai eh derecho na ako dito. Miss ko na ang instant noodles, boy bawang, ang tambalang balahura at balasubas, ang libag at pawis (pramis, minimal ang paglilibag ko dito), ang SM, at syempre kayo - my pamili... my pamili uhmm... sori its my perstaym to join this contest. world peace!

Wag sana kayong mabibigla kapag nagkita tayo at di nyo maintindihan ang salita ko. Nahawa na ata ako sa mga klasmeyt kong british. Wag nyo sanag personalin kung madalas kong gamitin ang mga katagang fucking at bloody sa pananalita ko. It's so bloody hirap to get it out of my fucking system. I still fucking love you. Walang nagbago. Blimey!

Onga pala. Mataas naman ang mga marka kong nakuha sa aming mga pagsusulit. Yun nga lang, inde na ako masyadong "in" sa klase dahil nagmumukha na akong nerd. Inde ko naman siguro kasalanan kung nakalimutan kong lagyan ng mali ang mga test ko. Inde naman siguro sila naiinis sakin. Nung isang araw kase, akala ko 5mins late lang ako sa klase, yun pala maaga silang nagsimula - 1hour earlier. inde ako nasabihan kahit na sa iisang buildin lang kami nakatira. Nakalimutan lang siguro.

Itay, gamit na gamit ko ang jacket na in-arbor ko sayo nung krismas. Yung kulay asul. Regalo ata sayo yun nung pasko pero ayaw mong isuot kaya inangkin ko na lang. Anlamig dito pero yun lang yung jacket kong dala. Minsan nga, dinodoble ko yung tshirt ko para di manuot yung lamig. Pero 'tay, di pala 100% waterproof yung jacket. Nalaman ko lang nung umulan. mabuti na lang patong patong ang suot kong tshirt kaya inde ako masyadong nangatog sa lamig pauwi ng bahay mula eskwela. Takot pa kase akong sumakay ng tren noon kaya nilakad ko na lang.

Kakaiba rin pala ugali at kagawian ng mga tao dito. Bihira silang uminom ng tubig. Kung sakali man eh sparkling water ang gamit nila. Parang 7up yun pero walang tamis. Naalala ko tuloy pag nilalagnat ako ng bata ako. Kapag may sakit, pinapainom nyo ako ng 7up o Royal na hindi malamig, na may kasamang skyflakes o di kaya ay marie biskwit. Kahit wala akong panlasa, natutuwa ako pag iinom ng sopdrinks. Bawal kase sakin ang malamig at matamis dahil sa tonsilitis ko.

Gatas ang pinakatubig nila dito pag tanghalian tapos beer naman pag hapunan. Pero mas madalas silang uminom ng kape. Minsan nga nagkagulo sa eskwela. breaktime noon. nagpapanic lahat ng mga guro at mga estudyante. Sabi ko sa sarili ko, "Bakit ba naman dito pa sa Europe ako dinatnan ng gunaw?" Alam kong hindi ako pala-simba pero natawag ko ata lahat ng santo, at least yung mga kilala ko lang tulad ng mga sections ko sa elementary. Hinihintay ko nang lamunin ako ng lupa nang malaman kong hindi lang pala nakapagtimpla ng kape ang resident coffee lady. Libre ang kape dito.

o, baka masyado na kayong nag-aalala sa kin. ok pa naman ako. malusog naman ako. lumalaki ang binti ko sa kalalakad at pagpanhik-panaog sa 13th floor. bawal kasing gamitin ng estudyante ang elevator.

naglakip nga pala ako ng isang larawan. mukhang masaya ako jan, di lang halata sa mukha ko ang pagod at gutom. Kung sakaling bumagsak ang eroplanong sasakyan ko pauwi ng manila, yan ang gusto kong ilagay nyong picture katabi ng mga sisiw sa aking kabaong. Pakisabi na lang kay neneng na iphotoshop kung gusto nyong lagyan ng damit ang picture ko.

Sana ay sumulat din kayo. mahal ang load dito.

isa muling kwentong flashback

2008-09-21T03:56:00.003+08:00

nangyari na ba sayo to: alas sais ng umaga, matama mong inaabangan ang paparating na fx na iyong namataan mula sa di kalayuan. nililingon mo ang iyong paligid at namilog lalo ang pupil ng iyong mata nang makita ang isang batalyon ng commuters na animo'y naghihintay ng pagputok ng baril, hudyat ng simula ng karera. nalaban kang pilit habang bina-box out mo lahat ng iyong katunggali. di bale nang masiko ang jugjug ni lola, o di kaya'y matuhod ang noo ng grade 2 student na walang-awa mong inunahan makakuha lamang ng pwesto sa likod ng fx. puno na kase sa unahan at ayaw mo namang sumiksik sa gitna.

nagtagumpay kang makuha ng pwesto sa likod ng fx. mula sa bintana ay nakita mo ang grade 2 student na nakangudngod sa aspalto at may bakat pa ng tuhod mo sa noo nya. naawa ka ngunit naalala mo nung nakaraang biyernes na ikaw naman ang inginudngod nya sa lupa. gantihan lang.

pinipilit mong iwaksi sa iyong isipan ngunit ang salitang "ngudngod" ay ayaw kang lubayan. mapapangiti kang bahagya at pipigilin ang iyong pagtawa subalit makalipas ang 5 seconds (singhaba ng itinatagal ng nalaglag na tinapay sa sahig bago mo ito puluting muli at kainin) ay bubunghalit ka ng pagkalakas lakas. Bagay na ikinababahala at ikanatatakot ng iyong mga katabi na palihim na maglalabas ng matulis na bagay (e.g. bolpen, nail cutter, stylus) sakali mang takasan ka ng bait.

---

so yun ang topic ko today - may mga salita ba kayong alam na tuwing mababanggit, mababasa o maiisip ay di nyo mapigilang matawa? para sa akin, bukod sa ngudngod ay marami pang iba gaya ng mga sumusunod:

himulmol - dabat ba talagang bigyan pa ng pangalan ang buhol buhol na sinulid ng iyong sirang damit? san kaya galing ito? hibla + bulbol = himulmol? parang mga hibla ng buhok na may kahina-hinalang pagkakulot at naisipang magpakita sa mga singit ng iyong damit.

pompyang - kung hindi ako nagkakamali, cymbals ito sa inggles. ewan pero iba ang naiisip ko. pag naririnig ko to, naiisip ko si angelica panganiban. ewan.

gutom - bwahaha. alam ko ordinaryo lang ang salitang to. mabalik tayo kay angelica panganiban. di ba sya si becky dun sa princess sarah dati? may linyang "miss sarah, nagugutom ako." tapos sasabihin ni sarah, "gutom? ano yun?" ewan ko kung yun nga yung dialogue pero ganun. hayup, para nya na ring sinabi na "utot? mabaho ba yun?"

pechay - wala lang. parang kalinya ng pompyang. nung bata ako pag sinabing pechay, "ah, nilagang baka ulam natin mamaya" pero ngayon... hehehe

mekekekwek - paminsan-minsan lalo na pag mag-isa ako sa public transportation bigla na lang lumalabas sa isip ko ang salitang yan. (dialogue sa isip): "ang init naman dito sa fx. sana itapat naman (mekekekwek) dito yung aircon." hehehe ang weird no. napaka-random ng pagpasok sa utak ko.

nangangaligkig - ito yung para kang kinikilig kahit wala naman sa harap mo yung crush mo. sa halip, inidoro ang katapat mo at ito ang nararamdaman mo pagkatapos mong iwasiwas ang mga natitirang patak. pahihirapan na naman si inday sa paglinis ng kubeta.

langib - bakas ng katapangan (o katangahan). tuwing maiisip ko to natatawa ako. kadalasan ang langib ay nasa tuhod. o di kaya'y sa noo tulad nung sa batang grade 2 na inginudngod mo sa kalsada.

Ang mga ala-ala ni Rita Avila

2008-09-08T02:36:00.002+08:00

bakit ganun. kung ano yung wala sayo yun ang hinahanap mo. pero may sense naman e. alangan namang hanapin mo yung nasa yo na. ang tawag na siguro dun alzheimer's disease. pero hindi nga. bakit ganun. parang ang hirap makuntento ng tao sa isang bagay.

katulad noon. nung bata ako, ipinangako ko sa sarili ko, "balang araw magiging 18 din ako. malalaman ko na rin kung bakit bawal sa mga bata ang mga pelikula ni rita avila." tapos nung tumuntong na ko sa edad na 18, "sus yun lang pala. eh matagal ko nang nakikita yang mga yan sa dyaryo ni tatay. yung pinoy playboy na aksidente kong nakita habang kinakalikot ko yung drawer ng medyas ni tatay dahil naghahanap ako ng barya. nung nakita ni nanay, agad nyang inagaw sa akin at sinilaban sa lababo. medyo OA no? sana bata na lang ulit ako. exciting kayang magsilab ng papel sa lababo.

tapos nung nag-aaral na ako, inggit na inggit ako sa mga mayayaman sa iskul. kase sunod sila sa uso. minsan nga ayokong mag P.E. kase yung shoes ko inde naman pang sports. pekeng chuck taylor. kaya gusto ko na agad magka-trabaho tapos bibili din ako ng rubber shoes na may ilaw-ilaw tapos mas matibay pa sa sheraton mattress ang shock absorber. yung P.E. kase nun medyo brutal e. shot putt, high jump at javelin. bakit di na lang kase gawing P.E. ang sipa e. kahit yung tsinelas kong Rambbo (yup, double b) di uurong sa laban.

pero nung nagkatrabaho na ko, sabi ko sa sarili ko, buti pa nung nag-aaral ako, sarili lang ang responsibilidad. basta pumasa sa subject, masaya na si tatay at nanay. eh sa opis, pagkatapos ng isang trabaho, may kasunod ulit. wala man lang sem break. inde pwedeng mangopya at pag nagcutting, bawas ang sweldo. maghihintay na naman ng isang kinsenas ang hinuhulugang bed sheet sa opismeyt.

after a few years napadpad naman ako sa bahrain. sabi ko sa sarili ko, di bale nang maliit ang sahod sa pilipinas, inde naman sunog ang balat. naalala ko noon, nagbakasyon ako galing bahrain, halos magsiksikan sa isang sulok lahat ng tao sa MRT samantalang maluwag pa naman sa paligid ko. Nandidiri ata sila sa kulay ko. may maitim na ok lang. pero ako yung maitim na parang mabaho. magpunta ba naman ako ng makati na nakapambahay lang tapos ganun pa kulay ko. kaya sabi ko ulit sa sarili ko, buti pa sa middle east kahit nognog ako, pare-pareho kaming mababaho. iba-iba nga lang ang degree ng pagka-asim ng aming mgakili-kili.

ngayon namang nasa malamig akong bansa, sabi ko, mas ok pa sa dubai. kahit mainit, mura ang bilihin. yung isang burger king meal dito, 4x na higit na mas mahal kesa dubai. haay. wala na nga yata akong kasiyahan. mabuti na lang at may internet na rin ako. hahanapin ko na naman ang picture ni rita avila. manunumbalik muli ang alala ng aking kabataan. (lalabas na naman ang fog machine na dinala ko pa mula sa manila-papuntang middle east- na nakalusot hanggang sa holland).

"...mata nya ay kulay brown, meron syang brace sa ngipin
kamukha nya si rita avila kung iisipin..."

- mula sa malikhaing panulat ni andrew e sa awiting bini b. rocha

Rotterdam week 1

2008-09-02T18:22:00.002+08:00

Post-birthday Vlog

2008-08-17T16:04:00.002+08:00

Nagsuot ako ng green na blouse

2008-07-31T02:50:00.006+08:00

Nung mga huling araw na ng bakasyon ko sa manila, napagpasyahan kong mamili ng damit para gamitin dito sa dubai. at dahil na rin sa klima dito, na maihahalintulad sa temperaturang sumisingaw sa isang babaeng nagmemenopause, naisip ko na dapat ay mga preskong damit ang bilhin.

Napagawi ako sa isang bagong bukas na stall sa ground floor ng sm perbyu. reborn ang pangalan ng tindahan. hindi ko alam kung gimik lang ba o totoo ang sinasabi nung salesman na suki daw nya ako dun sa kabilang tindahan - sa whoops - kung saan inibibenta ang mga jeans na hilig isuot ng bandang aegis. agad nyang inialok sa akin ang bago nilang mga damit na babagay daw dun sa mga binili kong pantalon. bilib din naman ako sa memory ng taong ito. malamang ay nakabili ito ng mahiwagang pyramid ni ernie baron o di kaya'y adik ito sa essence of chicken.

isang green na damit na parang gawa sa katsa ang iniabot niya sakin. "sir, bagay na bagay sa inyo yan. kapag isinuot nyo yan, para na rin kayong na-reborn." hanep sa advertising maisali lang ang pangalan ng tindahan sa pambobola nya. "medyo mukhang luma (vintage daw ang style) at parang pambabae ang tabas" , sabi ko.

"hindi, sir, tamang tama yan sa inyo." dahil mabilis naman akong mauto, binili ko na rin.

pag-uwi ng bahay, sinukat ko agad ang bagong-bili kong basahan. tulad ng sapatos na inilalakad muna bago bilhin, sinuot ko na yung damit at ini-model sa aking mga kasambahay para malaman ko kung dapat ko bang isoli o hindi.

nakababatang kapatid: "carry lang"
nakatatandang kapatid: "ayos lang (sabay gulong ng mata)"
nanay: "blouse ba yan? pwede ata sakin yan"
aso: "arf-arf-arf"

dahil sa mga reaksyong aking natanggap, i came to the conclusion na baka nga pambabae yung nabili kong damit although im beriberi sure na panlalaki yun ayon dun sa salesman.

tinamad na rin akong isoli dahil flight ko na kinabukasan kaya tinago ko na lang din sa maleta ko. simula noon hanggang ngayon, hindi ko pa rin sya isinusuot. pero kaninang umaga, parang tinopak ata ako at naisipang suotin ang green na blouse para bumili ng tanghalian sa mcdonalds kaninang 12:32pm. hmmm... di naman sya halatang blouse.

life in dubai thru my crappy camphone

2008-07-30T00:57:00.015+08:00

good morning! huwaw. huwat a byutipul morning. syempre kailangan gumising on the right side of the bed. wag sa left. inde yun right. at para mas maging byutipul ang morning, magpektyur.

at syempre dahil gumising na ko, kailangan ko na ring pumasok sa "opis" aka bangka. yup ang workstation ko ay nasa loob ng bangka. sa araw-araw na ginawa ng omniscient omnipotent at omnipresent na higher being, tubig ang nakikita ko. yup yan ang trabaho ko. hindi ako yung nasa pic. yan yung kapitan ng bangka.

pero hindi naman lahat puro trabaho. pagkatapos ng trabaho may buhay pa rin naman. bawal ang alak dito kung wala kang license to buy. pero sinong nagsabi na hindi pwedeng uminom sa mga bar? medyo controversial ang night-out na to e. akalain mo bang umabot ng almost 10000 dirhams (100000 pesos) ang bill namin? finger foods at beer lang yun ha. yun pala may umorder ng 31 shots ng blue label. huwaw hebigat.

alam kong bano ako sa sport na to dahil di naman talaga ako expert sa dynamics of rigid bodies. di ako magaling sa physics. naks ayaw ko lang aminin na pulpol ako sa bilyar. pero madalas ako (plus yung partner ko) manalo dahil nashu-shoot ng kalaban ang eight ball. opismeyt ko yung nasa picture. isang batikan sa larangan ng ES12.

minsan naman kapag dayoff ko, nag-a-ala-dudung mode ako at nagpapalipas ng oras sa mga malls kung saan ako nakapanood ng mga aprikanong isinasakay sa bilao at sumasayaw habang lihim na napapangiti (at namamangha) sa mga tubig na pumupulandit sa background na nagpapaalala sakin ng mahiwagang fountain sa market market sa fort bonifacio. minsan naman eh nagpupunta ako ng gym... para mag-picture bwehehehe.

tapos na naman ang isang araw. bukas ganun na naman ulet. matutulog muna ako ha.

Because of you (nag-adik-adik ako ngayong huwebes)

2008-07-24T14:14:00.002+08:00

Verse 1:]
Want to, but I can’t help it
I love the way it feels,
It’s got me stuck between my fantasy and what is real
I need it when I want it, I want it when I don’t
Tell myself I’ll stop everyday, knowin’ that I won't

[Bridge:]
I got a problem and I don’t know what to do about it
Even if I did, I don’t know if I would quit but I doubt it
I’m taken by the thought of it, and I know this much is true
Baby, you have become my addiction, I’m so strung out on you
I can barely move but I like it

[Chorus:]
And it’s all because of you [3X]
And it’s all because…
Never get enough,
She’s the sweetest drug

[Verse 2:]
Think of it every second
I can't get nothing done,
Only concern is the next time, I’m gonna get me some
Know I should stay away from, cause it's no good for me
I try and try but my obsession wont let me leave

[Bridge:]
I got a problem and I don’t know what to do about it
Even if I did, I don’t know if I would quit but I doubt it
I’m taken by the thought of it, and I know this much is true
Baby, you have become my addiction, I’m so strung out on you
I can barely move but I like it

[Chorus:]
And it’s all because of you (all because of you) [3X]
And it’s all because…
Never get enough,
She’s the sweetest drug

Time heals all wounds. (pero pepe lang ang wound na ayaw mag-heal)

2008-07-19T02:01:00.005+08:00

biyernes. ang araw kung kailan walang nasasagasaang pedestrian. araw ng pagtatampisaw sa man-made beaches ng dubai. araw ng paglalaba. dayoff ng karamihang expat. at isa na namang araw para pumara ng taxi at sabihing: "my friend, jumeirah beach road, umm suqeim, alatool, jaldi karo" sabay pasak ng earphones sa taingang naguumapaw sa tutuli, habang ang isang kamay ay nakatakip ng maigi sa ilong upang di malanghap ang curry na nagpupumilit lumabas sa mga micro-butas ng balat ni mamang drayber.

isa ako sa mga bukod tanging pinagpala na pumasok ngayong araw na 'to. kumbaga sa pilipinas, linggo ngayon. weekend.

sa kadahilanang walang masyadong tao sa opisina, hindi ko na kailangan pang mag-imbento ng excuse para pumetiks dahil wala namang nakakakita sa akin maliban sa iilang kong kaopisina na sa aking pakiwari ay nagpa-plot din ng maitim na balak para makapag-undertime at magdobol-petiks.

wala pang alas-otso ay hinahatak na ang katawan ko ng aking lalamunan para pumunta sa pantry at magtimpla ng imported na kape (nescafe gold galing pinas).

*timpla-timpla-timpla* *plok-plok* (sound effect ng dalawang sugar cubes na hinulog sa tasang mukhang mini-toilet bowl) *timpla-timpla-timpla*

namnam na namnam ko ang pagpepetiks ko ngayong araw na to at dahan-dahan ko pang inangat ang mini-toilet bowl papalapit sa ngayo'y humahaba ko nang nguso habang nakasilip ako sa pagitan ng window blinds, tumitingin sa mga nagdaraang porenjers na magtatampisaw sa beach, nang biglang may mahiwagang tunog na nagmumula sa aking... uhm ano bang tagalog ng wrist? basta yun, galing sa aking wrist. isang mahiwagang tunog gaya ng pakontest ni tito pepe pimentel sa mahiwagang tunog segment ng family kuarta o kahon (sa kagandahang loob ng promac)sa may entertainment plaza ng sm city north edsa.

"tinuninunent-tinuninunent-tinuninunent" ayun! yung relo ko pala ang tumutunog.

"Reminder: July 18 - monthsary"

Flucking sheet! hindi ko pa pala na-delete ang reminder na 'to. hayup! napamura akong bigla. napaso kasi ang labi ko ng mainit na kape habang pilit iwinawaksi sa isipan ko ang mga misty water-colored memories that light the corners of my mind. mga limang buwan na din pala simula ng ma-demote ako from duplex to single-detached. ni hindi ko na nga matandaan ang pangalan nya dahil mas sanay akong tawagin syang hunni. limot ko na lahat yon pero eto ngayo't nagtotootootoot-toot-too-toot ang relo ko para ipaalala sakin kung gano ako naging kakorni (katanga) nung mga nakaraang taon.

hindi ko na inubos ang kape. tinamad na rin akong pumetiks (sign ng sobrang pagiging batugan). bumalik ako sa aking workstation. nagtrabaho hanggang 7pm. umuwi at kumain ng nilagang spare ribs sa tapat ng dubai municipal hall.

natapos na naman ang isang araw. isang ordinaryong araw na dati'y extra special with itlog na maalat sa ibabaw. kung di lang sana naging higad ang uod, disin sana'y nagiimbento na naman ako ng kapani-paniwalang excuse kung bakit ko nakalimutang bumati ng "happy monthsary".

I AM EVIL

2008-07-17T17:07:00.006+08:00

i hate my job. it's a mix of carpentry, IT, some engg stuff, and loads of B*LLSH*T.

i hate it so much that i put myself on a mission to secretly do something bad everyday without the office knowing it. i want everyone to be miserable as i am.

on some days, i sit on an unknowing victim's 500-dollar designer chair and purge the stinkiest fart out of my butt, letting the overpriced fabric absorb every atom of my ill-gotten wealth. officemate thinks his chair has gotten more warm and comfortable. *evil grin*

everyday, i bring home a piece of bond paper. in a year's time, i would already have collected more than 3 reams of A4 paper. it's my way of getting back at my boss who constantly reminds us that the company is shelling out a lot of money for us and makes sure that we are working our asses off every second of the day. hah! nothing is bad-der than being environmentally unfriendly.

i actually work only 10.5 hours a day instead of 12! ha-ha! i am cheating! i spend 30 minutes for lunch and a cumulative 1 hour running up and down the stairs doing nothing. i would randomly break away from my ever-beloved lone un-farted designer chair, clutching a scalebar on one hand (for the effect), troop to the other side of the building and leisurely go back to work. i sometimes do something more evil and sneak in the restroom and loiter for 30 seconds flushing every cubicle and toilet bowl. i just wasted precious water - and killed/murdered time. bwahahahaha.

i play tic-tac-toe with myself when no one's looking. in your face, big boss! (or behind your face). i wasted 1 minute again and the company's paying me for playing tic-tac-toe every wednesday and saturday! revenge!

since the company is paying for my electricity bills, i use the microwave to make coffee!

whenever my boss greets us, "good morning" , i whisper back in the faintest voice possible, "bad morning" and then smile. just imagine the pain and hurt it would cause him if he actually heard it! whoa! that's just pure evil.

by now i know you're probably thinking that im such an A-hole and im surely going to hell when i die. but if you were in my sneakers, you would probably do the same. or maybe even worse. you'd probably swap the labels between sugar and salt in the pantry. and if you want to walk the extra mile, and this is just the sickest thing i could think of, you would take off both labels *GASP* then no one would know which is which. they can taste it first, of course.

hottah hottah

2008-07-15T02:07:00.004+08:00

plucking sheet! alas-nueve na ng gabi, 40 degrees pa rin ang temperature dito. halos lahat ng taong nakasalubong ko kanina e nanlilimahid sa pawis. haaaytz tag-init na naman. sikat na naman ang sunburn, tighiyawat, putok, amoy-kulob, at ice cream.

KANT**AN NA!!!

2008-07-10T18:54:00.006+08:00

gusto kong kuman-- gusto kong kumant-- gusto kong kumanta! blog ko to, gawa ka rin ng blog mo para magawa mo gusto mo. hehehe

Ang mahiwagang amoy

2008-07-08T01:13:00.004+08:00

FINALLY! sa wakas (tinagalog ko lang e, pansin nyo?), balik na naman ako sa pagiging manggagawa. tapos na ang pagpapanggap na marami akong pera. dubai na naman ako.

6:25 pm ang flight ko noon papuntang dubai, medyo kumakalam na ang sikmura ko at naglalaway na naman ako sa matitikman kong airline food. nag-merienda lang kami ng tubig, itlog, at malamig na burger ng aking pamilya habang hinihintay ang flight ko. nagtotong-its sila habang ako naman ay panay buntong-hininga dahil sa lungkot na nadarama. totoo yan, kuya xerex.

nang makasakay na ako sa loob ng eroplano, flight EK333, seat 38B (parang bra lang eh no?), agad kong sinalpak ang ang earphones sa tenga ko at pinilit mahimbing ng kahit sandali bago pa kami gawing kindergarten ng mga stewardess at pabalikin sa kani-kaniyang upuan habang naka-ilaw ang seatbelt sign.

malapit na yata akong managinip noon dahil nagdilim na ang paligid sa imagination ko at nagsimula nang ipalabas ang mga commercials ng mga pelikulang pang-coming-soon, nang biglang may kakaibang halimuyak akong naamoy. isang amoy na tila nagmumula sa bunganga ng isang taong hindi nakapag-breakfast at gutom na gutom. halos maisuka ko ang kinain kong malamig na burger sa tindi ng amoy nagsusumiksik sa mga butas ng ilong ko. isang amoy na napakatindi at umaakyat sa sinus hanggang makarating ng utak.

paksyet, katabi ko buong biyahe si 38C. dighay pa naman sya ng dighay. halos ingudngod ko na ang mukha ko kay 38A makaiwas lamang sa lason na dulot ng hiningang galing sa puso(d) ng impyerno. mas maganda pa nga yata kung talagang galing sa impyerno e. at least doon, luto ang pagkain. kay 38C, undigested food ata nakaimbak ng ilang linggo sa kanyang sinapupunan.

masama siguro akong tao, o sadya lamang makulit. heto at panakaw ko pang nakuhanan ng pektyur si Ms. Halley Towseez (nakasulat sa ticket nya). Ayoko na ulit bumalik pa sa pagtulog dahil ayokong isipin na ang hanging hinihinga ko ay hininga nya. hingina naman kase.

JENKI! alis dyan!

2008-06-30T19:34:00.004+08:00

i am not ashamed. i must admit. i will tell the truth. i have a man-crush!

i was still fornicating with my bedsheet when dad woke me up: "gising na, lalaban na si pacquiao." i havent had a decent sleep for a couple of days now because of parties that last till the break of dawn. but my adrenalin shot up to a record high when dad mentioned the name, pacquiao.

still in pjs, i rushed to my sister's house (they have pay-per-view, we don't) and happily digested spam and rice while watching manny beat david diaz to a pulp. and then pressing the pulp to a wire-screen, dried it, and finally turned into home-made paper.

it was pure orgasmic bliss.

even after the fight, i googled every article related to the mayhem pacquiao wrought upon the burrito-eating populace. newspapers, tv, web, radio, mga-kwento-ni-manong-taxi, and even my own konsensya, i listened to all of them (except of course for the newspaper - baka may mag-comment e). i couldnt get enough of this guy.

i want a manny shirt. i want his face to be plastered on my coffee mug. wallpaper! not on my fone or my pc but on the walls of my bedroom. i want the words "pambansang kamao" tattooed underneath my eyelids so that i will dream of pacquiao when i close my eyes but then i have to use glow-in-the-dark ink so forget it.

my man-crush. manny. pacquiao. bibili ako ng doll na to!

isa na namang flashback na kwento

2008-06-24T22:57:00.002+08:00

naniniwala ako na kung ano man tayo ngayon ay produkto (pwede ring sum, difference o quotient na minsan mayroong remainder) ng kung ano man tayo kahapon (o pwede rin nung isang araw). naks, medyo may pagka-profound ang entry ko ngayon.

pabalik na ulit ako sa dubai at medyo nagpapanic na dahil balik-trabaho na naman. ibig sabihin, bilang na ang mga maliligayang araw ko. naisip ko tuloy na kung hindi ako nagtrabaho sa gobyerno, hindi ko makikilala yung opismeyt ko na may kaibigan dun sa kumpanyang pinagtatrabahuhan ko ngayon, at malamang nasa pinas pa rin ako. at kung di dahil sa friend nyang yun, e di sana ako nagpapanic ng ganito. sya pala may kasalanan e!

sa mga nagsasabing kapalaran ko ito, ewan ko pero inde ako naniniwala. lahat ng yan ay bunga ng ating choices. kahit nga sa school e, may multiple choice na exam. pero syempre hindi lang yun ang factor. we are merely presented with choices, albeit limited, to work our way through situations that life hurls upon us. naks, nakapag-inggles na naman (burger! burger!)

so napaisip tuloy ako. hindi lang ako ang may gawa ng kapalaran ko. bukod sa magulang ko (syempre kung di sila nagka-inlaban e wala ako dito), may mga tao ring nakapaligid sa akin o di kaya'y nakasalamuha ko, mahaba man o maikli ang aming pagkakakilanlan, na syang humubog sa kung ano ako at anumang mayroon ako ngayon. pwedeng good o bad influence.

let us reminisce. *kukunin ulit ang naitabing fog machine, hudyat ng flashback scenes*

*yung bading na manggugupit sa mane salon, shorthorn st, project8, quezon city. 1990s

di ako makakilos noon habang naglalakbay ang malikot nyang kamay sa aking striped na shorts. mahirap pumalag pag may matalas na bagay na nakatutok malapit sa leeg mo. anong epekto nito sakin? di na ko nagsho-shorts pag nagpapagupit. akala nyo malalim ang lesson no? yung tipong authority=power. sorry.

*si manang bola at ang kanyang perlas, batibot days

parang title ng hindi bebentang ST movie. natutunan ko sa kanya na pag inde mo alam ang sagot, hindi naman bawal magtanong. yun nga lang, hindi palaging tama ang makukuha mong sagot. at hindi lahat ng lola ay may makinis na perlas. baka pag hinimas mo, masugatan ka pa. baaa-bebiii-bobuuuuu... matanong na ako ngayon bordering on nakakainis na makulit.

*janice, klasmeyt nung grade two, valentines day

sya lang yata ang babaeng umiiyak at humahagulgol (di ko alam kung sa tuwa o sa inis) kapag binigyan ng tsokoleyt (alpine white) at kard. napahiya ako sa klase noon . the next day sabi nya, ipinakain nya daw kay dino, yung kapatid nya. simula noon, di na ko nagbibigay ng tsokoleyt sa nililigawan ko. ibinibigay ko na sa kapatid.

*jollibee, fairview-regalado branch, 1999

part-time job ko noon ang mag-host ng parties sa mga batang pinaplastik ko at kunwari ay nakyukyutan ako dahil sila yung may party. dahil sa mga party na ito, natuto akong magbigay-respeto sa mga mascot. grabe, tagaktak pawis nila paghubad ng costume.

*prof. esmundo, biology class, grade 8

hawig nya si haydee yorac/lola basyang. ang natatanging titser na walang takot na ilahad sa kanyang mga estudyante ang sarap na dulot ng 69. tama ba naman yun? dahil sa kanya, natutunan kong minsan, you can judge the book by its cover. yuhabtusitubilib.

*percival, flag ceremony, grade 4?

araw-araw nya kong binu-bully at niyayayang makipagsuntukan. pinagbigyan ko isang araw. isang suntok sa ilong, sapul! duguan si percy. dahil sa kanya, natutunan kong minsan kailangan mong harapin head-on ang mga kinatatakutan mo. dapat mabilis ka ring tumakbo. yan ang hit-and-run.

*bernie, instrument man, batangas, 2003

isang batangenyo na ubod ng angas. pagsama-samahin na lahat ng kontrabida sa tv tulad ng sa yagit, annaluna, valiente at mcgyver, wala silang binatbat sa sama ng ugali ng mamang ito. dahil sa kanya nag-resign ako at nabaling ang atensyon sa lablayf. ang layo ng konek no? wala lang gusto ko lang banggitin ang pangalan nya at awayin dito sa blog ko. lumabas ka jan! hayuuuuuuup!

as usual, puputulin ko na naman ang listahan ako at gagawa ng isa o dalawang paragraphs bilang pagsusuma sa mga nabanggit na karanasan. madami pa akong naiisip tulad nina eugene ng ghost fighter, yung aleng sinira yung damit ko sa bus, si joey de leon (ang basehan ko ng pagiging lowlife, so safe pa ako), at marami pang iba.

yun na lang muna. kwento rin kayo ng inspirasyon o mga nagpahamak sa buhay nyo.

tumambay ako sa coffee bean and tea leaf.

2008-06-23T20:37:00.002+08:00

hindi ko alam kung anong pumasok sa kokote ko ngayong araw na 'to at naisipan kong magpaka-sosi at maghanap ng pasosyal na tindahan ng mga nagyeyelong kape at dun mag-update ng blog. hindi ko rin alam kung naghahanap lang ba ako ng inspirasyon upang magsulat dahil mga ilang araw ko na ring naliligtangang kilitiin ang mga singit ng aking mga mambabasa.

kaya kung may nakita ka man sa the block, coffee bean and tea leaf, bandang alas-siyete ng gabi pataas, may dambuhalang silver laptop, at di-mapaipot sa kinauupuan, aysows, ang swerte mo! namataan mo ang bagong-dagdag na endangered species sa libro ng wwf. nag-iisa na lang ako sa aming lahi.

masayado yatang malamig ang aircon dito o yung in-order kong kape at di ko masimulan ng maayos ang mga kahindik-hindik at sobrang spectacular na mga karanasan ko sa bundok ng rizal at laguna noong nakaraang sabado (kasalukuyan noong binubuntis ni frank ang kamaynilaan at mga kanugnog na mga probinsya). malapit ko na ring maubos ang kanina ko pa inuunti-unting kape ngunit ayaw pa rin umandar ng aking nanlalagkit na imagination. ilang beses na rin tumawa yung matabang nursing student sa kabilang table, habang ang apat na tsikabeybs naman na parang mga nymphets ay nagbe-brainstorm (pakiramdam ko) sa susunod nilang group project.

---

lumipas ang 13 mins at ito lang ulit ang naisulat ko

---

ayan na... ayan na... lalabas na... umaagos na kasama ng uhog ko ang aking mala-superhero na ablity na magkwento... ngunit napigil ito ng biglang pumasok ang isang pamilyang koreano na sinundan naman ng isang babaeng animo'y model sa suot nyang kulay-ube na mga retaso. habang pinipilit kong ire-call ang aking di-malilimutang pagsagip sa nalulunod kong pinsan noong sabado ng tanghali, ay siya namang pagdaan muli ng babaeng parang model sa aking harapan. pinilit kong iwaksi ang mga kahalayang nagaganap sa aking isipan at itinuon na lamang ang isip sa di-masyadong halatang kapalpakan ko sa pagsalba sa nalunod kong kamag-anak. hindi pa pala ako marunong lumangoy. glug-glug-glug...

di ko rin mailahad ng mabuti ang pagbisita namin ng aking tiyuhin, bayaw, pinsan at pamangkin (na at the same time, ay pinsan ko rin. hulaan nyo kung pano nangyari yun) sa isang beerhouse sa laguna. syets di ko rin maikukuwento kung pano naging waiter na lalaki ang aming na-i-table sa halip na mga nagseseksihang mga kuhol.

---

lumipas na naman ang 30 mins. napapa-browse kase ng porn

---

haaaytz. suko na ako. mahigit sang oras ko na ring sinisipsip ang straw ng aking malamig na kape ngunit wala pa rin akong matinong maisulat. kung nais nyong malaman ang detalye ng aking mga sobrang-spectacular na karansan, mag-comment kayo. grrrrr!!!

dumarating talaga ang mga araw na to sa isang hamak na blogger.

Ooh-lala ang iniiiiit!!!

2008-06-19T13:12:00.006+08:00

if a picture paints a thousand words
then why can't i make it eighty-eight

medyo tinatamad akong magsulat ngayon kaya pektyur-pektyur na lang muna.

pasintabi na lang sa mga kumakain at nagpepekwa.

note: himas-himasin ang picture bago pindutin para tumigas... este lumaki

Sleeping with the enemy

2008-06-16T23:44:00.013+08:00

dating for dummies. if you have this book or anything with a similar title, id be forever indebted if you lend me your copy.

ive been dipping my toes again in the dating pool lately and sure enough the water was too cold. i havent had much practice since i shackled myself to a plastic christmas tree for 2 years. so now, im back in the scene and im acting like an overly emotional dimwit.

and being the dimwit that i am, i have listed several boo-boos that i have committed while trying to stay afloat and gasp for air:

1. over-analyze. do not. especially if youve only gone out once. if she didnt text you good night or good morning it doesnt necessarily follow that youll have a bad night or morning.

2. in congruence with number 1, sms is not the best way to communicate. emoticons are not enough to express your true emotions. :-) a smiley may sometimes look like a mangled prick.

3. sex and love are two different things. i may be a lolo for saying this, but sex doesnt grant you full-acess to her heart. yes guys, i may look like a geek but this geek is havin some fun once in a while.

4. detach yourself. at least for a few days. hold your reins, loverboy. either you scare your date or... scare your date. dont talk about the future yet. dont even think about listing possible names for your babies.

5. dates that end up in your bed or her mattress is usually a recipe for a one-night-stand affair. two-nights if you were that good. capping the night with a smack on the cheek is more promising than a wham-bam-look-at-my-mole kiss.

i could go on and on and list a few more items which a future-dater must keep in mind but i am not an expert on this subject (oh yeah) so im gonna stop at number 5.

if you have any more tips, please feel free to slather me with your smart-ass advice(s).

Holy Crap

2008-06-12T14:34:00.006+08:00

alas-singko ng umaga. pupungas-pungas pa akong bumangon at nananakbo pababa ng hagdan patungo sa kusina. Nasan ang enervon? nasan? Ayun! Nakaupo ang madilim na bote sa malayong sulok ng lababo na para bang nanunuya. Sinakmal ko ang leeg ng bote ng enervon at isa-isang inilipat sa platitong makulay ang laman nitong mga orange na tabletas kasama ng mga bulak at isang pakete ng silicon.

tangan-tangan ang bote sa aking kaliwang kamay, sunod kong tinungo ang makitid na pinto ng aming kubeta at naupo sa trono.

"Holy siyet. Paano ko ipapasok sa boteng ito ang stool sample ko?"

Gamit ang aking talino at kahusayan sa pagiging maparaan, dinukot ko ang tutpik sa aking bulsa na kagabi ay naiwan sa shorts ko, at isang rolyo ng papel de lambot. Mula rito ay hahayaan ko na lamang na gumana ang inyong imahinasyon.

-----

dalawang taon na pala. dalwang taon simula ng ako'y nagpasyang mangibang-bayan upang hanapin ang aking kapalaran sa gitnang silangan (naks rhyming). expired na kase ang aking dutch medical certificate kung kaya't kailangan ko na namang magrenew ng med cert ko.

-----

Naalala nyo pa ba nung una kayong "magpa-medical" (ika nga)? Hindi ba't lahat tayo ay dumaan sa isang sitwasyon na kung saan ang madidilim na bote ay umiinit sa inyong palad at may mapaglarong tsokolate na nagpapagulong-gulong (depende sa consistency) o di kaya'y nagpapadausdos sa pader ng bote. Batikan na ako sa ganito. Stool sample ba? Ilan ang gusto mo?

Dati pa nga, nung nag-apply akong crew member sa isang paspud tseyn na may maskot na bubuyog ay ipinagawa din sa amin ito. Kasabay ang ilang jolog na kabataan, nagpasa kami ng sample sa health office ng city hall. pila-pila. isa-isang napupuno ang kahon na may markang "Dumi". Masayang-masaya ang health officer noon habang pinagmamasdan nya ang bawat tineydyer na animo'y bumoboto at naghuhulog ng kanyang ticket sa ballot box nang bigla syang napahiyaw sa galit!

"Oy miss! Ang sabi ko stool sample. Ang ibig sabihin ng sample, konti lang, kapiranggot. Anong gagawin ko dito sa plastic na ito?"

Si ate naman kase. Parang pinabili lang ng nanay nya sa panaderya ng 3 ensaymada na may choco flavor. Akala nya siguro kontest ito. Paramihan ng dala. Pulang-pula na lumabas ang napahiyang dalaga bitbit ang 'sang supot ng sundae.

Hassle pero kailangan. Tae. shit. takla. Poo. Crap. Kahit ano pang tawag mo jan, kailangan mo syang kuhitin, hiwain o kurutin mula sa isang mas malaki pang masa ng ebak at isilid sa madilim na lalagyan o di kaya ay sa mga puting plastic cups. Kamukha noong mga pinaglalagyan mo ng ketsap o mayoneys sa restawran. O ano pang hinihintay mo? Ire na!

Im back! and front! and back again!

2008-06-07T19:27:00.007+08:00

YES! im so happy to be back. whether you like it or she likes it or they like it... i like it. wheh? basta, masayang bumalik sa pilipinas. di naman halata sa picture ko.

at para i-celebrate ang aking kagalakan, ipinagpasya kong tumungo sa esh-em FARview para magpagupit.

drive-drive-drive... syets ang inets. parang di na yata gumagana ang aircon ko. di bale, maya-maya nasa esh-em na ko... drive-drive-drive...

pagdating ng mall, pumunta muna ako sa mga hilera ng tindahan ng pagkain sa tabi ng supermarket. kumain ako ng walong takoyaki balls at isang buko pandan zagu. ahhh sarap. kasing-sarap ng tanawin mula sa aking kinauupuan. bumili yata sya (yung tanawin) ng dimsum na may kasamang kanin. alas-3 na yun. kawawa naman late na sya nag-lunch.

matapos mabusog ang tiyan at mata ko, pumunta na ko sa taas para magpagupit sa PEKS salon - ang pagupitan na may malalaking pektyur ng mga guwapo at magagadang artista. pumasok ako sa loob, na may dala-salang pangarap na maging kamukha ng isa sa mga nakapaskil na pektyur sa babasagin nilang pader.

"so anong gupit natin, kuya?"
"semikal, na parang military-style, yung manipis sa gilid, tapos mas mahaba lang ng ilang millimeters yung tukok"

natakot si ate este si kuya sa aking request. muntik pa syang kumuha ng ruler para i-measure yung millimeters. ginawa ko daw syang barbero, e isa syang hair stylist to the stars. basta nga naman may nagupitan kang artista e kailangan nang ikabit yung "to the stars" sa trabaho mo. di ako magugulat kung yung isang parlor malapit sa may palengke sa amin e maglagay ng karatulang, funeral parlor to the stars. alam ko may artisang nakatira sa amin. yung tipong mga extra sa mga panghapong teleserye.

so yun nga, pinagbigyan nya na rin ako.

alam nyo bang bukod sa gatas, e mabisa rin ang gunting upang patulugin ang isang tao? di ko kase namalayan na tapos na pala akong gupitan. ang kinalabasan: para akong na-tipus. uka-uka at di pantay ang gupit ko.

"sabi naman sayo, inde ako barbero e. im a barbera!"

hayup talaga. sana inde na lang ako nagpagupit. ang puge-puge ko pa naman bago ako pumasok. ngayon puge na lang. makabili na nga lang ng cap.

P.S.

ang werd werd nung saleslady kanina. yakapin ba naman ako habang nagbabayad ako sa counter? so i yakap her back. hehe. werd.

Bye, Manila

2008-03-14T03:10:00.006+08:00

All good things must come to an end.

the past 4 weeks i have spent here in manila have taught me a lot of things about life which i know i will come to know of eventually. at this point in my life, i know that i am closing one chapter and beginning a new one. im not supposed to wait until thirty to have an epiphany. at least, that's not what fate has planned for me.

heartaches. for children, it's when they get books and other school-related stuff instead of a bicycle as a xmas present. for teenagers, it's when jenny told sarah, during science lab, that bobby and michelle paired up for the frog dissection experiment. for oldies, it's when mom dashes towards the medicine cabinet to get grandpa's prescription pills. for me, it's when i gambled for two years, betting on the wrong horse.

money. what matters is that you have food on your table, clothes to shield you from the heat and cold, a roof over your head, and some loose change for 'juicy fruit' when you feel like popping a big bubble and sampaguita for the statue of sto nino in your home.

family and friends. theyre better than medicine. a healthy serving of good conversation is enough to cure the most painful ache of all.

time. its the worst teacher of all, next to experience. you will never know you messed up until youve totally fucked up. huh? uh-huh. but unlike experience, time allows you to rebuild yourself. experience gives you the tools. time allows for the tools to be used.

it's been a rollercoaster ride since day 1. im glad i only bought one ticket.

Bumoto! Wag matakot!

2008-03-11T13:42:00.005+08:00

ang kuleet! hindi pala ako ang center ng universe! isa lamang akong cute na nagyeyelong masa sa kuiper belt na naghahangad na maging isang ganap na planeta.

may bagong pakulo ang kwentongbarebro.com at naghahanap sila ng 10 pinaka-kuwelang blogs sa pilipinas. palalampasin ko pa ba naman ito? syempre hindi. at dahil na rin sa mechanics ng kontest, kailangan kong pumili ng mga blogs na sa tingin ko ay mas masaya sa blog ko (yun ang standards according to article xvii, page 32 ng contest rules ng nasabing patimpalak).

labag man sa kalooban kong nuknukan ng yabang, kailangan kong magnominate. heto ang ilan:

blogniinday.com - noseblood, nosebleed. mas sikat pa sya kay pres gma pero nanganganib na mapataob ng bagong-koronang beauty queen na kumain ng harinang inaamag bago sumagot ng tanong.

spontaneity - hindi ko na binasa pa ang mga posts nya. picture pa lang nya, alam ko nang walang matinong sasabihin ang babaeng ito. hehehe mahal ko na ata ang rollers nya.

greenpinoy - dahil ako ay bastos

at syempre, love your own. I respectfully nominate payatot man ay pogi rin kanya-kanya ka na 'to! biro lang.

so ayun, kung wala kayong matinong magawa (obviously, yes, dahil binabasa nyo ang post na ito) ay bumoto sa kwentongbarbero.com at ipahayag ang saloobin sa mga krisis na pumapalibot sa ating lipunan. lumabas sa kalye at isagaw na - "bakit walang 1.5 liters ang yakult?! bakeeet?!"

de epol op my eye

2008-03-10T20:18:00.004+08:00

totoo pala ang kasabihang yun - apple of one's eye. dahil pag tinamaan ka nga naman ng pana ni scoobydoo, lahat ng tao ay nagiging... apples! oo. parang ang pula pula nila, makinis at masarap kagatin. sabi ko nga sa ale kanina, "miss, ang ganda ng fuji apple sticker sa mukha mo."

sa buong buwan ng pamamalagi ko dito sa manila, i spent the first two days crying, being suicidal for 2 hours, at mejo senti ng ilan pang mga araw. bandang kalagitnaan, mejo nagbago na ang wee-wee ng hangin. parang biglang nakalimutan ko ang break-up kuno na kung iisipin kong mabuti ay walang idinulot na maganda sa akin. bitter kasi wahahaha. pero biglang may pumasok sa eksena para buhayin ang mga namatay na bagay sa katawan ko: dugo, atay, lapay, puso (corny), twalya, luya, siling green, apdo, asin... teka papaitan na yata yan. ayun, nabuhay akong muli tulad ng mga paminsan-minsang pag-guest ni manilyn reynes sa mga palabas sa tv ngayon tanda ng pagbabalik-sigla ng naunsyami nyang karera.

kahit na walang kasiguruhan na makakagat ko ang apple nya (sagwa yata), binuhay "nya" si junior. ay mali. binuhay nya ang puso ko. ang korni naman, kulang na lang magkabalikan si guy at pip. hindi "nya" yata alam na pinalitan nya si "hunni" sa mga mata ko. isa na syang ganap na apple! malutong at makatas na apple!

going back to the "apple of my eye" topic, halos wala na kong makitang ibang tao kundi sya. kahit nga t-shirt kong binili sa artwork na may imahe ni bruce lee, mukha nya ang nakikita ko. kaninang nagpunta ako sa divisoria, bawat saleslady at among intsik na pagtanungan ko, mukha nya ang nakikita ko. kahit sa barya na limang piso, pangalan nya ang lumalabas sa halip na emilio aguinaldo. muntik ko na ring gawing dalawa ang in-order kong beef chao fan w/ siomai and black gulaman sa chowking. sa isip ko, kasama ko sya. ultimo sa kabayong may hila-hilang karetela, mukha pa rin nya nakikita ko, pero di ko kita masyado yung mata nya. may takip e.

pero ang masaklap nito, hindi nya alam na napapraning ako sa kanya. may mga bagay bagay na pumipigil sa akin, sa amin, para hindi ipagpatuloy ang naunsyaming lab istori na pinapantasya ko lang naman mag-isa sa green kong utak. ayoko na nga yatang umalis pa. kahit isipin ko lang na magkasama kami sa iisang bansa, masaya na ako. kahit di nya ako pansinin basta i-text naman nya ko ng love quotes ha, masaya na rin ako.

alam kong malayong magkatotoo itong mga inuutot ng utak ko.

so nanawagan ako, sa kagandahang-loob ng programang ito, sa iyo ate ludz at sa maplema mong boses, sumalangit nawa, na kung sino man ang nagnanais na magsuot ng costume ng apple ay ipagbigay-alam lamang sa may-akda ng maikling sanaysay na ito. tumatanggap din po ako ng donasyon, anu mang uri o paraan, at paminsan-minsan, labada tuwing linggo ng umaga. maraming salamat po. ate ludz, wag ka nang bumangon, hindi na magbabago ang apo mo kahit multuhin mo. yang boses mo ang dahilan bat sya nagkaganyan.

ang pinaka-peyborit kong bagay ngayong araw na 'to

2008-03-10T01:14:00.008+08:00

holy mackerel na imported from japan at binibili sa suking tindahan! may dahilan na naman ako para pag-usapan ang sarili ko. di naman conceited no? nagpagkasunduan kasi ng aking sarili at ng konsensya ko na i-nominate at papanalunin ang salamin na inyong makikita sa kaliwang bahagi ng screen bilang "pinaka-peyborit kong bagay sa araw na ito."

bigay sa akin yan ng isang tao na masasabi kong unti-unting nagiging importante sa buhay ko. uuuuy! parang ambilis ko naman maka-recover kay hunni, yung ex kong hilaw. does that qualify me para tawaging "puto" ? hindi naman siguro.

so dahil nga sa peyborit ko na sya, kailangan ko na syang isuot palagi. ngayon pa lang ay nananalangin na akong dapuan ng sore eyes. sana bukas umaraw. mag-beach kaya ako? kahit siguro walang okasyon ay isusuot ko sya - habang kumakain ng hotdog sa almusal (kwentong flashback: tinawanan ako ng klasmeyt ko nung college - si ronald - dahil daw inuulam ko ang hotdog. eh nakikikain lang naman sya noon ng tanghalian.), habang naglalaro ng basketball at badminton sa likod-bahay kasama ang pamangkin ko, habang tinitingnan ang ang friendster profile nung nagbigay sakin (yihiii!), habang umiiyak kunwari sa mga telenobelang walang ibang plot kundi mga magkakapatid na pinaghiwalay nung bata pa sila, habang nanonood kay hazel na inuubos ang barya ng nanay at tatay ko sa larong tong-its, at habang sinusulat ang entry na ito. kahit masakit sa mata habang nagkokompyuter ay ok lang. peyborit ko nga e.

simple lang sya at di naman mahal. pero gustong-gusto ko. nakakahiya nga lang dahil ang naibigay ko sa kanya ay isang bolpen na inialok ng isang babaeng akala namin noong una ay koreana dahil sa kanyang hitsura. tatakbuhan sana namin dahil baka lecture-an lang kami tungkol sa bible subalit inunahan nya kami ng malaking ngiti na sa kabutihang palad ay hindi one seat apart ang ngipin, sabay alok ng mga bolpen - para daw sa charity. maganda naman at mayroon pang kalendaryo na pwedeng higitin sa gilid ng bolpen. sa halagang 70 pesos, bumili ako at ibinigay sa kanya. wow, ang sweet talaga namin. gusto ko sana syang ibili pa ng kotongkendi pero baka sumobrang sweet na at maumay pa.

kung sakaling mabasa mo 'to, tenkyu. sa ngayon, ikaw ang pinakapaborito kong tao (bukod sa sarili ko syempre) sa mundong ito, pati na rin sa mundong iyon at iyan kung meron mang ganun.

vlog virgin

2008-03-08T13:05:00.008+08:00

wow. my first vid blog, or should i say - vlog. im really tempted to add an H, VHLOG, ala vhong navarro but i wouldnt. yes, it's only 13 seconds short but i promise to add more vids soon.

comments and suggestions are most welcome. happy reading!

why i love children

2008-03-08T11:43:00.007+08:00

oh man. i cant take it. too cute!

video 1: this little guy accidentally hits his baby brother's lips with his head while playing. see what happens next.

video 2: little simon cowell with his baby brother, charlie.

Ang alamat ng curfew

2008-03-05T23:04:00.003+08:00

sinusubukan kong magsulat ulit sa inggles pero parang hindi ko pa rin nada-digest yung pages 1-35 ng webster dictionary. so magtiis-tiis muna tayo sa pahina 1-35 ng balarila, elementary edition.

i was supposed to go out on a date today (wow, umaandar na ang aking gastric juices) but due to some domestic intervention, hindi natuloy (hala, naubos ulit english ko). rebound date ika nga. sama ko no? pero sobrang miss ko lang talaga siguro 'sya'. labs ko pa rin yun e kahit la na kami. haaay... *senti mode for 5 seconds* so yun, balak ko sana makipag-date bago ako pumunta ng bangko. e itong nanay ko naman na medyo... medyo lang naman... medyo paranoid e gusto akong samahan para daw walang makasalisi sa dala kong pera. hala, e pano na yung diskarte ko?

"ma,date lang ako, ha? pagtapos nito pwede mo na akong protektahan laban sa mga masasamang tao sa ating lipunan. sige, ubusin mo muna yang coke, tapos bibili pa tayo mamaya. i love you, super mommy. you're my hero-ine." -- sagwa.

parang napipicture ko na kung ano magiging dialogue ko. naman, sa tanda kong ito eh kailangan ko pa ba ng chaperone? ang totoo nyan, simula ng tumuntong ako ng grade 7 hanggang sa matapos ako ng kolehiyo ay hindi pa talaga ako nakalabas ng totoong gimik. js prom, grad ball, bday ng kaibigan, pabinyag ng klasmeyt nung hayskul, kahit lamay sa patay at midnight madness sale basta aabot ng hatinggabi ay hindi ko pwedeng puntahan. kahit nga nung magsimula akong magtrabaho, may curfew pa rin.

sabi nga ng tatay ko, "bakit kase ang hilig hilig nyo sa gabi? bakit hindi kayo lumabas ng may araw pa?" wow! hanep di ba? para namang may gimikan pag tanghali. tsaka pano yun, may pasok kaya kami sa umaga.

officemate 1: mga dudes and dudettes, friday na! party tayo!
officemate 2: tara, inuman!
officemate 3: sige sama ko. pero hanggang 8 lang ako ha? baka masaraduhan na naman ako ng gate e.

ayun. kaya hindi kasama palagi si officemate 3. ako yun eh. so parang nagre-replay lahat to kanina sa isip ko nung sinabi ng nanay ko na sasama daw sya. nakaporma na ko actually pero dahil nawalan na ko ng gana, nagpalit ako ng tsinelas at puting t-shirt na pambahay. sabi ko wag na sya sumama dahil di naman ako magtatagal. pumayag din sya.

yun nga lang. kapalit naman nya yung dryaber ng tatay ko. waaaah. binebeybi pa rin nila ako. well, alam ko naman na mukha akong beybi (naks) pero bakit yung ibang tao na mukhang kabayo, hindi nila kinakabayo. weeh korni na. pero buti na rin yon, ayoko rin naman talaga makipag-date muna. parang gutom lang yata ako kanina at gusto ko magpalibre ng siopao.

the return of the comeback

2008-03-04T00:53:00.003+08:00

dahilan na rin sa medyo di masyadong matino na medyo matamis na mga pangyayari nitong nakaraang taon, nahinto indefinitely ang blog na ito. at dahilan na rin na ako ay may panahon na magsulat ngayon di tulad noong mga nakaraang buwan, sasamantalahin ko ang pagkakataong ito na mag-ulat tungkol sa aking buhay.

balentayms noon nang lumapag ang sinasakyan kong eroplano sa manila airport. halos halikan ko ang bawat taong makasalubong ko palabas ng terminal subalit naglipana ang mga di-kahalik-halik na mga nguso noong gabing iyon. minabuti kong itikom ang aking bibig at i-reserve para sa aking "hunni" naks.

dahil galing sa 8hours na biyahe, subsob ako sa kama pagdating ng bahay... na walang-awang gigisingin naman ng di-mapa-ipot na celphone na katabi ko sa pagtulog. "hello, sino to?"

"hello, ako si ----, boyfriend ni hunni."

tumambling ako sa kinahihigaan ko kahit hindi naman ako marunong magtumbling. 2 taon ako sa pagpapatambling-tambling sa iba-ibang bansa tapos daratnan ko ang isang bagay na... help me god, ikakatumbling ko ulet.

dahil na rin sa mapagpaubaya ako sa mga nakababatang starstruck members, hinayaan ko na sa kanya si hunni. kung kailan pa naman ako bibili ng lupa't bahay para sa aming dalawa... w/c brings me to my next kwento...

2nd day yata o 3rd ko sa manila, hindi pa kami break ni hunni noon, pumunta ako kasama ng aking nanay doon sa may-ari ng bahay at lupa na bibilhin ko sana. pagsalubong sa amin ni aling pasing (nakalimutan ko pangalan nya. pero pasing na lang kase parang bagay sa mukha nya - pasing), itinanong nya kung sino ang bibili. nang nalaman nyang ako, napahinto silang mag-asawa at sinipat-sipat ako mula sa bawat kanto ng kanilang bahay, at inikot-ikot ang tingin sa akin. sabay takbo si aling pasing sa asawa at sabing: "dali! kunin mo yung picture ni Ederlyn! (again, not the real name, pero trust me, bagay sa kanya name na yun)

Asus. ni-reto agad sa akin ang kanilang anak, na papatusin ko sana kung alam ko lang na di rin pala kami ni hunni ang magkakatuluyan.

"Ang ganda po nya," kagat-dila kong sinabi kahit na sa picture pa lang ay alam ko na ang paborito nyang pagkain - cheese! di ba ganun ang daga? "Kasama po ba sya sa downpayment?" hindi ko na yata dapat sinabi pa yon. natahimik ang lahat habang kinakasta ng aso nilang si daisy ang kaliwang binti ko. hi daisy. kamukha mo si ederlyn.

So ayun lang ang pinaka-recent na nangyari sa akin. Kahit di maganda ang pasok ng taon para sa mga taong ipinanganak sa taon ng sheep, ok pa rin dahil... hmmm... la akong maisip na magandang sasabihin. wala. di talaga ok ang taon na ito.

2007-07-26T19:43:00.001+08:00

One of my favorite songs by Hootie & The Blowfish

Only Lonely
Capo 4

Intro:
C-Fmaj7/C (2x)

Verse:
Am-Fmaj7/C, Em7-Fmaj7, Am-Fmaj7/C, C-G

Pre Chorus:
Dm-G (2x)

Chorus:
C-Fmaj7/C, C-Fmaj7/C-G, C-Fmaj7/C-Em7, Dm- G5

Bridge:
E-Am (2x), G5-F-G5-C-G5-F, Dm7-G7sus4-G7

____________________________________________________

Hello again
Your words they make me smile
As I drift away
In my little room upstairs

Oh I spend my nights
Imagining your face your touch
Then I realize
How I don't even know your name

Pre Chorus:
If we could share our time
Would I disappoint your fantasies
I believe that you could be the one I'm needing
'cause I'm

Chorus:
Only lonely on the inside
Didn't mean to take away your dreams
Only lonely on the inside
When you close your eyes to your deepest thoughts

I could start to give apologies
For all the stupid things That I will say and I will do
If we should ever cross the same place at the same time
Would your world skip a beat 'cause it was me

Pre Chorus:
If we could share our life
Would I disappoint your memories
I believe that I could be the one your needing
And I'm

Chorus

Bridge:
If I could give back your hopes your joys your treasures
Don't you think that I would change my world
But there's so many things trying to pull us together
Even though we're far apart I can still watch you walk away

Theres so much i gotta say
Only lonely on the inside
Only lonely on the inside
When you close your eyes what do you see?

Chorus

(in your deepest thoughts do you see me)
(when you close your eyes, in your deepest thoughts do you see me)

game over

2007-07-25T13:20:00.001+08:00

balik bahrain... tapos na bakasyon.

Balikbayan

2007-07-19T12:00:00.001+08:00

ano ba ang hitsura ng balikbayan? dapat ba maputi, mabango at maraming pera?

natawa lang kase ako o parang nainis yata noong isang araw. naubusan ako ng load noon at kailangan kong tumawag sa labopmaylayp at naisipang magtungo sa pinakamalapit na autolad station.

habang binabagtas ko ang baku-bakong daan sa harap ng bahay namin patungo sa labasan, napapansin kong nakatingin lahat ang aking mga kapitbahay sa akin. para bang nangingiti at kinikiliti ng kung anong mahiwagang kamay na pilit ikinukubli ang kanilang ginagawa. ewan. praning lang siguro ako.

nang makarating ako sa autolad-an, binati agad ako ni "manang". suki kasi ako sa kanila.

"o, dumating ka na pala. teka bat ang itim mo?"

sabay sabat ng isang ale na kamukha ni estrella kuenzler (isang matandang artista noong dekada 80 na ang laging papel ay katulong o di kaya ay yaya. sya yata yung yaya ni macy na kontrabida sa annaluna), "alam mo hijo, sa lahat ng nag-abroad, ikaw lang ang hindi mukhang galing abroad. ang itim mo e."

e naman, sa disyerto kaya ako galing. sa pagka-asar ko, hindi ko sinasadyang maipukpok sa mukha nya yung tangan-tangan kong cellphone, dahilan upang sya'y matumba sa bangketa at masagasaan ng paparating na nakabisikletang nagtitinda ng binatog. duguan yung ale at punong-puno ng binatog at kinudkod na niyog.

syempre, imagination ko lang yun at nangyari lang ang lahat ng yon sa isip ko. ngumiti na lang ako at umalis pagkatapos makuha ang confirmation na may load na ang cel ko.

ano ba ang trademark ng mga galing abroad:

-nakamaong na jacket, cap at punong-puno ng yellow gold ang mga daliri at leeg na para bang may hepa
-sumasayaw ng shekitudalep, shekitudarayt sa wowowee
-nakakasilaw na kaputian, nakakabulag, basta maputi
-amoy-abroad. oo may ganun. para bang pinaghalong lotion, sabon, tsokolate at moth balls.
-pagkawala ng fashion sense bunga ng matagal na pagtira sa japan.
-may kasamang foreigner kapag nagsha-shopping habang si nanay, tatay, ate, kuya, lolo, lola, at mga pinsan ay nakasunod sa likod patingin-tingin ng tv, camera, lotion, pabango at potato chips.

ewan. di ko alam. kailangan ba talagang ganon. haaaay... ewan talaga.

Uwian na!

2007-06-23T01:59:00.003+08:00

Malapit na naman akong umuwi. From 6 months na kontrata, binawasan ng kami tatlong buwan kaya ngayon every 3 months na ang uwi namin. (yes, ang sole purpose ng blog na ito ay para magyabang)

So in a week's time (naks, san ko kaya napulot ang linyang to)... so yun nga, in a week's time ay sasakay na naman ako sa gulf air, ang pinakamagandang eroplano na nasakyan ko. kasi yun lang naman ang nasakyan ko. parang kapag tinanong ako ng ate ko kung maganda sya, syempre sasabihin ko. "ikaw ang pinakamagandang kong ate" syempre hindi ko sasabihing pinakamagandang kapatid kase baka magselos naman yung bunso namin. dalawang babae kapatid ko kaya sa kanya, sasabihin ko naman, "ikaw ang pinakamagandang bunso."

parang ang bilis ng apat na buwan. dapat sa august pa ako uuwi pero dahil nga sa napakagaling na ideyang gawin kaming tig-3 buwan, eh uuwi na ako.

sa loob ng apata na buwan na iyan ay napakaraming nangyari. pwede ko ikuwento?

tenkyu ha...

malamig-lamig pa noon nung bumalik ako ng bahrain galing bakasyon. naka-jacket pa akong gawa sa kahina-hinalang tela na parang plastic. yung tipong pwedeng gawing cover ng sofa. pero salamat na rin sa donation na ito ng aming boss. mga february noon at pahupa pa lang ang winter

matapos lamang ang isang buwan ay medyo nagsisimula nang uminit. dito na rin ako nalipat ng linya ng trabaho. mula lupa ay na-transfer ako sa tubig. first day ko sa laot ay halos maubos ang laman ng aking tiyan sa pagbabalik-balik ko sa CR (na pinoy lang ang nakakaalam sa tawag). Hindi po ako nag-e-elbi-em kundi nagsusuka pagkat napakaalon ng dagat nung mga panahong iyon. Nung una ay parang naduduwal lamang ako at pinipigil ko pa ang pag-akyat ng maasim na likido mula sa aking tiyan patungo sa aking lalamunan. Balak ko sanang ipunin na lang sa bibig ang pinaghalo-halong kanin, isda, kape, noodles at wag na lamang magsalita at hintayin makabalik sa pampang para ilabas ito kase jahe di ba. pero ang bibig ko pala ay mas maliit kaysa aking tiyan.

makalipas ang ilang linggo ay nasanay na rin ako. nagsusuka pa rin pero nasanay na ako sa lasa ng dinurog na kanin, isda, kape at noodles. Kung sa lupa, ang kalaban ko ay araw, sandstorm, superintendents, at amoy ng mga "itik", sa tugboat naman ay hangin, alon, malalaking barko at usok mula sa sigarilyo ni kapteyn jack na animo'y isang fire-breathing dragon na marunong magtimon.

minsang hindi masyadong busy sa tubig ay pina-ahon ako sa lupa. may nasagasaan kasi ng bulldozer at kailangan daw ang isang surveyor na tulad ko. Padikit-dikitin ko daw ulit yung mga lasug-lasog na parte ng nasagasaan. biro lang. inde naman ganon ka-brutal. pina-sketch lang sa akin ang accident scene. sus. di naman masyadong mahirap ang ipinagawa sa akin. ipina-drawing lang at pinasukat sa akin ang outline ng bangkay. yung mga patak ng dugo. oops. ingat-ingat baka matapakan ang evidence.sukat dito, sukat doon. para akong myembro ng CSI habang nagtatapang-tapangan at pinipigilang bumaligtad ang tiyan.

natuto rin akong magluto sa loob ng apat na buwan. andami ko nang alam na luto! adobong manok, adobong itlog, adobong isda, adobong manok ulit pero wings naman hindi na drumstick.

ngayon, balik na ulit ako sa lupa kasi nagbakasyon ang isa pang land surveyor at dumating na ulit mula sa bakasyon ang sea surveyor na pinalitan ko pansamantala.

so ilang tulog na lang at babalik na naman ako ng pinas. ano kaya bibilhin kong pasabulong?

Ang pera ng arabo

2007-06-03T23:10:00.001+08:00

Nung isang araw, nag-sale ang isang sikat na mall dito sa Bahrain kaya naisipan naming lumabas ng aking mga co-OFWs. Ang Geant mall. Pareho din ang istilo ng mga mall nila dito maliban na lamang sa mga naglipang black ladies (yung mga naka suot ng itim), mga nakabestidang arabo, mga indianong palaging naka-chekered shirt at semi-formal ang palaging get-up, at mga pinoy na naka-sando, short at seksing mini skirt para sa mga babae na pinagpipyestahan ng mga arabong sabik sa naka-expose na balat.

Napakamura ng bilihin dito. Actually. mukhang mura lang dahil sa liit ng denomination ng pera nila. Pinakamalaki ng ang 20 dinar na papel. Imagine-in mo, may dala kang 5 dinars, makakabili ka na ng suka, toyo, bawang, sibuyas, paminta, chicken wings (di rin halatang adobo iluluto ko no?), asukal, pizza (naks), etc. At may pringles ka pa! na pwede mong kainin in case na di masarap ang 'yong pagkakaluto.

Ang 1 dinar ay katumbas ng 125 pesos. Hehehe mahal din no? Pero pag dinar ang hawak mo, para ka lang nagbabayad ng limang piso para sa isang kaserola ng adobo na pwedeng ire-heat sa umaga at ulamin ulit kinagabihan kapag may natira pa na pwedeng ihalo sa sinangag kinabukasan na sana ay hindi na abutan pa ng bukang-liwayway sa susunod na araw.

ang value meal sa burger king, halimabawa ay karaniwang nagkakahalaga ng 1.200 dinars hanggang 2.300. Depende yan kung regular lang (na malaki pa rin dahil malakas kumain ang mga arabo) o XXL size na bubusugin ka hanggang kinabukasan.

ang masaya dito, mura ang gasolina. mga 100 fils per litro o katumbas ng 14 pesos sa atin. lalo na pag diesel 10 pesos lang. pero pag bumili ka naman ng tubig dito, mahal. yung isang pakete nga ng yelo na mabibili mo ng kung magkano lang sa kapitbahay mo, nagkakahalaga 25 pesos isa. Minsan nga naisip kong mag-uwi ng gasolina e sa halip na tsokoleyt para kay bunso, sabon para kay ate, lotion para kay nanay, pinatbater para kay ankel, kape para kay tatay at mangilan-ngilang kahon ng kolgeyt na pamigay. kaya lang baka ma-excess baggage pa.

mahal din ang taxi dito. Kung di nga lang maalinsangan sa gabi at di ako magkakaputok e lalakarin ko ang Geant mall hanggang bahay namin. 2 dinars kasi ang minimum rate. mga 250 pesos din yon, malayo-malapit, kanan-kaliwa, waluhan-waluhan yan, konting ipod-ipod na lang po, lalakad na.

kaya nga ingat na ingat ako sa paggasta ng pera dito. hindi ko kasi mamamalayan na malaki na pala nagastos mo. Maglalabas ka kasi ng bente (orange din ang bente nila), tapos makakapg-grocery ng pang-ilang araw. Di mo alam mga 2500 pesos na pala nagastos mo. ultimo barya, iniipon ko kase bawat isang barya, nagkakahalaga ng mga 13 pesos. eh kung mapuno ko alkansya ko, e di andami ko na namang mabibiling kolgeyt! hindi na magtatampo sina pinsan, tito, tita, kapitbahay, etc.

kaya tiis tiis na lang muna ako sa initan habang unti-unting nalilitson ang mga bahagi ng katawan ko. di bale magpapa-peysyal na lang ako bago umuwi.

Resurrection!

2007-06-01T15:00:00.001+08:00

wow. it has been 2 years now since i last wrote an entry for my blog. ah syet, ang hirap mag-english...

ayun. antagal ko na palang hindi nakakapagsulat dito. pero ngayon, dahil madaming na akong oras sa aking mga kamay... bwahahaha... mailalathala ko nang muli at maibabahagi ag aking mga kuntil-butil na kaalaman at mga semi-educational at paminsan-minsa'y PG-15 na karanasan.

so, anu-ano na bang nagyari simula nung december 2005? marami.

unang-una, wala na ako sa pinas. woo-hoo! wala nang traffic. puro init na lang! isa na kasi ako ngayong oepdabelyu o pinoy expat ayon sa isang komersyal sa te-ep-si.
"Nagtatrabaho" ako dito sa bahrain. Minsan nasa barko, minsan nasa speedboat, minsan nasa buhanginan, minsan nasa quad bike, minsan nasa opis. basta ganun, nagtatrabaho paminsan-minsan.

pangalawa, bunga na rin ng pagkakaron ng bungang araw sa buhanginan, isa na akong ganap na construction worker- sa isip, sa salita, sa gawa, sa kulay at sa amoy. wala na akong ipinag-iba kila singh, sabib, prithbi, shishupalen, janger, at iba pang pinutukan ng kung anong halimuyak na mahirap langhapin.

pangatlo, natuloy na rin sa wakas ang isa sa mga pangarap ko sa buhay - ang makasakay ng eroplano. actually dito ko paiikutin ang una kong entry para sa yugtong ito ng aking buhay.

(ilipiat ang talapihitan ng radyo sa frequency 446.500 upang mapakinggan ang audio-version ng pagsasadula)

tandang-tanda ko pa noon ang unang araw ng aking paglipad. oo, kuya xerex, ang unang araw ng aking paglipad. july 16, 2006. tangan-tangan ko ang duffel bag sa aking kaliwang kamay, habang nakabayubay sa aking likuran ang backpak kong naglalaman ng pasaporte, seaman's book, ticket at pandesal na may hotdog.

halos sumabog ang dibdib ko sa kaba habang iniaabot ang aking pasaporte sa babaeng may makulay na scarf. para akong bagong-puga na preso at nagtatangkang bumili ng whopper sa burger king. huh? ah basta.

pagkabigay ng aking boarding pass, parang wala na-blanko na ang utak ko at sunod ko na lamang natandaan ay ang pagkakaupo ko sa puwesto sa eroplano. parang star wars! may tv na bumababa at tumataas. ayokong mapaghalatang pers-taymer ako kung kaya't nagkunwari akong inaantok kahit na tuwang-tuwa ako sa aking mga nakikita at nararamdaman.

maya-maya'y may marahang tumapik sa aking balikat upang bigyan ako ng pagkain. naks. chicken o ham? aba'y chicken na to! pero may kulang ata...

"Ah, miss, yu heb rays?"

aysus mali. mamaya pa pala ang dinner. meryenda lang pala muna. sanwits lang pala yun at tubig na nakalagay sa selyadong plastic cup. hindi na ako naghanap pa ng straw.

pagkatapos mag-meryenda ay sinubukan kong makinig ng music. hemelehemele-hemele...yahahah-uhmmmmm sus puro arabic naman. walang kabuhay-buhay. sana man lang ay may bamboo o kaya aegis. sinubukan ko na lang matulog muli.

matapos ang maya't mayang pang-iistorbo ng mga stewardess sa aking pagtulog, narating ko rin ang aking destinasyon: ang Kingdom of Bahrain.

"Welcome to Bahrain. It is now 8:15 PM. The temperature outside is 50 degress Celsius. Please Smother your skin with butter and Lemon. You will taste good after you bake in the heat. Thank you for riding Gulf Air and have a wonderful stay."

teenage mutant ninja hormone-driven ronan

2005-12-22T00:01:00.001+08:00

it's final. after much deliberation and careful assessment of my how my life has been during the past year, it is without doubt that i, ronan, way above the legal age but still at the onset of adolescence, do hereby allow myself to be signed up for another season/year of "teenage mutant ninja hormone-driven ronan" (my own sitcom aired on channel 132)

this month, i had a few interesting episodes for my season finale:

"Bride of chuckie on elm street"

17-year old tomboy meets Ronan at his mom's bday party and gets tormented by 32 missed calls a day and stalked for the rest of his life which prompted him to conspire with his family that everytime the girl calls their house, he's in tawi-tawi doing missionary work.

"Alladin's magical blanket and aiza seguerra dancesteps"

Ronan's boss asks the whole team to prepare a special number for their xmas party in order to win the ultra-special-super-mega-dooper grand prize of 2000 pesos. Donning stained blankets, mimicking aiza seguerra circa 90, and wearing santa hats with matching blinking lights, which fortunately didnt explode on their heads, they settled for last place receiving a whopping 500 pesos and sending them to the bottom of the food chain.

"Sunsilk touchflicks"

after seeing his two sisters emerge successfully out of the oven toaster and getting a major revamp with their now silky, flowing super straight hair courtesy of the barangay hairstylist, Ronan decided to undergo a similar procedure. but after realizing that his hair is too short for surgery, he went to buy hair gel instead.

"feng shui"

Ronan tries out a new bedroom arrangement. He seeks help from his dad who believes in feng shui but doesnt know how to put it into practice so he just trusted his instinct. If he's still alive the next morning, then the new setup is in harmony with the elements. Hopefully, he'll have less nightmares and more nocturnal emissions.

cant wait for the next season...

Hunni

2005-11-27T14:02:00.001+08:00

limber thoughts of you in the morning
linger in my breath til night,
offering a silent repose to my restlessness
your kisses, sweet and light,
drowning my fears out of sight.
stranger no more to happiness
adrift in perpetual bliss
love has found a nest in my heart
vested by your warmth, cloaked by your kiss.
a man is now reborn solid and immortal
disguised as a boy donning a hundred imperfections.
out there in Paris, the newborn has found his equal
right here in my soul, you turned sadness into illusion.
could it be magic? perhaps a fairy tale?
heaven shined upon two wanderers
united by a hope that true love will never fail.

*comments from previous site

Frog Prince

2005-11-21T14:53:00.001+08:00

compatible nga ba tayo? o pinagpipilitan lang natin? may kasabihan nga tayo na "love is blind" at "God is love" so does it follow na "God is blind?" siguro nga... kase noong nagsabog sya ng ka-cute-an sa mundong ito e hindi nya yata ako nakita dahil siguro naka-raincoat ako noon.

may future ka nga ba sa akin? ang hirap kase pag baligtad ang mundong kinalalagyan natin. feeling ko tuloy ako si Robin Padilla habang ikaw naman si Sharon Cuneta. Ang kaibahan nga lang, mas kamukha ako ni Dennis Padilla.

isa-isahin natin:

mayaman ka. mahirap ako.

kahit 15 minutes away lang mula sa bahay nyo ang work mo, naka-kotse ka. Ako, almost 2 hours ang biyahe ko araw-araw pero nagco-commute ako.

Nakatira ka sa pinakamayamang barangay sa buong Pilipinas. Sa kalye namin, may mga naglalakad na tandang, asong-gala, pato, kambing at paminsan-minsan, pabo.

yung mga damit mo, hindi ko ma-pronounce ang tatak. yung mga damit ko, ayaw ko i-pronounce ang tatak.

part-time model ka at isang foreign service employee. ako, alipin ng gobyerno at paminsan-minsang nagtitinda ng gamot, fat burners at diet pills.

napapagkamalan kang foreigner (kase dugong imported ka naman talaga). ako, napapagkamalan akong driver ng foreigner.

half-french, 1/4 chinese at 1/4 filipino ka. ako, 1/2 pinoy, 1/2 ilokano.

ang cute mo pakinggan kapag nag-tatagalog ka. ako naman, para akong ewan kapag nag-e-eglish ako.

pag japanese food, sushi nasa isip mo. ang unang pumapasok sa utak ko, instant noodles sa cup.

okay lang sayo na tumawag sa cellphone ko kahit mahigit isang oras. ako, nagtitipid pa para lang maka-text back sa yo.

Ang idea mo ng amusement park ay Disneyland. Ako, "Pasiklab sa Kyusi" ang perya na pinupuntahan ko.

haaaay... hindi talaga tayo bagay. langit ka. lupa ako. (parang telenovela) pero bakit ganon, love mo pa rin ako? natatakot akong ipakilala mo ako sa friends mo at lalung-lalo na sa family mo kase baka pagtawanan lang nila ako. natatakot din akong ipakilala kita sa friends and family ko, kase malamang hindi sila maniwala at syempre, pagtawanan lang din ako. nahihiya ako pag lalabas tayo kase nahihiya ako para sayo. ayoko ng pinagtatawanan ka nila dahil may ka-date kang unggoy.

masaya ako pero at the same time nalulungkot din. sa pagitan nating dalawa, ako lang ba ang mababaw?

*sigh*

*comments from previous site

She poked and poked and poked...

2005-10-30T07:36:00.001+08:00

i am in deep pain - a swirling abyss of excruciating pain. its like being run over twice by a bulldozer with spikes on its roller. but ive got to take it like a man. im no crybaby. im like a phoenix borne out of the ashes of my painful past. i have to conquer my fears. i will go to the dentist!

the see-through sliding door looked daunting, hiding behind it a wrench-wielding, mad scientist together w/ her deformed companion, Igor.

"Good Afternoon, doc."

"Hey, good afternoon, ronan," said the lady dentist with a toothy smile.It's all for show, you know - a maniacal disguise to lure unsuspecting, innocent children (like me) to quench her butchering desires. people like her have their respective acts. They all seem friendly at first, like grandma wolf, but as soon as they earn your trust, they'd pounce on you and slash your throat with a rusty bread knife. It's all on AXN!

after the brief exchange of artificial pleasantries, she led me into a room where her assistant Igor is patiently waiting. Igor took my keys and wallet, perhaps to ensure that I wont run once the blood-bath has begun.

i have to be brave. i know that im in the hands of a creature with a fetish for blood and gore but i know of no other way to end my dental misery. I have to be strong.

Before i knew it, she was already holding a wrench against my mouth while Igor was trying to strangulate me. One against two. Im as helpless as a bioman action figure left alone with my older sister playing tea time with barbie and the rest of her posse.

"Hey does this hurt?"

what kind of question is that? Even if it doesnt hurt, how the hell am i supposed to answer with 2 sets of bitter-tasting fingers inside my mouth, not to mention King Neptune's trident and a couple other torture-tools poking at my gums?

Then with one big gigantic jolt, and a full minute of banging my head from side to side, she triumphantly extracted my wisdom tooth out if its pus-filled socket. reminds me of a menu item in a crinderia back in Aurora.

the bloodbath is finally over and Igor is now eagerly waiting for the next victim. As i was about to pay at the counter, 2 kids sitting at the waiting lounge retreated to their father's arms as they tremblingly stared at my puffy cheeks.

"Hehehe, i mustve scared them with my puffy mouth," i told the doctor.

The lady dentist immediately summoned Igor and asked the deformed creature to bring in a roll of tissue.

She handed me the tissue and said," here, wipe your mouth. blood's oozing out."

Mediiiiiiic!!!

Fieldwork part II

2005-10-26T02:09:00.001+08:00

matapos ang ilang araw ng pagpapakasakit,pagtitiis at pagkabayubay sa mga hawakan ng d'liner bus, nakabalik na rin ako sa sibilisasyon.

bilang kawani ng gobyerno na uliran, marangal, at masipag, inakyat namin, kasama ang dalawa ko pang opismeyt, ang bulubundukin ng sierra madre upang tunguhin at mailagay sa mapa (kame kase ang taga-gawa ng mapa ng pilipinas) ang lalawigan ng Aurora.

Utang na loob, ayoko nang bumalik dun! Biyahe pa lang papuntang Baler, ang kapitolyo ng Aurora, aabutin na ng 8 oras. Kundi ba naman sumakit ang tumbong mo at pagliyabin ang kinauupuan mo ay ewan ko na lang. Para kang sumakay sa Wild River ng Enchanted Kingdom, yun nga lang hindi tubig kundi batu-bato ang dadaanan. Mula kase Cabanatuan, wala nang matinong kalsada. Imagine-in mo, dadaan ang bus sa gilid ng bundok ng Sierra Madre, tapos tipong pang-one-lane lang ang kalsada. Iwasan dapat ang tumingin sa bintana kung ayaw malula sa matarik na bangin at para na rin hindi makita ang mangilan-ngilang jeep na bumaligtad at nahulog sa bangin. aaaah... kaya pala may mga krus doon.

Pagdating sa Baler, tumungo kami sa Sabang, sa tabing-dagat at nanuluyan sa isang beach resort na nasa pangangalaga ni Aling Polly. Isa syang 40-ish na malaking ale na may pagkakahawig kay Janice Jurado, isang working girl sa Makati noong dekada otsenta. 200 per night ang upa sa kwarto na may dalwang higaan, isang lababo, isang mesa at banyo na may kinakalawang na shower. sa kabilang bahay ay naroon ang isa pang nagungupahang Canadian expat na si Paul Watts. Medyo friendly sya noong mga unang unang araw pero noong sinubukan naming hiramin ang kanyang surfboard e nagmistula kaming ketongin sa paningin nya.

Sa beachfront kami nakahimpil kung kaya't palaging maganda ang gising namin. Tuwing umaga, as in maagang-maaga, bago suyurin ang buong probinsya, ay sinasagupa muna namin ang mga alon ng dagat! ang galing! halos every 10 seconds e may mga waves na paparating. Ingat nga lamang sa mga nagsu-surf dahil baka tamaa ka na ng kanilang mga boards.

Andami-dami kong di malilimutang karanasan sa buong kahabaan ng aming paglagi sa lalawigan ng Aurora. i-e-enumerate ko na lang kesa ilagay in paragraph form para mas matipid sa pagta-type. naroto ang mga ilan:

- ang ma-stranded sa isang munisipyo sa hilagang bahagi ng probinsya, 7 ours from baler. walang kuryente at walang matinong pagkain. 6pm pa lang, parang ghost town na ang bayang ito

- ang walang kamatayang mami w/ itlog at powdered sili. wala na kaming panahon para magluto kaya't puro turo-turo na lang ang aming pagkain. walang jollibee in sight. "manang, meron po kayong sabaw?"

- ang more-than-willing na mga tauhan sa bawat munisipyo na aming puntahan. ambabait nila. kung dito sa manila yun. tiyak iisnabin lang kami.

- ang kakulangan sa supplies ng mga local govt offices. yung isa dun hindi mapirmahan ang aming Certificate of appearance dahil wala silang bolpen. yung isa naman, kami pa ang nagbigay ng papel.

- ang mga palayan sa paanan ng bundok. nakakatakot pagsapit ng dilim.

- ang di-inaasahang araw-araw na paglalaba. pang 3 days lang kase yung dala kong damit. malay ko bang abutin kami ng ilang linggo. yung brief ko may kakaibang amoy na pagsapit ng day 6.

- ang bonding moments namin na maihahalintulad sa big brother house. ganun pala yun kapag kayo-kayo lang ang magkakausap at sama-sama sa iisang bahay e nakapagsasabi ka ng mga sikretong later on e hindi na magiging sikreto kase nga nai-share mo na.

- ang katakot-takot na 'i love you' sa cellphone. heheh alam ko na ang feeling ng preso paglaya sa kulungan o di kaya ng mga OFW pagdating Pinas. magastos at mahalay! biro lang =)

- ang pagka-paranoid na baka magkaron ng malaria, hepatitis at skin allergies. eto inde ko to mami-miss.

madami pang iba akong karanasan na hindi ko naisulat at mababasa na lamang sa mga sa mga pahina ng mga tabloids. masyado nang mahaba at nakaka-umay para isulat pa dito. ang importante balik na sa normal ang buhay ko. yun e kung di ako abnormal.

onga pala, nag-jollibee kami on our last day pagdating sa cabanatuan! huwaw! alam nyo bang di na sila gumagamit ng styro? ganun na ata kami katagal nawala. totoong baso, plato at kubyertos na ang ginagamit nila :) teka, si GMA pa rin ba ang presidente?

Fieldwork

2005-10-17T12:12:00.001+08:00

its the time of the year na nire-require ulet kami ng office na mag-fieldwork. pero para yatang unfair. yung ibang teams, pinadala sa palawan. yung iba naman, sa cebu. ako, sa bulubundukin ng aurora. syempre naka-eroplano sila habang sa mga kinakalawang na mga bus ng genesis transport bus lines dun sa may pasay kami sasakay.

mantakin mo, 8 hours kang nakaupo sa bus! ang buhay nga naman, minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba, minsan, sumasakay sa bus na dumadaan ng cabanatuan tapos aakyat ng sierra madre at bababa ulet sa probinsya ng aurora upang salubungin ang mga parating na bagyo.

ginoogle ko ang Aurora province para malaman kung anong meron dun sa lugar na yon at mapuntahan ang mga tourist spots. malamang kase, 20% work, 50% pasyal at 30% tulog ang gagawin namin dun. ayun! surfing destination pala ang aurora. ayos puro beaches. kaya lang may problema, di ako marunong lumangoy. baka sa videoke machines sa palengke ng bayan na lang ako tatambay sa gabi.

isa pang problema doon, "daw", e ang mga NPA. hanep talaga. remote area kase. wala ngang mapag-landing-an ang mga eroplano dun e. tapos hindi pa advisable na magdala ng private na sasakyan dahil sa terrain ng lugar. kaya nga puro white shirt at tsinelas lang ang dadalhin ko kase ala namang kwenta kung poporma ako doon dahil wala namang popormahan at baka mapagdiskitahan lang ako ng mga rebelde.

magdadala ako ng sangkatutak na disposable briefs dahil di ako marunong maglaba. alcohol, alcogel at imodium. hmmm... ano pa ba? 5-peso coins para sa videoke machines at mga NPA. tissue paper baka kase pag nahuli kami ng mga NPA tapos syempre dadalhin kami sa bundok tapos mapoo-poo-poo ako, at least meron akong pamunas. flashlight - yung inaalog lang para umilaw. plastic bags, lalagyan ng mga damit na puno ng pawis at libag para palabhan pagbalik sa manila. yikes, nagtututong na yun!

oops syet, anong oras na ba? di pa pala ako nakakapag-impake! weytaminit!

Good Mourning, Sweetie

2005-09-29T10:44:00.001+08:00

i would often tell a close friend from the office that i have what they call "katulong-instict". involuntarily, as a heartbeat, i would find myself wiping the cafeteria table w/ a piece of tissue, working my way from the spilt menudo sauce all the way to the very last grain of rice that managed to escape its eventual resting place, which is the crevice on my lone wisdom tooth. its as if in my past life, im the lowliest of serfs in old europe (all past lives have something medieval in it), feeding the horses at the stables, donning ragged clothes, and peddling home-made pottery in exchange for half-rotten bread.

im a self-proclaimed jolog. my favorite get-up is a white shirt, usually a christmas giveaway from hardware stores, complete w/ the tacky logo and business phone numbers at the back, matched w/ a very old pair of jeans w/c i first wore in grade 10, and a pair of rubber shoes from greenhills. its just more comfortable than collared shirts and slacks fresh from the pressing board.

i do have a car but i prefer taking the MRT. there's something about places thats potentially health-compromising that appeals to me. hmmm...what am i gonna catch today? pneumonia, tubercolosis or hepatitis? isnt commuting very exciting? the train ride packs in more thrill than the latest rides in hongkong disneyland. im at home where the virus-es (?) / virii(?) are.

*im not very good w/ plural forms. its like asking for 2 gooses or 2 geese. then you end up handing a piece of paper to whoever it is whos selling the birds; and the letter reads: "id like to buy a goose. p.s. i want to buy another goose."

going back...

i recently lost my mobile phone,so i had to buy a new one. i could have easily bought a camera phone but opted instead to purchase a 3210. fyi, its the first antenna-less nokia fone. bought it for P1500 w/ free sim and charger.

am i a cheapskate? maybe. i dunno whats wrong with me but i always deny myself of the good things. i dont celebrate birthdays. i only buy a shirt once every six months. id gladly give my whole paycheck to my mom if she asked me to (but of course, she wouldnt). i am my sister's personal driver. i stay away from greenbelt. if asked what my job is, id readily say, "supermarket bagger".

i even turned down a very beautiful person, my sweetie. made up lies, tall tales, non-existent horror stories about me to drive my sweetie away coz i know that there's a better guy waiting for that person i learned to love. i know its a crazy thing to do but thats how my weird mind works.

i could never measure up to my sweetie's expectations. thats what im afraid of. i know that eventually, a better guy, a more handsome and charming one would come along, take my sweetie away and break my heart. ugh... this is the corniest entry ive written so far.

i better stop now. i dont want to cry. oops, too late. (cheesy)

*comments from previous site

Puting Bato

2005-09-24T13:43:00.001+08:00

masaya kong hinuhugasan ang amoy-kaldereta kong sasakyan (salamat kay mommy dahil naiwan nya yung ulam sa likod na di nya namamalayang tuamatagas ang sabaw) nang biglang lapitan ako ng nanay ko para gulantangin ng isang tanong na di ko akalaing manggagaling sa kanya.

"anak, alam mo ba hitsura ng shabu?"

napahigpit ang pagkapit ko sa hose na aking tangan tangan dahilan upang mapatid ang pagsagitsit at pagpulandit ng mainit na likido habang si Belinda ay nakahandusay sa may lababo na animo'y kuting na tulirong-tuliro... oops teka, ibang kwento ata yan...

rewind...

ayun, nagulat ako sa tanong ng nanay ko. muntik ko tuloy maitapat sa kanya yung hose na hawak ko sa halip na dun sa nililinis kong sasakyan.

pero bat naman sya magtatanong nun? sari-saring katanungan ang naglaro sa isip ko na lahat e nangyari sa loob ng ilang milliseconds. mga 32 tanong yun pero konti lang yung naaalala ko. narito ang ilan:

nakaisip na ba sa wakas ng negosyo ang nanay ko? pero bakit naman shabu?
baka naman curious lang sya at gusto lang nyang malaman. tipong wala lang, for that day, gusto nyang magkaroon ng bagong kaalaman. parang isang useless information sa cable tv tulad ng trivia na: alam mo bang isa sa bawat apat na milyong lobsters ay blue?
pwede ring nagkaron ng instant gameshow sa bahay namin at pag nasagot ang mahiwagang tanong, may instant bigasan showcase na mapapanalunan.
baka naman yung pagkain na shabu-shabu yung tinutukoy nya.
o di kaya may nakita syang bato sa loob ng bahay at hinuhuli nya kung sino ang salarin!

sa itsura kong to, pwede akong suspek dahil lagi naman akong napapagkamalang adik. pero naman no. yosi nga inde ako tumitikim e. yung tatay ko, inde naman siguro dahil healthy living ang ipinopromote nyan. di nga yan umiinom ng coke e. kung kapatid ko naman, malamang sa tawas lang sya interesado dahil masyado syang bothered sa kilikili nya lalo pa't ngayon na parang may goose bumps palagi dahil sa kaka-pluck.

matapos mag-powerpoint presentation ang lahat ng ito sa utak ko (take note: sa loob ng ilang milliseconds), ipinagtapat na sakin ng nanay ko kung bakit nya yun natanong.

may nakaiwan yata sa bahay namin ng mga mahiwagang bato noong huling gabi. di ko sasabihin kung sino. hehehe. pero until now, inde pa rin namin alam kung tunay ngang shabu yon dahil napaka-inosente ng pamilya namin sa mga bagay na tulad ng ganyan. ang pinakamalapit na hula na pwede naming maisip e mga giveaway yan sa isang darna-themed birthday party sa jollibee.

so pano ba namin malalaman? magkano ba ang bentahan nito sa merkado? hindi kaya si ate guy ang mahiwaga naming bisita? magkabalikan pa kaya sila ni Pip? Ang korni ko na ba?

SEX in the house

2005-09-17T13:44:00.001+08:00

the inner voyeur in me has found a haven in front of the TV. thanks to abs-cbn's desperation to regain its lead, they granted Big Brother a ticket to the Philippines.

who would have thought that a group of scantily-clad individuals inside an aquarium could give the kapalmilya network the valedictory boost it badly needs. sheesh, the creative directors of the network should have easily guessed that the only thing that could arouse the interest of the tukneneng-eating populace is sex. the possibility that one could actually watch two nekkid strangers (or maybe 3 or more) getting it on in front of the camera is a plot good enough to ensure a show's success.

of course, we could not discount the fact that winged-creatures in cheesy goth make-up could also put a network in the top spot (as what the rainbow network claims). and yes, mongoloids speaking Tagalog under the guise of chinovelas, koreanovelas and other helenvelas had pinoys glued to their tv sets too. there's really something magical about koreans and piggy-back rides.

these TV flicks will soon bow their heads to the new reality show known as Pinoy Big Brother.

But the producers of the show have to be very careful if they want the show to be signed up for another season or suffer the same fate as the other shows had. Shows like GoBingo, Family Kuarta O Kahon, Loveliness, Lotlot and Friends, Tele-Aralan ng Kakayahan, to name a few, didnt change their format and had viewers bored. For example, Negosiyete hosted by German MOreno, couldve invited Abu Sayyaf members and had them demonstrate how to make a home-made molotov or improvised blow darts to improve the show's rating. Thats Entertainment, another show hosted by the sequin-wearing Moreno, shouldve included porn acrobatics as an alternative to the usual song and dance numbers led by the likes of Caseylyn Francisco and Jojo Alejar. Bagong Kampeon, by Pilita Corrales and Bert Marcelo, shouldve made the contestants sing while doing other stunts such as trampolene-jumping, tonsilectomy, auto root canal, directing traffic, or pricking ripe, plump pimples.

Viewers need fresh concepts. variety is the key to success. the human race is a perfect example. Had aliens from mars not mated with primates on earth, we probably wouldnt have the likes of joey de leon prancing in front of our tv screens and killing us with his supposedly funny punchlines. there would be none of that and the world would be a boring place to live in, save for the mandrills and their cherry-red heinies.

Soon, other TV networks (channels 7 and 5), would be airing their very own reality-based shows. I wouldnt be surprised to see in the near future a series named, Bahay ni Lola, where each week, a housemate would be maniacally killed by strange creatures, probably Mulawins, and therefore be eliminated. The series of killings would go on until one very lucky housemate, who's still alive, would be proclaimed as the Ultimate survivor. I cant wait.

LEO: lucky day today

2005-08-29T15:17:00.001+08:00

my cellular phone of more than four years has finally found its way to the arms of an ugly dishonest stranger. I lost my phone. I dont know how i lost it but all i know is that its gone. must've dropped it when i got out of the car and some felon under the guise of an innocent passerby who's secretly a member of a sex cult, found it and shoved it up in his ass. according to a not-so-memorable MTV ad, "some men treat women like objects. some men treat objects like women." That's really perverse, even larry flint would consider it taboo.

so as a tribute to my ever-trusted, scratch-riddled, and defective panasonic phone, i wrote a poem:

with my hard-earned money from "paluwagan", i bought you
from a crummy telecom store at ever gotesco.
i was awed by your beauty and also by your price
coz you were on promo, purchasing you would be wise.

i was the envy of many back in 2001
silvery and lightweight, scratches you have none
your tone goes du-di-du-dink-de-de-denk-dunk-denk
others just beep like ti-ni-nen-tent... tent-tent-tent

through you, i met a thousand dates
some were ok, the rest look like apes.
you brought me joy, laughter and occasional grins.
because of you, im not goin to die a virgin.

but now you are lost and gone forever.
i wonder if i'll ever find a fone that is better.
maybe tomorrow i'll buy a new one.
that is if my mom will lend me some dough. donations, anyone?

...en daz sum see-re-yas freestylin poetry fer ya, bi-yatch!

ok. ok. ok. so i suck at making poems. but my crime against tasteful literary blah-blahs should be forgiven as i am in a state of deep sorrow. i just lost a phone. im sensitive and vulnerable right now. go get me a bottle of coke.

by the way, i was nearly towed on my way home. my car's battery died. luckily, i was parked at a gas station when it decided to go to heaven. thank you wheeler's club.

I should've read my horoscope before leaving the house.

baktung

2005-08-25T00:22:00.001+08:00

bakit ganon? kung kelan ang jologs jologs ng getup ko e ngayon pa kinailangan mangyari ang mga hindi dapat mangyari.

mahigit 30 minutos na kaming late ng mga kasama ko nang marating namin ang conference room. lintik na makati yan o. bawat kanto na lang e bawal lumiko o mag-U-turn. tuloy, paikot-ikot kami bago namin nakita yung may nakalagay na "this way to parking area. 30 pesos for the first 2 hours + 10 pesos for every hour in excess thereof" hanep yan. tipid na tipid nga ko sa baon ko, tapos mauubos lang pala sa krudo at parking. syet.

matapos magpaikot-ikot ng mraming maraming beses. nakapark din kami sa basement6.

first blooper...

syempre late na kami, hinanap agad namin ang pinakamalapit na elevator. aba, 40th floor ata yun! pagbukas ng pinto, lumabas ang isang janitor na may supot ng basura. so naturally, lumipat kami sa kabilang elevator kase nakulong yung amuy dun di ba. habay nag-aantay bumukas yung isang pinto. may tumabi sa aming isa pang janitor na may hawak na plastik ng basura. sus, pagkaganda-ganda ng building, puro basurero naman. yun pala, pang-basura talaga yung elevator na yun. hehehe. itinuro sa amin yung elevator... na pang-tao.

second blooper...

narating din namin ang conference room after 10 years. wala nang bakanteng upuan except dun sa harap sa tabi ng facilitator. ang mga pinoy talaga, ang hilig sa likod. so yun, naupo na kami at magala na nag-excuse sa mga nahaharangan namin ng view habang pumupunta kami sa kani-kaniya naming mga upuan.

pag-upo ko sa... upuan (syempre, san pa), binati agad ako ng katabi ko, ang mahiwagang facilitator. halos magkulay suha ako na galing davao nang maaninag kong mabuti ang taong yun. ang department head namin nung college! bakit ka n'yo ako namutla? uhm... ala naman. sya lang naman yung tao na nagtestify ako against dahil sa isang controversial case nung college. ayos no? pero mukhang di na nya ko matandaan kase kalbo na ko ngayon.

enweis, hinayaan ko na lang.

third blooper...

oh my goodness! video-conference pala ang lecture at 5 countries ang nagpaparticipate: Japan, Vietnam, Jordan, Turkey at Philippines. Wow, parang miss universe. high-tech! parang meeting nila mace windu, yoda, at iba pang members ng jedi council. at syempre dahil katabi ko yung facilitator dahil nga nasa pinakaharap kami, bidang-bida ako sa camera at bising-bisi na nagpapakyut. kaya nga lang may napansin akong kakaiba. parang naka-formal getup ata yung mga delegates from other countries at paglingon ko sa likod, naka-coat din sila habang yung iba naman e naka-polong matino naman. hulaan nyo kung anong suot ko... ehem... isang muscle shirt na medyo hapit kung kayat naka-broadcast ang nakatayo kong utong na bakat na bakat sa tshirt ko. anlamig e! but since wala na kong magagawa, nagflex flex na lang ako ng biceps na parang isang artistang nadiskubre ni jojo veloso.

isa pang blooper...

matapos ang dalwang nakakaburyong na oras, breaktime na! pagtingin ko sa monitor, aba, hindi kumakain yung mga nasa ibang bansa habang kami e nagpipiyesta sa tinapay at baked mac. siguro inggit na inggit sila samin nun! belat! inubos ko agad lahat kase 15minutes lang in-allot na time para don. yung mga katabi ko hindi nila naubos yung kanila kase kulang daw sa oras kaya kakainin na lang daw nila pag nag-resume na yung lecture. ang hindi nila napansin, kitang-kita din ang kasibaan nila sa camera habang naglelecture yung hapon ng ,"nokarinkamokatuknang, ne! nanongburimo, ne!"

haaay... may bagong episode na naman ang sitcom na buhay ko. next week, (every wednesday kase yung mga lecture e) magsusuot na ko ngmatino-tinong damit. baka kase maging masyadong famous ang baktung shirt ko e. hirap na, di ko kaya i-handle ang fame.

o nga pala, ang baktung ay shortcut na bakat-utong =)

hapibertdeytumi

2005-08-15T03:35:00.001+08:00

bertdeyan na naman! tuwing august ang daming nagbebertdey lalo na sa opisina namin. hmm. bakit kaya? magbilang tayo 9 months pabalik. (nagiisip: 5 carry 1... minus 2, cannot be. borrow 1 from 6...dibaydibay 2... november!) malamang lahat ng couples ay naglalab-meyking tuwing november kung kayat halos lahat e pinanganganak ng august. ano ba meron sa nov? onga pala simula na ng taglamig altho mas malamig kapag december pero syempre busy na ang lahat sa pagsho-shopping kung kayat wala nang time para makabuo ng beybi.

ako, bertdey ko din! kaya naka-leave ako bukas. yun nga lang, may lakad pa rin. mag-aapply ako sa barko. pupunta ako ng pier at magpapasa ng resume. syet. inde nga pala ko marunong lumangoy pero; pag tinanong ako nung norwegian na bosing, sasagot ako ng, "ow ya! ay ken swim beri beri gud! wat? da bowt is sinking? if you jamf, i jamf!" o hanep di ba? mala-titanic ang linya ko.

enweis inde yun ang dahilan kung bakit ako nagkekwento ngayon. may ginawa kase ako ng listahan ng mga regalo na gusto kong matanggap sa aking kaarawan. kung mabait ka, at may pera, pili ka na lang sa mga sumusunod:

(commercial: habang sinusulat ko ito eh kumatok sa pinto ang ate ko at nagbigay ng gift! tenkyu ate. shirt ang gift nya. simula nung bilhan ako ng nanay ko ng batman shirt, ngayon lang ulit ako nagkaron ng bagong damit)

-belt. utang na loob. yung belt na ginagamit ko ngayon eh yung belt na binigay pa sakin ng ate ko maraming taon na ang nakalipas. pansin nyo, kung wala siguro akong pamilya na nagbibigay ng gamit, malamang naglalakad akong hubo sa mundong ibabaw.

-celfon. kahit 3210 o 5110. yung fone ko kase inde napapalitan ng casing. e ilang beses ko nang naibagsak at nagasgasan. lahat sila naka-cameraphone. yung sakin, ang features lang e yung game na "guess the pin code". 4 years old na ata fone ko. pwede nang ipasok sa nursery school. ilang taon na lang marunong nang magbasa at sumulat yan.

-underwear. akala ko noon, hanggang side B lang ang pwede until i maximized the full potential of my briefs and boxers! side D!

-ipod. hehe inggitero ako e. pag inde pwede, kahit yung tigwa-wanhandred na walkman sa mga overpass.

-towel. natatagalan akong tuyuin sa umaga ang katawan ko. kase butas butas yung ginagamit ko. kaya ako nale-late sa opis e!

-dumbbell plates. ayoko nung kinakalawang ha!

-madaming-madaming itlog. kailangan ko yun! yung egg whites kase nilalaga ko at ginagawa kong kanin. blech!

-cd ng akafellas. galeng!

-car accessories. para naman magmukhang sasakyan yung sakin. cup holder, mood lamp, car freshener, head rest, lumbar support, celfone holder (peo bilhan mo muna ko ng celfone), manibela, pedal, shampoo, pranela, sponge, kahit ano tatanggapin ko basta bukal sa kalooban mo.

-kung wala talaga, kahit kiss na lang. hehehe.

hapibertdey tu mi, hapibertdey tu mi, hapibertdey hapibertdeeeeeeey, hapidertdey tu mi!

*comments from previous site

NGHUWAAAAHW!

2005-08-10T12:40:00.001+08:00

Has this ever happened to you?

there you are in front of the TV, so conveniently snuggled on the sofa, fingering the buttons on your RC... then came flashing across your screen is an old tagalog horror movie featuring the epitome of 80's comedic excellence, maricel soriano and william martinez, along with manilyn reynes in her taglish taglines w/c seemed to be cute at the time. Just as they are about to be sucked dry by vampires portrayed by palito and nadia montenegro (then a hundred pounds lighter than she is today), the movie paused for a commercial break. The would-be-carnage almost triggered an epileptic seizure. That's what commercial breaks are for - to give you time to breathe. Slowly, you sucked in air to regain sanity... but ricky lo and behold, a strange and enchanted voice reverberated across the room. Still in the middle of sucking air in, almost filling your lungs to full capacity, you multi-taskingly surveyed the room and traced where the strange sound was emanating from...

Then in a sadako-like fashion, a lady in white drapes with long, black flowing hair came marching in front of the TV... a few seconds after, the voice was heard again...

"nghuwaaaaaaahw... nghuwaang dwulaaaaaas, nghuwaanng swuoooooft... pwuara kwhuayong nagapaswalhooooon..."

Mother of all isang-gunting-isang-suklay hairdressers! its Mother Ricky!

those were the last words that you heard. Your ears bled profusely with vitacream for 48 hours, eventually draining your body of all fluids leaving you with nothing but rickety bones, corduroy skin and goddamn, fantabulous, ultraelctromagnetic jet black hair. A few weeks after your gruesome death, billboards along edsa were erected serving as a reminder and precaution to the living.

"It could never happen to me," you once said while staring at Pops Fernandez' drugged look on a giant billboard along EDSA which kinda looks like a tacky advertisement for an upcoming low-budgeted horror flick. But wham! Bam! its too late - your eyes and ears have been soiled. No amount of holy water can resuscitate your pathetic existence.

Tsk tsk tsk. another innocent life has been senselessly taken. Let this story be a warning to you. you dont wanna end up as one of dem formalin beauties, do you?

"Nghuwaaaaaaaaaaahw!!!"

*comments from previous site

mameeeeeeh!!!

2005-08-07T10:21:00.001+08:00

mga ilang araw na rin kaming nagpipyesta ng tatay ko at ng younger sister ko sa mga dela-delatang tuna, corned beef at itlog. kahit na personal stock ko yun na binabaon ko sa opis (opo, ganun ako kakuripot) e iniluto ko na rin para kainin namin dahil di ko naman alam lutuin yung mga nakalagay sa ref. yung ibang alam kong lutuin, tulad ng pork chop, chicken nuggets at hotdog ay naubos na rin.

hinihintay ko na lang ang araw na makita ang sarili ko sa telebisyon na ipapalabas sa police report na segment ng news program bilang isang lalaking isinugod sa ospital dala ng pagkaumay sa mga delatang pagkain.

laging ganito ang eksena sa bahay namin tuwing mawawala ang nanay ko at magbabakasyon ng mga ilang araw which happens every other week. alam mo nang mawawala sya ng matagal pag maraming nang delatang nakaimbak sa kusina. mas marami, mas matagal. ito ngang nanay ko e talo pa ko. siya nakarating na sa kung saan-saan pati sa boracay pero ako hanggang tour of luzon lang. di pa yata ako nakakalabas ng islang ito which qualifies me to be called an island boy.

this time naman e sa 1-yr death anniversary ng lolo ko sa probinsya nagpunta ang nanay ko.

since wala siya since wednesday pa e 4 days na kaming hindi nakakatikim ng tunay na pagkain. para kaming nagsu-survivor series at nagca-camping sa sarili naming bahay. kulang na lang e sa tent kami matulog. pati nga yung mga mini-delata ng cdo na para sa mga aso e pinatulan na rin namin.

di ako marunong mag-operate ng washing machine kung kayat nangangamoy na ang mga nagtututong na underwear sa may laundry room. sa bawat sulok ng bahay e may makikita kang damit, towel o kung anu-ano pa. since wala kaming time mag-plantsa dahil maaga kaming umaalis at late na rin umuuwi, gusot gusot yung mga damit na isinusuot ko sa opis. nung isang araw nga inde na ko nag-uniform.

haaaay... ang hirap palang maging nanay. ang hirap ng domestic engineering! kaninang umaga narinig ko yung kantang "umuwi ka na baby" na di ko alam kung gano karaming payola ang ibinayad para lang ma-play sa ere. naalala ko tuloy ang mommy ko. "umuwi ka na mameeeeeeeeeeh!"

pahabol: since wala ang nanay ko na nagdo-double bilang aming private nurse, ano ang dapat kong gawin kase na-infect yata yung hinula kong extra balat sa gilid ng kuko ng daliri ko sa kanang kamay e. ansakit at medyo nangingitim na. antigas din. walang antibiotic e. pwede banag mefenamic acid? mameeeeeeeeeh!!!

*comments from previous site

Hipuan, lola's boobs, stockings, atbp.

2005-07-31T06:09:00.001+08:00

what a wonderful yesterday:

- there was this guy who was constantly following me wherever i go. he's literally behind my back. i dunno whats up with him but eventually unmasked himself when his finger "accidentally" got hooked on my pocket as i was about to board the FX megataxi. turns out hes a pickpocket. good thing there was only 1 seat left at the back. talk about frottage-addict criminals. S for scary.

- a girl in front of me (still inside the FX) who's all made-up with shades of green on her eyes and lackadaisical fuschia on her cheeks discreetly opened her bag and brought out a pair of stockings. to my surprise, she actually put the stockings on! she was wearing denim pants. let your imagination do the rest. A for acrobatic.

- wierded out by officemates who keep on butting in on private conversations and occasionally blurting out words of wisdom like "yung lola ko tayung-tayo ang boobs", to which another colleague would react, "yung sa lola ko parang upo." good thing i already had lunch. B for barf.

- feasted on fishballs, squidballs and C2 lemon drink in front of vinzon's hall while a friend regaled me with her sexual awakening encounter. it was her first time. im so proud of her! C for climax.

- found out that my 30-something-year-old cousin got locked up in jail for "accidentally touching" a lady, who in turn had my cuz arrested for "acts of lasciviousness". eeeeww. my aunt (my cuz's mom) was in our house crying in front of my dad. Dad told her "tanda-tanda na ng anak mo! dapat nag-jakol na lang sya!" which, of course, had my aunt burst into hysteria accompanied by heavy bawling while mouthing the words "nakakahiya! hu-hu-hu! sana mamatay na lang ako!" to which my dad retorted, "oo nga, mamatay ka na lang". he was drunk. dad had his driver pick up my cuz and pay P8000 for his release. P for pathetic.

- was asked by my mom to serenade them with josh groban songs while they were playing tong-its til 12mn. V for videoke.

what a wonderful yesterday!

*comments from previous site

Payatot

2005-07-28T09:53:00.001+08:00

have you ever been so badly mistreated, bullied and picked on incessantly just because you arent what normal people would consider as aesthetically-gifted?

back in grade school, when immaturity was the prevailing norm, i have always found myself struggling for the acceptance of kids way below my intellectual range. i was one of the smart ones in school - one of the kids who would cry over a grade 0f 92% in a math exam all because of a subtrahend-minuend mix-up. on the contrary, the not-so-bright ones (the ones who got girlfriends when they were in grade5) were all so cool about it even if they get a lot of reds on their papers. they were the gifted ones, not us. they always looked nice in their michael jordans and hulk-hogan-ultimate warrior-infested binders.

me. i was a geek: a frail, sickly kid w/ very pale skin donning a very big knapsack plastered with a green teenage mutant ninja turtle logo.

because of this, i have always been the constant punchline to every palito joke during my time.

sheesh. i could even still remember how embarrassed i was when we were forced to wear only a sarong for a school presentation back in grade 8. there were 10 of us up on the stage like a bunch of lolitos (guy version of lolita?) gyrating to the beat of a gamelan ensemble. i was the skinniest among the group. i swear, the audience's stifled chuckles along with judges' discreet guffaws were enough to drown the background music and eventually my already-deflated ego.

high school was hell. college was equally brutal.

about a year ago, i started going to the gym thinking that if i pack on some weight, then people would stop picking on me, and singling me out as the guy who wears his clothes with a hanger. guys at the gym would often tease me coz they couldnt believe that i guy of my puniness (is there such a word) could lift the amount of weight i put on the bars. but what can i do? if i dont lift big, then all i would end up with is a sore back and an awful lot of money gone to waste.

eat big. lift big. sleep big. this is what my instructor tells me everytime i enter the doors of hell.

eat big! tuna. egg whites. protein shakes, food supplements, etc. i tried them all. i managed to put on some weight but still not enough to escape from my palito-image. heck, i even drove myself to a point when i would literally shove food in my mouth and try hard as hell not to barf. over time, i developed an eating disorder. something like the opposite of anorexia.

yeah its sad. sad because with so much effort, i only gain a little. sad because i treat food as a number. the higher, the better. sad because despite of all my hardwork, people still think im unattractive even if there's already a visible change in my appearance.

argh. its so frustrating.

what as a sad day. im tired of rejections :(

*comments from previous site

bwakananginangsyetyan

2005-07-21T12:36:00.001+08:00

wala na. wasak na ang araw na to. kung hindi ko sana nakita... sana'y walang problema... habang binabasa ko ang mga katagang nakabalagbag sa aking harapan ay may mala-low budget na production number ang biglang magfa-flash sa aking likuran habang may interpretative dance si aubrey miles sa saliw ng awitin ni alanis morisette na "your house" :

"... i noticed a letter that sat on your desk; it said 'hello, love... i love you so, love... meet me at midnight' and oh (syempre may oh!) it wasn't my writing; i better go soon... it wasn't my writing..."

parang ganto ang eksena na nagpapatintero sa isipan ko kaninang umaga bago ako pumasok ng opisina.

posible pala yun! ang magkaron ng LQ kahit mag-isa ka lang. pwede yun di ba? imagine-in mo pag nagiinarte ka at yung dahilan ng pag-iinarte mo eh walang kamuwang-muwang sa mga kababalaghang nagaganap na sya pala ang may dulot. tapos magtataka na lang sya kung bakit ka galit sa kanya. ang tawag dun, LQ mag-isa.

ang masaklap nito, nag e-LQ na nga ko mag-isa e hindi ko din syota yung dahilan ng pag e-LQ ko mag-isa. sagwa ng buhay o! kahalintulad ito ng pagkamuhi mo kay Braguda at wala kang magawa para i-salba si Narda dahil alam mong palabas lang ito sa TV na nilikha para sa mga mahilig sa mga seksing sinisipon ang harapan kung kayat may puting panyo sa panty. you're so helpless... and you dont know what to do whenever you are here, dont know what to say my heart is floating tears in heaveeeheeeeeennn... would you know my nehheheheeeeeeym...

o naiintriga ka na no? siguro iniisip mo ngayon napaka-pathetic ko. pero isipin mo... meron pang mas pathetic sakin. yun ay yung mga sumusulat kay joe d' mango at linggo-linggong tumutugaygay sa kanyang programa, hoping na mabasa ang kanilang alang kakwenta-kwentang mga suliranin na bibigyang solusyon sa pamamagitan ng pagpe-play sa ere ng mga senti songs. luma na yan! panahon pa yan ni helen vela! luk wat hapend tu her! shes ded! ang uso ngayon yung style ko. blog-style!

so ayun na nga... teka, inde ko pa pala nasasabi kung anong problem ko. actually isa tong napakalalim na bagay. di ako sure kung maiintindihan nyo dahil ako mismo inde ko naiintindihan to. (o kuha ka muna tubig, baka malaglag ka sa upuan mo)

ganto yon kuya cesar. tandang-tanda ko pa...

(biglang may uusok na fog machine sa kwarto ko at may magpi-piano ng mala-ora engkantanda theme song)

TESTI! isang bwakananginangshet na testi!

bakit sa dinamidami ng prens mo e may namumukod tanging tao na nag-testi sayo? bakit? huwaaaaaaaay?

habang binabasa ko ang profile page nya (yung lab op may layf na inde naman nya alam pero alam nya yata dati kase we were tugeder bipor na inde na ngayon, obviously), may nakita akong nag-iisang testi na hindi ko alam kung sino yung nagsulat.

ow syet. ewan ko ba kung baket ganon pero... di ko mapigil ang pagbulwak ng kakornihan mula sa dibdib ko... NAGSESELOS AKOOOOO!!!

oh no. nagseselos ako pero ala naman akong karapatan di ba? i mean, tagal ko nang inde nakikita ang taong ito. mga 3 years ago pa yata nung medyo sweet pa kami sa isat isa at nagkakagatan ng tenga at dapat wala na kong pakialam sa kanya. eh ano ngayon kung meron na syang... uhm.. kwan... waaaah inde ko masabi!

ni-click ko na lang ang profile nung taong yon na nag-testi sa kanya at akoy namulat sa hubad na katotohanan! oh my god! ang anak ni dolly ann! baket ganun? meron ding testi sa page nya... at nag-iisa lang din... at galing prom... dalabopmaylayp!!! inde ko na kaya to!

ang korni ko no? hanep. sa lagay na to eh capable pa pala akong magselos kahit la naman talaga ko dapat sa eksena. eh ni inde na nga kami nagte-text-an e. wala na number nya sa fonbuk ko altho memoryado ko yun by heart 0917*******

i am so pathetic. kaya siguro single pa ko hanggang ngayon dahil kahit na sinabi ko sa kanya before nung huling pag-uusap namin... "oi, baka isipin mo na may gusto pa ko sayo ha. wala na, oy! mamanyakin na lang kita mwahahahahah!" e sya pa rin talaga ang kwan... syet ang baduy ko. pero di totoo lahat yun except yung last part. sincere ako dun. yung part na mamanyakin ko sya mwahahahahah!

so medyo mahaba na ang kagaguhang ito. mas mahaba pa sa mga commercials ng channel 2 at channel 7. (speaking of commercials, nalalast song syndrome ba kayo dun sa "instant ayos, instant ayos. parang magic talaga. kinamay lang, umayos na" ? di ko maalis sa utak ko e. minsan nga habang kumakain napapakanta ako e. bad trip no? ) tigilan na to

haaaaay... kapag wala talagang aksyon ang buhay mo, gagawa at gagawa ka ng paraan para magkaron ng spice ang existence mo. ultimo ang isang nananahimik na testi e pinagdiskitahan ko pang gawan ng issue. sensya na sa mga umabot sa part na to at umaasang may aral na matututunan sa kwentong ito. sorry, wala talaga.

at para sa yo, dalabopmaylayp! testi ka! Testi Ka! TESSSSSSTIIII KAAAAAA! makakatanggap ka sakin, kala mo! makakatanggap ka ng... TESTI!!! MWAHAHAHAHAH!!!

*comments from previous site

bellestar promotion

2005-07-20T09:50:00.001+08:00

maaga akong pumasok ngayong araw na ito tulad ni spongebob sa isang episode nila. kahapon kase eh pinag-submit ako ni bosing ng updated curriculum vitae at syempre para saan yun kundi para sa... janjararaaaaan... promotion! yehey!

ang masama nga lang nito eh nung in-announce yun kahapon eh wala pa ko sa opis dahil nag-half day ako at 12nn pa ko pumasok. owmaygash minus pogi points agad yun.

so pinagpasyahan ko na bumawi na lang the next day at inagahan ko ang pasok. so ayun na nga at iniabot ko na saboss ko ang aking updated CV.

bandang mga 10am eh tinawag ako ng aking immediate supervisor upang samahan siya na magpadala ng sulat thru LBC. kakuntsaba ko to sa mga kalokohan at kung anu-ano pa kung kaya nagmadali naman akong sumama. mga 1030 kami dumating ng market!market! dahil meron nga daw LBC dun kaya lang 11 pa sila magbubukas. grabe naman. ito na yata ang mall na pinaka-late magbukas! ayaw nila ng pera?

sa wakas dumating din ang 11 at naipadala na namin yung mga sulat. at since malapit na naman mag lunchtime at syempre bosing ko rin naman yung kasama ko, dun na kami naglunch tapos syempre libot libot, tingin tingin ng mga kung anu-ano, nanglait ng mga tao habang nagpapasikot-sikot at bumili ng contact lenses. bale 1:30 na kami natapos at nakabalik ng opis!

yun pala eh hinahanap na ko ng supreme bosing namin dahil me kulang daw sa CV ko. ayun pinuntahan ko agad at nilagay ang correction. syet minus pogi points ulet. mukhang nagdedeliberate na ata sila e.

bandang mga 3pm, tumabi sakin ang isa kong opismeyt at niyaya akong mag-puzzle bobble. isang 2-player game na labanan ng mga bolang tumatalbog. 3-2 na ang iskor in favor of my ultra-competitive opismeyt nang biglang sumulpot sa likod ang supreme bosing at may tinanong sa aking seatmate. syetnamalagket! minus pogi points na naman to!

sa tingin nyo? mapromote kaya ko? :D

Manunupsop ng dugo

2005-07-13T05:45:00.001+08:00

today is the day that im supposed to get back to work. my fans in the office who refer to me as "yung tarantadong opismeyt nyo na yun na muntik na kaming maaksidente" must be dying to see me already. well i really hope theyre dying now... sincerely...

i was feeling OK this morning so i decided to go to work. however, the jeep ride, and the FX ride, plus the horrible traffic along Quirino Hi-way has turned Mr. Fantastic into well, Mr. Not-so-fantastic (cant think of a better gloomy superhero). Even the MRT stairs proved to be too herculean a task for me. I queued for a ticket but felt dizzy halfway. i decided to go back home.

63 pesos gone to waste.

My mom accompanied me to the nearest hospital to have a check-up. Aaaargh... the building sure looks dirty w/ every crevice on the wall filled w/ mutated giant cockroaches eyeing your every move, waiting for the right moment to jump at you and target your thick jugular veins. yes, im 87.3% positively sure the hospital used to be a factory for miki noodles that has gone bankrupt. people got tired of miki noodles and wanted instant pancit canton. the owner was desperate for he couldnt pacify the unpaid workers so he just magically turned them into mutated giant cockroaches and fed them rotten miki noodles... day after day after day...

just as i was about to conclude my overly-imaginative history of the building, my mom pulled me towards the nurses' station so that i can be endorsed to a doctor. I was led to a table in the emergency room, beside a kid who's obviously faking a tummy ache to skip class. a few seconds after, a stethoscope-wielding guy in blue scrubsuit w/ suspicious stains (and root-crop-bearing fingernails) came in and asked a few questions.

"so, why are you here?" he asked.

"i dunno, you tell me!"

hehe of course i didnt say that.

after a series of questions, which i answered to the best of my ability so help me god, he asked me to proceed to the laboratory to get a CBC.

"Di ka namwan takwot duwon di bwa?" he flirtatiously teased (i could smell your stench , galaxies away from here)

"Hah! Dugo! sus, chicken!"

With an "im-cool-with-it" neon sign blinking on my forehead, i danced towards the lab area and went to the girl on the counter:

"Miss, ehem, isa ngang... CBC!" (i think i ended my spiel w/ a big YEAAAAAAH!!!)

She had me seated in a red chair but im guessing it used to be white. Im waiting for Rosa Rosal to pop out from behind the curtain but alas! jack! king! queen! it was only the counter girl.

I bet she's into S&M as she wound my arms tight w/ a leathery strap. Kinky! ok-ok it was not leather.

I was about to ask her if she's into bondage when i felt a slight pain on my forearm. the pain might be comparable to Mahal nibbling your nips. those tiny, sharp teeth chattering their way to your precious globules... and with every bite, a stream of fresh, warm blood would spurt out of your veins... aaaah

Exit Twilight Zone...

the result came in 30 minutes later... im all normal. geez, are you sure, doc? im normal?

hehehe. it turned out that im not sick after all... just in the head. maybe im just like the kid who wanted to skip school, and with a doting mom, of course.

Ang init ng pakiramdam ko

2005-07-12T02:17:00.001+08:00

nagsimula ang kalbaryo ko nung thursday.

530 pa lang ng umaga uminit na agad ang ulo ko. kundi ba naman tinamaan ng magaling ang mga tao sa kalye namin, e magdouble park ba sa kalsada at harangan ang baku-bakong daan. nag-antay pa ko ng ilang minuto bago lumabas sa kapilya ang sumsambang may-ari ng green na pick-up na nakabalagbag sa kalye.

akala ko e magso-sorry nung lumapit ngunit sa halip eh sinabihan pa ko ng: "huwag mo na ipasok, sasabit ka dun sa pajero". e bleep-bleep ka pala e! alam mo na palang hindi makakadaan mga sasakyan, nagpark ka pa jan. kundi lang sya matanda e kinotongan ko na sya.

ganto ang eksena sa amin tuwing madaling araw ng huwebes dahil araw yon ng pagsamba ng INC na may kapilya sa tabi ng bahay namin.

so mejo late na ko papuntang opis at kailangan ko pa ihatid ang kapatid ko sa school nya. siyet, naranasan mo na bang abutan ng 630 sa katipunan? subukan mo mag u-turn sa harap ng ateneo. ilang minuto lang magiging ermitanyo ka na.

so yun mejo late na ko nakarating ng opisina.

pagpasok ko ng room namin, biglang bumulaga sa harap ko si ate fe, ang resident mascot ng opisina. "aha! ikaw pala ang salarin! muntik mo na kaming madisgrasya kahapon! walanghiya ka!" sabay suntok sa braso ko na may halong pananyansing.

ayon sa kanya e nag-overtake daw ako sa sasakyan nila kahapon at muntik daw silang bumangga sa jip at nagasgasan daw ang bumper nila." sa totoo lang, wala akong natatandaang ganong pangyayari. pero ang nakakatawa nito green daw yung sasakyang nag-cut sa kanila. e di inde ako yon. kase blue yung sakin. eto pa. nakita daw nilang ako yung sakay. e pano kaya ulet yon gayong tinted yung sakin. at wala din akong gasgas. ang masama nito, naichismis na nya ko sa buong opisina at dahil dito ay banned na daw ako sa training and seminars dahil andun din daw sa sasakyan na yun yung in-charge sa trainings. mga bleeep-bleep kayong lahat!

buti na lang at walang naniniwala sa kanya. nagmukha lang syang tanga. ako yung api! aaaaaaapppppiiiiiiii!!!! ayokong maging dhuuk-huaaaaahhhhhh!!! (natatandaan nyo yung commercial na yon?)

bandang hapon, mejo masama na ang pakiramdam ko at ako lang yata ang naka-jacket sa loob ng opis at yakap-yakap ang sarili. may sinat na ako noon at medyo kinakabag din sa lamig kung kayat panay ang punta ko sa sulok para magpalabas ng di kaiga-igayang halimuyak. nang biglang naisipan ng magaling naming boss na ayusin ang tables ng mga bisor at ire-arrange para mas cute. wow ang cute naman. ayun, nabinat yata ako lalo dahil sa pagbubuhat ng mga desks nila. lalo tuloy sumikip yung fitted shirt ko dahil sa nabanat ng husto. siyeet hehehe.

supposedly may taebo, tennis at gym ako nung araw na yon (ayoko din patayin sarili ko no?) pero dahil nga sa sobrang sama ng pakiramdam ko, umuwi na lang ako.

pagdating sa bahay, nangangatog akong nahiga sa kama at di ko na nakuha pang magpalit ng damit. trinangkaso na ko.

pero ayos lang kase naging señorito ako bigla... laging may breakfast in bed. pero actually bumabangon pa din ako kase syempre nagmumumog naman ako no. so yung mga nakikita nyo sa tv na kumakain sa higaan pagkagising e fake lang. o di kaya sanay silang kumain ng panis na laway. actually mejo ok na ko ng konte ngayon pero di pa ren ako pumasok. ang sarap ng feeling kase na binibigay lahat ng gusto mo.

"mommy... (ubo-ubo-ubo-singhot) gusto ko ng orange juice..."

closet king

2005-07-04T03:02:00.001+08:00

hindi ko alam kung anong pumasok sa utak ko ngayon at naisipan kong i-organize ang laman ng aking closet.

tuwing umaga kase, nauubos ang di kukulangin sa 15 minuto para lamang makahanap ako ng isang pares ng matinong medyas. parang game show ako tuwing umaga. pabilisan makahanap ng isang pair of socks sa pinakamaiksing time.

so kanina, inilabas ko lahat ang laman ng aparador ko at nilatag ang lahat sa kama. grabe, ayoko isipin kung saan galing yung amoy na nalanghap ko pagalabs ng mga damit. at ayoko din paganahin ang imagination ko sa nakita kong mga malilit na butil-butil na itim na mga parang pellets na naka-ipit sa mga damit. ika-nga sa commercial, isipin mo na lang ham yan.

inisa-isa ko ang bawat damit at halos mapasigaw ako sa tawa nang makita ko kung ano ang mga bagay-bagay na matagal nang naninirahan sa loob ng aking aparador.

eto ang inventory ng mga damit na dapat e tinatapon na:

- mga XXL na fake ralph lauren t-shirts na isinusuot ko nung college para magmukha akong saranggola. eto kase yung uso nung mga paanahong yon. hoy! late 90s na yon. wala nang student canteen at gma supershow. di pa naman ako gaanong matanda.

- isang pagkaganda-gandang polo shirt na pagkaganda-ganda ng tela at pagkapresko-presko na nagmukha nang basahan. nagtataka ako kung pano naging ganun yon e ang alam ko mga wala pa yata sa 5 beses ko yun naisuot. nang tiningnan ko ang etiketa: dry clean only, do not wring, dry flat. aaaah. kaya pala.

- 3 di pa nasusuot na t-shirts na meron pang tag. natanggap ko yata ang mga ito as gifts. kabilang dito ang isang red shirt na parang may leopard print sa harap na silver instead of black at sa gilid ay nakasulat ang mga letra na sumisigaw ng D-I-C-K-I-E-S. kulang na lang ay bling-bling at agua oxigenada, oversized pants at fake na skechers. sakto! tambay sa kanto ang get-uo ko nito.

- sangkatutak na Giordano Classics t-shirts. puro white yung sakin. natatandaan nyo yun? yung may naka-embroider na tao sa left chest tapos sa baba nakasulat "classics". im sure meron ka nito at iba-ibang kulay pa. kapag masayadong malaki yung tao na naka-embroider, fake yun. 200 pesos ata isa.

- mga underwear na kahina-hinala ang pagka-yellow.

- madami pang iba na ayoko nang bangggitin.

eto ang mga natira sa akin na pwede pang gamitin:

- mga t-shirt na semi-educational at may nakatatak na Vigan, Baguio, Puerto Galera, Cebu, at Cagsawa Ruins na may brief history pa kung pano nalibing ng buhay ang mga tanga-tangang bikolano na pumasok sa loob ng simbahan nung pumutok ang mayon. ika nga ng teacher ko, inde ka mamamatay kung tumatakbo ka dahil mabagal ang lava. either mamamatay ka dahil nalaglagan ka ng kumukulong bato, na-trap ka ng sunog, o sadyang matigas ang ulo mo at feeling mo e may wonder cape ka tulad ni batman.

- isang black shirt na may picture ni mama mary. gusto ko sana itapon kaya lang natakot ako e.

- isang striped yellow shirt. sa etiketa nakasulat ang: Bill Club. This comfortable garment designed especially for active and fashionable youth international. hanep di ba!

- sangkaterbang boxer shorts na binili ng nanay ko ( aylabyu mami!)

- mga puting t-shirt na pwedeng pumasa bilang basahan pero inde ko tinatapon kase napaka-komportable lalo na sa pagtulog. naalala ko tuloy nung isang araw na may nakita ang nanay kong puting t-shirt sa kwarto ko. ginamit ko kase yon bilang pamunas pagkatapos ng isang "liberating" na "exercise". tinanong nya ko kung ano yun. sabi ko "a, eh, basahan." ayun kinuha ng nanay ko at pinanglampaso sa sahig. buti na lang tuyo na.

- at syempre nakita ko ren ang partner ng bawat isang medyas na laging hinahalukay sa umaga.

ayan. malinis na ang aparador ko. grabe, spacious pala sya. hehehe.

Ang Starlet at Ang Matinee Idol

2005-06-22T09:21:00.001+08:00

sa dinami-dami ng mga taong lulong sa ipinagbabawal na telenobela, e sa akin pa natapat ang isang mala-teleseryeng eksena na kaysarap kalimutan.

maaga akong nakarating kahapon ng opisina dahil 530 pa lang ng madaling araw e umalis na kami ng kapatid ko ng bahay upang maiwasan ang hinayupak na trapik na magsisimula sa bukana ng Old Balara oldawey hanggang sa u-turn slot sa may tapat ng ateneo. so kahit 730 pa ang first class ng kapatid ko e nandun na sya ng 630am. ako naman nakaabot ng opisina ng alas-7.

so syempre hapi ako kahapon kase pwede akong makauwi ng maaga. okey na sana ang buong umaga ko ng bigla akong mapasabit sa diskusyunan ng dalawang tao na may judy-ann-santos-syndrome. mayroon daw galit sa akin na opismeyt dahil feeling nya e betrayed sya dahil pinag-uusapan namin sya ng isa ko pang opismeyt behind her back. eh buti sana kung nilalait namin sya or sinasabihan ng mga walang katorya-toryang bagay e inde naman. pero syempre dahil galit nga sya e wala nang saysay pa ang makipag-argue at mag-explain kase di ko naman talaga gawain ang manuyo.

so nung puntahan ko yung dalwang opismeyt na nag-uusap.. Kaboom! Biglang na-transport ang eksena sa isang shooting ng pelikula kung saan may gwapong-gwapong matinee idol (ako yun) na lalapit sa dalwang dalaginding na bagong tuklas ni herman moreno sa thats entertainment na tatawagin nating Starlet A at Starlet B. tatanunugin pa lang ni matinee idol kung ano ang nangyayari nang biglang lumuluhang nag-walkout si Starlet A.

Matinee Idol: O Starlet B, anong kaguluhan ito?

Starlet B: Si starlet A... siya ay lumuluha.

(sabay lalabas si Starlet A mula sa kabilang pinto at hahangos paakyat ng hagdan)

Matinee Idol at Starlet B: (magkasabay) Starlet A!!! Wait!!! (kapwa itataas ang kanang kamay na pagkuwa'y pilit na aabutin ang siko ni Starlet A na kanya namang mabilis na naiiwas dahil sa sya'y isang bionic woman)

Ngunit huli na ang lahat. Walang gonuts donuts na maaaring pumigil sa kanya.

Starlet A (sesenyas sa kanyang alalay na tatawagin nating... Juan Alfonso Miguel): Halika na, Juan Alfonso Miguel! Naghihintay ang mga tupa sa kabukiran. Ihatid mo na ako sa gate habang ako'y lumuluha para malaman nilang galit ako sa kanila!

At naiwan si Matinee Idol at Starlet B upang maglaro ng jackstone habang tumutugtog sa background ang kulang sa letter "S" na kanta ni Kitchie Nadal na "...when all else fail... would you be there to love meeeeeeeeh..." na later on e kinorek din ng mga producers ang grammar.

Paksyeeet na malagkeeet. I feel so sorry for Starlet A pero I feel more sorry for myself for undergoing an unnecessary traumatic telenovela experience. Sa lahat talaga ng mga ayaw ko e yung may iyakan lalo na pag may tumutulong uhog tulad na lamang ng mga pelikula ni Snooky na later on magkakaroon ng apelyido na Serna para di ma-confuse ang mga tao sa kanila ni Snoopy. I should be guilty for passively inflicting pain and suffering (mala-starwars ang proportion ng gusot na to e) pero dahil sa eksenang yon, parang mas nainis ata ako. bad ko no?

Eventually, maaayos din ito... sana. pero malamang sa hindi bago maayos ito e magkakaroon muna ulet ng part two ang Tambalang Matinee Idol-Starlet A-Starlet B-Juan Alfonso Miguel. Sana this time e matatapos ang istorya sa isang song-and-dance scene sa Beach na may black sand habang sumasayaw ang OctoArts Dancers sa likod. Matapos ang nakapapagod na number e tatalon ang lahat at magfi-freeze sa ere hudyat ng pagtatapos ng pelikula.

Bahala na si Batman

2005-06-13T13:36:00.001+08:00

today i felt like i was 6 years old again...

my mom, my 2 sisters and i went to the mall today cause there's nothing much to do at home. eating sampalok candy all day seemed too boring... so was watching bad-to-the-bones jennilyn mercado's alleged bathroom video. there's nothing much to see folks. the diminutive mahal's shower scene rakes in more fun factor (not that i enjoy ogling at boobs similar to overgrown pus-filled boils).

here are the things we did:

-ate ice cream while window shopping. every mannequin on each store seemed like a member of an endangered species trapped behind bars. i was transported back to a time when elephants, giraffes, and monkeys are staples of a lazy Sunday afternoon. i was holding a big red balloon, eating ice cream while mom takes a photo of me behind a foul-mouthed mynah.

-ate spaghetti while the rest of them had "big people's food" (chicken and veggies). while the three ladies im with were eating "real" food, i was in perfect bliss w/ a plateful of white worms in front of me. so much like a kindergarten kid w/ a yellow place mat during recess, excited by party-size hotdogs wrapped in aluminum foil which woule late on be traded for a bar of chocolate brought by some geeky kid.

-mom bought me seat covers for my car. isnt she sweet? i picked out the black one coz its more "maporma," i told her. im a big boy now. mom always buy things for me, as in almost everything since i was a kid - briefs w/ rainbow-coloured garters, challenge-of-the-gobots action figures (even if the "in" thing then was, of course, transformers; so i just settled for "Leader One" instead of "Optimus Prime"), a dress watch w/ black leather strap and golden dials (i pretended to be happy w/ it although i was eyeing the casio digital wristwatch w/ downhill skiing game feature. what kid in his right mind would wear a dress watch to school? i was only in Grade 5! oh the horrors...), clothes that would make me look "disente" - (every shirt i wore on declamation contests either had golden cuff links or a big white tie).

-bought a Batman shirt, w/c of course was paid for by my mom... im gonna wear it on june15! i remembered when i was in Grade 1, while shopping at a so-so department store near Muñoz Market (it was Jackman Emporium, i think), i asked my mom if she could buy me a Spiderman costume w/c was on display. instead, she bought me 3 jigsaw puzzles, each consisting 6 pieces. "tama na yan, anak. educational pa yan." but its all good. at least the batman shirt totally made up for everything that she didnt do or give when i was still a little kid.

Who would have thought that a single scoop of ice cream, a plate of spaghetti, seat covers (of course!) and a batman shirt would make a 25-year-old guy feel 19 years younger... no one but my mom :)

Pang-kama ba ako?

2005-06-12T13:31:00.001+08:00

di ba usually when guys talk about girls, meron categories... merong pang-display, pang-girlfriend at syempre meron din wife material. ay nakalimutan ko pala yung pang-kama which is further classified into 2 sub-categories, pang one-night-stand at yung babalik-balikan. onga pala may isa pa ulet... yung hipon. kakainin mo yung katawan pero itatapon ang ulo.

meron din palang ganto yung mga girls!

last week kase nung wala akong magawa sa opis (everyday), tumabi ako dun sa isang opismeyt kong babae na madalas kong kakulitan basta bastusan ang pag-uusapan. tinanong ko sya kung kina-classify din nila ang guys. true enough, meron din silang bf-material, pang-display, husband-material at syempre di rin mawawala ang pang-kama.

so kunyari, paliguy-ligoy muna ako, fishing kumbaga pero inde masyadong obvious. nagsabi ako ng mga names ng guys sa office at ipina-classify sa kanya kung anong mga categories sila nagfo-fall under.

gusto ko sanang tanungin kung anong klaseng guy ako pero masyadong makapal naman ata yun kaya hinayaan ko na lang.

nung hapon ding yon, kausap ko naman itong isa ko pang opsimeyt na babae kase nagsusumbong sya sakin na galit daw sa kanya yung isang girl kase palagi daw nun nakikita kaming magkasama. so sabi daw nya dun sa girl, "unang-una eh may boyfriend ako. pangalawa, inde ko sya type. pang-kama lang kase sya e." sabay tawa nya. so ako kunyari tawa din ako pero sa loob-loob ko parang na-hurt ako (bwahahaha). sobrang close ko na rin kase itong babaeng to e kaya ganun kami ka-pranka sa isat-isa.

actually di ko ren naman talaga sya type pero parang na-offend ako dun sa sinabi nya. akalain mo yan, na-o-offend pa pala ko. pero teka, dapat ba ko ma-offend? di kaya nahihiya lang syang aminin na papable ako at pwedeng iharap kay mommy? (syeeet, haw tik da peys naman) or... gusto nyang sabihin na gusto nya akong ikama? hahahaha... well, ok lang naman. ano pa ba ang silbi ko sa mundong ito kung di ako maglilingkod sa sambayanang pilipino!

ikaw? sa tingin mo? anong klaseng guy ka?

Namanhikan na kami

2005-06-05T09:30:00.001+08:00

pumunta kami kanina sa payatas ng nanay at tatay ko, kasama yung auntie ko (sya yung contestant sa Ms. Senior Citizen) at yung anak nya (na pinsan ko) para mamanhikan.

Dun sa payatas nakatira yung gf nya at since mahirap pumunta dun ng nagco-commute, nakiusap sya na kung pwede e ipagdrive ko sila. sa akin e ok lang naman. wala na kase syang tatay kaya yung tatay ko na lang ang representative namin.

hindi ko alam kung joke-joke lang ito pero nung dinatnan namin ang pamilya nung babae dun sa bahay nila, naku, nagtotong-its pa! hehehe actually bago kami umalis ng bahay e nagto-tong-its din kami. huwaaaaaw! bisyo pa lang, compatible na compatible na sila!

hindi ata handa yung pamilya ng babae kase ang alam nila, gabi pa kami darating. oo nga naman. supposedly e dinnertime dumarating ang mga mamanhikan. kami naman merienda time kase sabi ng auntie ko, since payatas area yun, mahirap nang gabi kami dumating dahil makikipot ang kalye at madaming tambay sa gabi. medyo depressed area din kase yung lugar kaya mabuti na ngang ganun.

tanong: di ba dapat pag namamanhikan e may dala dalang sangkaterbang pagkain ang lalake sa bahay ni babae? e bat kami wala? ang eng-eng din naman kase nitong pinsan ko (na 35 years old na) e inde man lang nagprepare ng kahit coke o tasty na may palamang chiz whiz.

syempre yung tatay ko, para inde naman masyadong nakakahiya e bumanat ng mga linyang," pasensya na ho misis, first time po kaseng mamanhikan nitong pamangkin namin. di bale next time, alam na nya."

hanep! sana next time na mamanhikan sya e yung girl friend pa rin nya yung pupunthan namin.

so yun na nga. walang pagkain. kaya itong pinsan ko at yung gf nya ay lumabas sandali para bumili ng makukutkot. ako naman e ayos lang dahil nagbaon ako ng isang supot ng home-made sampalok na binili ko nung thursday sa opismeyt ko. medyo nakakailang nga lang kase since maliit lang yung bahay nila, at naturally, maliit lang din yung sala e kung saan ka makakita ng bakanteng silya e dun ka uupo. ako, sa kamalas-malasan e napaupo sa gitna. sa gitna nung mga magulang ko, ni auntie, nung nanay at tiyahin nung babae at ng ilang mga kasamabahay na bagong-gising at kung hindi lang matibay ang matibay ang paniniwala ko laban sa mga engkanto e matatakot ako at kakapit sa pinakamalapit na estatwa ng sto niño.

para akong grade 3 na pina-parecite ng tula sa harap ng mga ninong at ninong dahil sa akin naka-focus ang attention habang hinihintay namin ang pagbabalik ng magsyotang walang pansit at juice.

tok! tok! tok! sa wakas bumalik na sila. nagugutom na kase ako e. malamang may andoks-manoks-ay-oks, pancit malabon at goldilocks puto. saraaap!

pagpasok nila... ay syet. hulaan nyo kung ano. tama, coke at tasty... at hep hep hep! isang garapon ng chiz whiz. dapat yata e nagtatrabaho ako sa 1-800-psychic hotline. tama ba naman yun? pero kungsabagay, its payatas. kahit buntot ni jollibee e di mo makikita. so nagkasya na lang kami dun.

habang kumakain sila at piang-uusapan ang magaganap na kasalan e abala naman ako sa pagababasa ng Calvin and Hobbes Tenth Anniversary Book. Pilit kong pinipigilan ang aking pagtawa sa pagbabasa ng komiks habang sila ay nagtatalo-talo sa petsa ng kasal. ayawa daw kase ni babae ng number na sinusulat pababa tulad ng 1,2,3,4,5,6,7,9. so ang pwedeng petsa lang daw e yung ending in 8 or 0.

biglang hirit na naman yunug tatay ko! "Next time na kayo mag ocho-ocho! kahit anong petsa pwede na basta sabado"

Yung nanay naman nung babae biglang nagsalita na hindi pa nagsasalita simula nung dumating kami. akala ko nga pipi e. "Basta ayoko ng katapusan" sabay balik sa pag-angat ng kanyang paa at pahid ng vicks sa kagat ng lamok sa kanyang bukong-bukong (in full view of everyone). huwaaw. mahiyain daw kase kaya inde nagsasalita pero ang bukong-bukong inde ikinakahiya.

...haaay andami pang kapalpakang nangyari kanina. pero ang pinaka-favorite part ko e nung tinanong nila kung ilang taon na ako. sabi ko 25. tapos sabi nila, "talaga, mukha ka kaseng 16 eh!"

paksyeeeet. babyface! hehehe

Si Frank, Si Dad, at Ako

2005-05-28T03:31:00.001+08:00

sabi ko na nga ba. hindi pwedeng matapos ang linggo na walang kakaibang mangyayari sa akin. para bang may kung anong dark force na hindi galing kay darth vader ang lumulukob sa aking paligid at maghahasik ng kahindik-hidik na lagim.

martes. kasalukuyan akong natutulog ng dilat sa harap ng computer ko sa opis habang nakapaskil sa monitor ang isang "screen capture" ng autocad file na ginawa kong wallpaper para kunyari eh may on-going akong project, nang biglang tapikin ako sa balikat ni ate jane. siya ang aking chancellor palpatine at ako naman si anakin skywalker (pero hanggang sa sugta lang natatapos ang aming pagkakahawig).

"mag-prepare ka bukas," sabi nya.

oh my galactic ultramagnetic lord! sisisantehin na ata ako. walangya naman kase tong si ate paz (seatmate ko na mukhang laging may evil plot), hindi man lang ako winarningan na paparating na yung section chief ko.

"b-b-bakit po?"

muntik na kong mahulog sa silya ko nang bigla nyang inabot ang isang kwadradong plastik sa akin. akala ko light saber ang ibibigay nya pero wala pa akong nakitang saber na yellow at parisukat na nakaplastik at may nakasulat na... frank sinatra's greatest hits!

videoke cd???

san ko naman kaya gagamitin yun. at ano ang kabuluhan ng bagay na iyon sa maaaring mangyari kinabukasan? ililipat na ba ako ng division at ilalagay sa canteen dahil matagal ko nang hinala na gagawin nilang singing cooks and waiters ang mga crew sa canteen. o di kaya'y gagawin akong sekyu at binigay ang cd na yon para malibang ako kapag night shift ako? pero nasaan ang microphone??? saan?!!!

"pumili ka ng favorite mong kanta dyan at may tribute tayo kay Mang Boni Bukas. Magreretire na sya at isa ka sa magpe-present"

Halos gumuho lahat ang mga pangarap ko. isa-isang nag-flash sa aking balintataw ang mga karanasan ko nung bata pa ako (yung mga wholesome lang). napatayo ako at humangos patungong water dispenser habang tumatakbo in a slow-mo fashion habang binibigkas ang katagang , "Nwuooooooooowwwwuhhhowwwww!!!" muntik na kong malagutan ng hininga.

nang medyo nahimasmasaman na ako ay kalmado kong tinungong muli ang aking desk at buong-tapang na hinarap ang bagay na nakapagpatigil ng tibok ng aking puso. frank sinatra! isa kang hudas! mas masahol ka pa kay joey de leon! why me? huwaaaaay?!!!

pag-uwi ko nung gabing iyon, agad kong isinalang ang cd sa player habang ang aking buong pamilya ay nag-aabang sa aking pagpapraktis. naging punong-abala ang aking ama na sobrang supportive sa aking upcoming singing career dahil nagmistula syang vocal coach at lumapit sa tabi ko at binitiwan ang mga gintong aral na hinding-hindi ko malilimutan.

"anak, galingan mo bukas dahil peborit kong ang mga kantang yan. lagyan mo ng tremulo (kung ano man yon) at dapat damang-dama mo ang bawat lyrics!"

such profound words. halos maiyak ako sa aking kinatatayuan at tumingala sa langit (actually sa kisame) at ipangpasa-butiki ko na lamang ang aking kapalaran.

gusto ko sanang kantahin ang "my way" pero alam ko na itong ang deadliest song ayon sa guiness book of twisted world records. di pa ako ganon katapang at handang wakasan ang aking buhay kung kayat "let me try again" na lamang ang aking pinili.

nasa kasarapan na ako ng pagkanta sa chorus ng bigla akong pinatigil ng aking napaka-supportive na ama.

"habaan mo kase sa dulo yung boses mo. tingnan mo. hindi pa nakukulayan ng green yung last syllable eh tapos ka na. dapat habang umaandar yung kulay, ganon din dapat ang boses mo."

wow. hindi ko alam na ganon pala katindi ang aking tatay pagdating sa videoke. may PhD ata sya dito at ultimo yung kaliit-liitang bagay na yon ay binibigyan pa nya nag kaukulang pansin. oh syet. nangkekelam pa e!

matapos ang mahigit tatlumpung ulit ng pagkanta ay naperfect ko din at pumasa na sa panlasa ng aking discriminating lone audience dahil inantok na ang aking kapatid at nanay. tatay ko na lang ang gising maliban sa ilang palaka at mga kuliglig na animoy nakikiisa sa aking pagdadalamhati.

pinatay ko na ang videoke at inaantok na rin ako. sa wakas, naka-survive din ako ngayong araw na ito. paakyat na sana ako nang biglang humirit pa ng isang malupit ang tatay ko.

"eh anak, ano kaya kung kantahin mo ala-josh groban? parang mas okey yun a!"

anak ng teteng o!!! ayoko na. ayoko na ikuwento yung mga nangyari pagkatapos. ah leche. ang buhay ko talaga , ginagawang sitcom ng mga tao sa paligid ko. eh wala namang commercials. wala naman akong nahihita. para akong isang noontime show na ipinalalabas sa channel 13 tuwing tanghali at itinatapat sa eat bulaga. at ang tanging commercial lamang na ine-e-ere ay ang commercial ng sharikat roslinah beauty salon na matatagpuan sa kalye blah-blah-blah. wala. walang kwenta.

*comments from previous site

Galera tips

2005-05-24T13:56:00.001+08:00

kagagaling ko lang ng galera this past weekend. been there N times pero ngayon lang ako maglalabas ng personal tips to make your vacation in galera a not-so-unpleasant experience...

... wag magsama ng sobrang hunk para inde ka magmukhang walis tingting sa tabi nya. e mala-mossimo kase tong kasama ko kaya andaming gustong makipagkilala sa kanya (girl-boy-bakla-tomboy) habang ako e manghang-mangha lamang at naging piping saksi sa mga kaganapan. wala man lang akong audience participation.

... as much as possible, try to get a room near the beachfront. kung mapera ka, mag-stay sa hotel. kung di ka masyadong mayaman, mejo mahirap lang, dun sa mga cottage. kung maglulupa ka lang, pwede na din sa bahay-bahay ng mga natives doon. wag lang sasama sa mga bata na nagsasabing may bahay sila malapit na mura at 5 minutes lang ang lalakarin. isipin mo, mahaba-haba din ang malalakad mo, kapag 5 minutes kang naglakad ng dere-derecho. aabot ka sa highway. mabuti pa mag-tent ka na lang... (pero pano ang CR?)

... itago lagi ang mga anklet, kwintas at kung anu-ano pa na ginagamit mo lang tuwing magbi-beach. para naman hindi ka bili ng bili dun sa mga batang susundan ka kahit san ka magpunta. iwasang maging close sa kanila.

... maraming indian mango sa likod ng mindorine hotel. actually dun sa path papuntang mga bahayan. kapag nagugutom ka at wala ka nang pera, mamulot na lang pero wag yung masyadong hinog dahil baka sumakit lang tyan mo.

... kung nasa white beach ka at naiinis ka dahil sa dami ng tao kase hindi ka makapagsunbathing ng maayos dahil insecure ka sa katawan mo, tumawid sa kabilang beach. lakad ka lang papunta dun sa batuhan sa left ng beach, tamaraw beach yun. konting tao, dami ding foreigner.

... iwasan pumunta sa madilim na part ng white beach tuwing madaling araw. ang tinutukoy ko e yung kuweba sa dulo. jurassic ang twag nila dito dahil feeling mo e nasa stone age ka dahil sa dami ng bato. wag magistambay. equivalent ito ng quezon city circle tuwing gabi.

... iwasang maligo kung san maraming koreano. feeling kase nila ang beach ay isang giant arinola.

... maging friendly sa mga serbidora at bading na gogo-dancers para mapabilis ang inorder mong inihaw. makakatulong din kung bobolahin sila ng konte although hindi lahat kumakagat dito dahil style din nila yun.

... wear proper beach attire para inde mapagtawanan. may nakita kase ako na parang galing sa party at biglang naisipang magswimming. di ko alam kung anong tawag sa suot ng babaeng yun. off-shoulder ata. basta ang sagwa. pero mas masagwa yung isang ale na tuwang tawang nagtatampisaw habang naka brown na knitted sleeveless shirt na turtleneck. hanep!

... kahit mag-isa ka lang pumunta dun e ok lang. malamang sa hindi ay may makikita kang classmate from kinder, elementary, high school o college. at kahit hindi kayo close noon e magha-hi kayo sa isat isa na parang bang best friends kayo at 10 years na kayong inde nagkikita.

... yun lang muna. kayo ano tips nyo?

Me, My Mom, and The Suspicious White Thing

2005-05-19T03:24:00.001+08:00

the room was dark... save for a few beams of light permanently impaled through the slits of my dusty venetian blinds. the bed was as warm as what a bed should be on a mid-May dawn. the heat of the room was further accentuated by the warm air circulated by the rickety fan beside the bed. the heat was bad enough to rouse me up from my sleep. i was all sweaty when i woke up... and i was hard. waking up to a warm and soft blanket fornicating with my sweaty skin in the morning is enough for me to get really sensual. my naked body was sprawled all over the bed as i felt my right hand slowly creeping towards my...

"Ay! ano yan?!!!" my mom screamed as she opened the lights to my room. "Bumangon ka nga't anong oras na! Late ka na sa opis!"

Goodness gracious great balls of fire. i quickly snatched my hand from my now semi-erect boner (courtesy of my mom) and draped myself with my blanket like a shriveling togue wrapped around a lumpia wrapper.

"wait, bat may puti sa mata mo! tingnan ko nga!"

good lord, i didnt remember concluding my auto-erotic encounter. there is no way that my jizz couldve shot up through the air and landed on my eye! no-no-no. no mother is gonna go nowhere near my spunk. its just plain icky. although i know she's had several encounters with my primordial would-be children whenever she does the laundry. well of course she doesnt know that its my goo thats making the detergent powder even more slippery.

"Mommy, wag na!" i almost stood up and shoved her outside. thankfully, i realized that im still naked. so i simply asked her again to please step out of the room as i tucked the blanket even tighter around my body. well she hesistantly obliged but left with a worried look in her face.

i hurriedly got up after after she left and went straight to the mirror.

"anaknampowta! kuliti!"

it was just a plump, overly-ripe, pus-filled glob of mass on the tip of my couldve-been-spunk-slathered right eye. whew. what a relief. better be sick than be caught jackin off.

i skipped office today and called in sick. yes. thats how vain i am. they shoulnt see me in this state. i told my boss that i have a suspicious inflammation on my right eye thats probably contagious and its really nasty.

now im stuck in the house and have nothing to do. hmm... i think ill just re-write Scene I, Act I of "In The Heat Of An Early Morning Crisis" and come up with a better... uhm, satisfying ending. hehehe

Gusto kita. Oo, ikaw!

2005-05-07T15:49:00.001+08:00

note: whoever heeds this act of desperation is still subject to the scrutiny of peeps worse than simon of american idol.

i may be desperate but im still sane. and if you go for guys experiencing occasional sanity then you are a likely candidate.

this is an open letter to whoever wants to be with a guy whose nightly companion is a tall glass of enervon hp. it used to be 2 short glasses but im reformed.

if youre with me...

i wont be barraging your cell with messages that end with the word "me" as in "wer na u, dto na me." instead ill text u, "dto na me, wer na u."

ill treat u to dinner, especially if i have money. i hope you're on a fishball diet.

ill let you hold my hands while watching our favorite movie. but please, lick the cheese powder off your fingers and while youre at it, be nice enough to wipe it dry.

ill sing to you until you fall asleep. but i expect you to applaud after every song. you can even raise scoreboards if there is no videoke scoring machine available.

i wont force you to jiggy with me when youre not horny. but if im horny, thats another thing...

ill be a vegetarian if you think eggs are baby pets. ill even use coffeemate to make yema balls if you're lactose intolerant.

ill watch koreanovelas with you and pretend that i like them even if that means i have to buy you a shirt everytime we watch one coz i keep on barfing on you after commercial breaks.

ill let you call me names like munchkin, bunchkin, or pumpkin and other kin-kins. but please tell my why you dont want to call me anakin. am i not jedi enough? ive got pointy ears...

ill introduce you to my parents... and tell them you ran away from home and you have nowhere else to go so you can spend the night in my room. hehehe... and we'll make beautiful babies.

ill watch the sunset with you HHWWPSSP. and whisper to your ear, "ITALY!" alam mo yun, wag ka na magmaang-maangan pa, I T-rust A-nd L-ove Y-ou. eto malupet, JAPAN! J-ust A-lways P-ray A-t N-ight. then you'll whisper back, "PHILIPPINES!

ill wake you up each morning with a soft and gentle kiss. if im not available, id be glad to lend you my dog.

and lastly, im gonna use big words to widen your vocabulary... words like sphincter, pubococcygeus and gonorrhea. but theres this one big word that ive been longing to share with you... its Commitment.

*comments from previous site

i fuck on fridays

2005-04-23T15:06:00.001+08:00

for the summer, my job sked has been cut to 4 days a week. Friday is free day.

while everyone else is pretending to be working on that day, i have the luxury of doing things that would normally be sked for saturday or sunday.

these are the things that i did, am doing, and would be doing on a non-working Friday:

- flirted with tintin, an officemate, during a badminton match.

- unconsciously flirted with tintin's best friend who cant restrain herself from kissing her not-so-thin, close to being fat boyfriend in between sets.

- apprehended by an MMDA traffic enforcer for stopping at the EDSA-Crossing intersection

MMDA: (knocks at the window) pare, tingnan mo nga hitsura mo (takes off his fake rainbow oakleys)
Me: (rolls down the window) bakit sir, ano po problema (dammit i shouldve worn my seatbelt)
MMDA: e nasa gitna ka ng intersection e!
Me: (with a sheepish grin, looks behind and finds self to be at least three car's length away from the line) pasensya na bosing, pogi lang. inde ako perfect.

- went to a memorial garden under construction overlooking the payatas dumpsite. a perfect site to disguise the rich aroma of decaying bodies and pass it off as stench of metro waste. no wonder the mangoes from a nearby tree look plump annd juicy! yum. the delevoper should take advantage of this and come up with a slogan like: "A place where you can visit your loved ones and taste their decaying juices as well via our lush fruit-bearing trees."

- discovered that there are still places in the metro where coke or pepsi is unheard of. once again, i present... the payatas dumpsite. Gulped down a bottle of Jaz Cola, instead. 3.75 lang!

- had dinner with an ex. tried to flirt, kiss or at least hold hands but failed. this one, you should never try. brings back a weird feeling akin to that of a constipated cow or cramped centipede.

- scratched my rear bumper while backing up. Ironically, i bumped into a wheelers club tow truck.

- sold a pair of black pants i wore at my high school graduation and a suede-ish velvet-y blue shirt, with a bronze-y shimmer (i have i no idea why i have that in my closet). thank god for garage sales and unsuspecting neighbors with inadequate sense of style and reason.

- bowled over by my friend's mom who went to our house to brag about her son's 2.2M condo, a 100K membership at a leisure park, a newly-constructed house in Bicol, 2 memorial lots (paid in cash) ... in congruence with the payatas-memorial graden trip, a residential lot at a private subdivision, again paid in cash... (Maglulupa kase ang nanay ko. nagbebenta sya ng lupa), and a couple other philantrophic deals. siyet.and he's just 25.

- got acquainted with things that involves a wet rag, a broom and dust under the bed (which is mostly made up of dead skin cells, according to some i-have-lots-of-free-time-on-my-hands researcher)

aaah... the beautiful things that an extra day could do. i wonder what will happen if i suggest a 3 day worksked... hmmm...

hokbu

2005-03-30T10:38:00.001+08:00

magpapahaba ako ng buhok. sa ulo ha. yung ulong may pitong butas.

2001 pa simula nung nagpa-skinhead ako. simula noon, palagi na lang maikli ang buhok ko. ngayon, kahit summer na, susubukan kong pahabain ito ulet.

kaya nga lang tuwing aabot na sa awkward stage yung haba ng buhok ko, naeengganyo akong magpagupit. every two weeks kase, bumibisita ako sa barbero ko kaya parang di ako mapalagay kapag isang buwan na e di pa ren ako nagpapagupit.

bagay pa kaya sakin magpahaba? ngayon pa lang, ang pangit na. sabi nga nung isang opismeyt ko, kamukha ko daw yung cartoon character na si nancy. parang may bola ng tayu-tayong karayom sa ulo.

minsan naman kamukha ko daw si lupin the third. kasingpayat ko kase yun tapos kapareho ko pa ng patilya.

tagal ko na rin kaseng di nakakapag-gel. nami-miss ko na den yung mga panahong inaabot ako ng isang oras bago makaalis ng bahay dahil hinuhulma ko pa yung buhok ko.

ang pinaka jologs kong naging haircut eh nung grade 9 ako. undercut. yung parang one length pero sa ilalim kalbo. tapos naka-devils cut pa sa harap. yung parang may mcdonalds na shape sa base ng anit sa harap ng buhok.

ambait-bait ko. andami pang na-try nun: pineapple, bagong-gising look, spiked, cachupoy. ang di ko lang ata na-try e yung brushed-up.

ngayon tapos na ko sa pagiging kalbo. makakagamit na ulit ako ng suklay.

nga pala, para sa mga nagtatanong: opo! gumagamit din ako ng shampoo kahit nung kalbo pa ako. hindi lang naman kase buhok ang hinuhugasan e, pati na rin yung anit.